INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Jakub Antoni Redel     

Jakub Antoni Redel  

 
 
1769-07-20 - 1845-04-20
 
Biogram został opublikowany w 1987 r. w XXX tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Redel Jakub Antoni (1769–1845), generał brygady WP. Ur. 20 VII w Warszawie w rodzinie mieszczańskiej, był synem Leopolda (zm. 1793) i Marianny z Chrzanowskich (zm. 1777), bratem Zuzanny Wilczyńskiej (1763–1837).

Służbę wojskową rozpoczął R. w Warszawie 8 V 1788 jako prosty kanonier w Korpusie Artylerii Kor. (1 komp. kpt. Ignacego Napiórkowskiego). Skierowany do Szkoły Artylerii Korpusu, przeniesiony został w stopniu fajerwerkera (ogniomistrza) do Korpusu Artylerii Lit., w którym 19 VI 1792 mianowany został sztukjunkrem (podchorążym – najwyższy stopień podoficerski w artylerii). R. brał udział w kampanii lit. 1792 r., po bitwie pod Grannem (24 VI) awansował na chorążego, a w r. 1793 otrzymał stopień podporucznika. Wraz ze stacjonującą w arsenale w Wilnie artylerią lit. przyłączył się do powstania, uczestniczył w oswobodzeniu miasta (noc 22/3 IV 1794), a następnie w składzie oddziału dowodzonego przez ppłk. Stefana Granowskiego wyruszył przeciwko znajdującej się pod Niemenczynem niewielkiej grupie niedobitków z carskiego garnizonu wileńskiego płk. Kierejewa i spieszącemu mu z pomocą oddziałowi ppłk. Fiodora Lewiza. W krwawej i niepomyślnej bitwie stoczonej 27 IV pod tym miasteczkiem, R. ranny w nogę, dostał się do niewoli rosyjskiej. Zesłany został do gub. tambowskiej, gdzie zainteresował się nim bliski doradca i faworyt w. ks. Pawła Fiodor W. Rostopczyn, który umożliwił R-owi spędzenie czasu niewoli w swoich dobrach. Po 2 latach i 8 miesiącach R. na początku 1797 r. powrócił do kraju.

Na wiadomość o powstających we Włoszech Legionach Polskich R. wraz z poznanym w Warszawie mjr. Józefem Grabińskim udał się przez Berlin do Paryża, dokąd przybył 10 V 1797. W połowie czerwca t.r. R. pospieszył do Włoch. Dn. 15 VII 1797 umieszczony został w składzie korpusu oficerskiego artylerii legionowej szefostwa ppłk. Wincentego Aksamitowskiego z przeznaczeniem w stopniu kapitana 1 kl. na dowódcę 3 komp. Zaakceptowany przez Bonapartego, R. został przedstawiony 10 VIII przez gen. Jana Henryka Dąbrowskiego Dyrektoriatowi cyzalpińskiemu na stopień kapitana 1 kl. i 13 VIII zatwierdzony w tej randze przez ministra wojny Ambrogia Birago. Dowództwo nad swoją kompanią R. objął w Kremonie 22 VIII 1797, 9 IX został przesunięty na stanowisko komendanta 2 komp., 7 X – 1 komp., aby ostatecznie 12 II 1798 powrócić do 2 komp. Organizacja i sprawność kompanii R-a, stacjonującej w Mantui, budziły ogólny podziw, a gen. J. H. Dąbrowski polecał kierować do niej na przeszkolenie oficerów nadliczbowych artylerii legionowej.

Dn. 25 IX 1798 R. powołany został jako przedstawiciel artylerii do mediolańskiej komisji organizacji korpusu polskiego i równocześnie do komisji rachunkowej. Do Mantui R. powrócił 22 XI t.r. Przy organizacji 4 I 1799 batalionu artylerii polskiej o czterech kompaniach, R. pozostał przy dowództwie 2 komp. Uczestniczył w obronie Mantui i w czasie blokady twierdzy (od 8 IV 1799) odznaczył się w nocnym wypadzie 7/8 V w kierunku Parmy, mającym na celu zniszczenie austriackich prac oblężniczych. Ponownie odznaczył się w czasie oblężenia Mantui (4–27 VII 1799) przy odpieraniu ataków austriackich na zajmowane pozycje na wyspie Thé. Po poddaniu się Mantui R. chory i wycieńczony udał się jako jeniec austriacki zgodnie z podpisanymi warunkami kapitulacji twierdzy na dane «słowo honoru» do Francji, gdzie umieszczony został w forcie Barreau. Skierowany 23 IX 1799 do Pfalzburga z przeznaczeniem do formowanej tamże Legii Naddunajskiej, rozchorował się w drodze a następnie leczył w szpitalu w Salins (w prowincji Franche-Comté), w którym przebywał prawie trzy miesiące. Tymczasem, 9 X 1799, R. zawnioskowany został do objęcia stanowiska dowódcy komp. artylerii konnej, a 28 XI t.r. zatwierdzony w posiadanym stopniu kapitana.

Do swojej jednostki dotarł R. w lutym 1800, 20 II był obecny na rewii Legii odbytej w Metz, 13 III przedstawił komp. artylerii już zorganizowaną. Dn. 20 VI 1800 R. potwierdzony został na stanowisku dowódcy kompanii w składzie korpusu Dolnego Renu gen. Gilles’a Saint-Suzanne’a. W kampanii frankfurckiej, na skutek braku koni, R. nie wziął udziału ze swoją kompanią, szkolił ją jednak bardzo intensywnie w lecie 1800, korzystając m. in. z teoretycznych uogólnień przygotowywanej przez Tadeusza Kościuszkę pracy „Manewry artylerii konnej”. Dn. 29 VIII 1800 R. ze swoją kompanią przeznaczony został do blokady twierdzy Philippsburga, do której się włączył 7 IX. W tym okresie niezdecydowana polityka Francji, utrzymująca polskich legionistów w niepewności, skłoniła R-a do podania się do dymisji. Pozostał jednak z powodu rozpoczętej kampanii zimowej przeciwko austriackiej armii arcyks. Jana. Dn. 26 XI R. objął dowództwo kolumny złożonej – obok jego artylerii – również ze szwadronu jazdy i batalionu piechoty legionowej. Odznaczył się w bitwie pod Hohenlinden (3 XII 1800), prowadząc z niedużej odległości ogień na baterie austriackie. Artyleria R-a przyczyniła się do sforsowania rzeki Inn pod Laufen (13 XII 1800), a następnie uczestniczyła w pomyślnej utarczce pod Schwanstadt (14 XII). Podpisane zawieszenie broni było przyczyną demonstracyjnego wystąpienia R-a z żądaniem dymisji, którą uzyskał 4 I 1801 od naczelnego dowódcy gen. Jeana Moreau.

Przez Norymbergę i Drezno R. udał się do kraju, ale stosunki jakie zastał w Warszawie pod okupacją pruską, nakłoniły go do powrotu do służby. Dn. 23 I 1802 R. przybył do Lyonu. Ponieważ w czasie nieobecności R-a artyleria konna została wcielona do pułku ułanów polskich (24 XII 1801), on sam dzięki gen. Dąbrowskiemu umieszczony został 27 VI 1802 w tym pułku jako kapitan nadliczbowy (à la suite), obejmując w czasie reorganizacji w Vigevano koło Mediolanu (15 VII), dowództwo 8 komp. w 4 szwadronie. Dn. 19 VII 1802 R. objął funkcję kapitana ubiorczego pułku ułanów. Na stanowisku tym R., dotychczasowy oficer liniowy, zupełnie się nie sprawdził, dopuścił bowiem do poważnego niedoboru w kasie, stwierdzonego w czerwcu 1804, za co groził mu sąd wojenny. Przyjaciele pułkowi przeświadczeni o uczciwości niefortunnego oficera ubiorczego, pomogli R-owi, złożyli się i pokryli niedobór. R. służył nadal w pułku ułanów, wraz z nim wziął udział w zwycięskiej bitwie pod Castel Franco (24 XI 1805) i w walkach na terenie Królestwa Neapolu w r. 1806/7.

R. należał do grupy oficerów pułku ułanów, którzy po klęsce Prus w wojnie z Napoleonem 1806 r. zostali wysłani w charakterze instruktorów organizującego się wojska narodowego na wyzwolonych spod zaboru pruskiego terenach. Przybył z Neapolu do Warszawy 4 III 1807. Otrzymał 1 IV w stopniu podpułkownika przydział do formowanej artylerii 1 Legii ks. Józefa Poniatowskiego. Kampanię 1807 r. odbył jednak w sztabie marsz. André Masseny, dowódcy 5 korpusu Wielkiej Armii, znanego R-owi ze służby neapolitańskiej. Walczył w bitwach pod Heilsbergiem (10 VI) i Friedlandem (14 VI). Dn. 4 XII 1807 za udział w tej kampanii R. przedstawiony został przez ks. J. Poniatowskiego do odznaczenia Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari, który otrzymał 1 I 1808. W utworzonej 1 VIII t.r. Szkole Zakładowej Artylerii i Inżynierów powierzono R-owi funkcję przewodniczącego Rady Dyrekcyjnej, która zajęła się organizacją szkoły. Dn. 2 IX t.r. R. przeznaczony został na dowódcę 1 batalionu artylerii, stanowisko to objął 16 IX. Z początkiem 1809 r. R. przyjął obowiązki instruktora dwóch kompanii artylerii konnej; 21 III t.r. awansował na stopień majora, 28 III otrzymał stanowisko dyrektora Szkoły Aplikacyjnej Artylerii i Inżynierów.

Kampanię austriacką 1809 r. R. odbył jako dowódca parku rezerwowego artylerii, był w bitwach pod Raszynem (19 IV) i Gorzycami (12 VI). W kamendzie wojskowej całej Galicji, podległej gen. Józefowi Zajączkowi, R. mianowany został 1 VII 1809 dowódcą nowo formującej się artylerii. Awansowany 20 III 1810 na stopień pułkownika, mianowany został 22 VIII t.r. szefem 4 Wydziału Artylerii i Inżynierów w Min. Wojny, obejmując 15 IX swoje nowe stanowisko. W kampanii rosyjskiej 1812 r. brał udział jako szef sztabu dowódcy artylerii 5 korpusu Wielkiej Armii gen. Jeana Pelletiera. Walczył w wielu bitwach i potyczkach: 28 VI pod Grodnem, 7 VII pod Koreliczami, 14 VIII pod Krasnem, 17 VIII przy zdobyciu Smoleńska, za co otrzymał 22 VIII Order Kawalerski Legii Honorowej. W dalszym marszu w kierunku Moskwy R. znajdował się 24 VIII w walkach dywizji jazdy gen. Aleksandra Rożnieckiego pod Dorohobużem, 28 VIII w potyczce pod Wiaźmą, 1 IX w walkach 5 korpusu nad Gżacią i wreszcie 7 IX w bitwie pod Możajskiem. Bił się 18 X w krwawym starciu pod Winkowem. W czasie odwrotu R. przyczynił się do uratowania dział polskich. Po bitwie pod Wiaźmą (3 XI), w której gen. J. Pelletier dostał się do niewoli rosyjskiej, R. przejął po nim dowództwo nad artylerią 5 korpusu. Uczestniczył w dramatycznej przeprawie przez Berezynę (23 XI) i z odmrożonymi rękami oraz nogami przedostał się przez Wilno do Warszawy, gdzie przybył 16 XII 1812.

Po opuszczeniu stolicy przez wojska polskie, R. 3 II 1813 udał się z pułkami pozostającymi pod dowództwem ks. J. Poniatowskiego do Krakowa. Dn. 25 II 1813 mianowany został dowódcą pułku artylerii pieszej. Przemarsz z Krakowa przez ziemie czeskie do Saksonii odbył się w składzie 4 kolumny wojsk dowodzonej przez gen. Izydora Krasińskiego. W czasie organizacji wojska polskiego dokonywanej w Żytawie (Zittau) R. objął dowództwo nad artylerią 8 korpusu ks. J. Poniatowskiego. W kampanii saskiej 1813 r. R. walczył 18 VIII pod Gabel oraz w dn. 16–19 X w bitwie pod Lipskiem. W walkach staczanych 16 X nad rzeką Pleissą R. wyratował ks. J. Poniatowskiego z zasadzki nieprzyjacielskich tyralierów, otrzymał wówczas postrzał w głowę od kuli karabinowej. Ranny, przebywał przy sztabie 8 korpusu, był obecny przy śmierci ks. Józefa (19 X), sam podczas przeprawy przez Elsterę ledwie się ratując z pomocą francuskich saperów. Dn. 23 X 1813 otrzymał od króla Joachima Murata Order Obojga Sycylii oraz 28 X Order Oficerski Legii Honorowej. Dotarł z oddziałami 8 korpusu do Moguncji, gdzie 3 XI objął komendę nad artylerią i taborami, z którymi, na skutek braku koni, pozostał w mieście. Do Sedanu, gdzie zbierało się wojsko polskie, R. przyprowadził swoich żołnierzy oraz wielu maruderów z różnych formacji.

Przy reorganizacji wojska polskiego w okolicach Sedanu, R. 18 XII 1813 przeznaczony został na szefa sztabu dowódcy jazdy polskiej gen. Ludwika Paca. Obowiązków tych z powodu złego stanu zdrowia nie objął, nie uczestniczył także w pierwszej fazie kampanii francuskiej 1814 r. Na wniosek gen. Paca do ministra wojny Francji z 16 II t.r., R. 3 III mianowany został szefem sztabu brygady jazdy dowództwa gen. L. Paca, a gdy ten został ranny (10 III) – płk. Zygmunta Kurnatowskiego. Brał udział w bitwach pod Berry-au-Bac (5 III), Craonne (7 III) i Laon (10 III). Po zajęciu Paryża przez wojska koalicji R. znalazł się w zgrupowaniu oddziałów polskich w Le Mans a następnie na rewii odbytej przed Aleksandrem I na polach Saint-Denis (24 IV 1814). Rozkazem ks. Konstantego z 29 IV 1814 zaliczony został do artylerii. Z korpusem wojsk polskich dowodzonym przez gen. Wincentego Krasińskiego R. w sierpniu 1814 powrócił do kraju. W okresie Ks. Warsz. R. odgrywał rolę w kierowniczych kręgach wolnomularstwa polskiego i sprawował wysokie funkcje, m. in. w l. 1811–12 był zastępcą przewodniczącego loży «Świątynia Izis». W armii Król. Pol. R. przeznaczony został 20 I 1815 w stopniu pułkownika na stanowisko dowódcy 1 brygady artylerii pieszej formowanej w Warszawie. Dn. 29 XI t. r. R. otrzymał stopień generała brygady a 5 XII t.r. – dowództwo nad artylerią pieszą t.j. brygadami 1 i 2. Przebywał stale w Warszawie, gdzie znajdował się sztab artylerii pieszej oraz Komitet Artylerii i Inżynierów, którego R. był członkiem w l. 1816–31. R. cieszył się uznaniem i względami zarówno ks. Konstantego jak i cara Aleksandra I. Za swe usługi z l. 1815–30 odznaczony był kilkakrotnie orderami polskimi i rosyjskimi: Orderem św. Anny 2 kl. z brylantami (17 X 1816), Orderem św. Stanisława 3 kl. (17 X 1819), 2 kl. (5 X 1823), 1 kl. (24 V 1829) oraz w r. 1830 Znakiem Honorowym za 35 lat nieskazitelnej służby oficerskiej. W lecie 1830 R. otrzymał urlop w celu przeprowadzenia kuracji w Karlsbadzie i Teplicach.

Wybuch powstania zaskoczył R-a, który nie orientując się w sytuacji, sprzeciwił się w czasie Nocy Listopadowej rozbieraniu broni z arsenału. Aresztowany pod arsenałem, został przejściowo osadzony na odwachu. Przez dyktatora gen. Józefa Chłopickiego mianowany został 15 XII 1830 dowódcą korpusu artylerii i umieszczony w nowym składzie Komitetu Artylerii i Inżynierów. Komenda R-a nad korpusem artylerii ograniczona została nieoficjalnie z dn. 1 III 1831, kiedy płk Tomasz Konarski otrzymał dowództwo nad wydzieloną artylerią armii czynnej. Przy R-u pozostały faktycznie jedynie rezerwy artylerii, organizacja nowych jednostek, ich uzbrojenie i zaopatrzenie, arsenały i magazyny. Zniesławiające insynuacje dotyczące R-a, zamieszczone w artykule opublikowanym na łamach czasopisma „Merkury” (1831 nr 192), doprowadziły do napaści na mieszkanie redaktora Stanisława Psarskiego, jego aresztowania, zawieszenia gazety i zamknięcia drukarni. Działania te dokonane były za aprobatą gen. Andrzeja Ruttié, gubernatora Warszawy, przez gen. Walentego Zawadzkiego, również oszkalowanego w tymże artykule. Zajście (w którym udział brał syn R-a Władysław) wywołało burzliwą dyskusję w Izbach połączonych Sejmu i Senatu w dn. 9 i 16 VII, a Władysław Redel oddany został pod sąd wojenny. R. pozostał na swoim stanowisku do kapitulacji Warszawy. Nie opuścił miasta, ponowił przysięgę homagialną, niemniej przez władze rosyjskie zesłany został 20 X 1831 z innymi polskimi generałami do Wołogdy. Amnestionowany przez cara Mikołaja I powrócił schorowany do Król. Pol. w r. 1833 i osiadł w Warszawie, gdzie żył w zaciszu domowym w nienajlepszych warunkach materialnych. Mieszkał przy ul. Świętojerskiej nr 1776a. Dn. 20 VIII 1833 otrzymał od władz rosyjskich uwolnienie ze służby wojskowej. W czasie pobytu R-a w Berlinie została mu przyznana carską decyzją, wydaną 5 VI 1838 w Poczdamie, dożywotnia zapomoga 11 402 złp. rocznie. R. z redakcyjną pomocą żony pisał Pamiętnik, którego jedyna kopia zachowała się w zbiorach rodzinnych w Warszawie. Dn. 20 IV 1844 R. otrzymał szlachectwo. Zmarł 20 IV 1845 w Warszawie, pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera XXIV rząd 6).

Ożeniony (31 X 1810 w Warszawie) z Barbarą Karoliną z Dąbrowskich (3 I 1784 – 20 IX 1864), miał R. syna Władysława (1 II 1812 – 30 I 1877), szwagra Narcyzy Żmichowskiej, w r. 1831 podporucznika artylerii konnej odznaczonego Krzyżem Złotym Virtuti Militari, adiutanta polowego swojego ojca, a następnie gen. Walentego Zawadzkiego.

 

Portret (akwatinta) przez Edme’a Quenedey’a, w mundurze płk. artylerii armii Ks. Warsz., w Muz. Narod. w Kr. – Zbiory Czartoryskich, ryc. 1298 (z r. 1814); Portret R-a w mundurze generalskim malowany w r. 1844, w posiadaniu Krzysztofa Rulińskiego w W; – Maliszewski, Bibliogr. pamiętników; Enc. Wojsk., VII; Pol. Enc. Szlach., X; Uruski, XV; Łoza, Legia Honorowa; Lista imienna Generałów, Oficerów wyższych i niższych oraz Urzędników wojskowych, tak w służbie będących, jak i dymisjonowanych, Znakiem Honorowym zaszczyconych, W. 1830; Łoza, Kawalerowie orderu Św. Stanisława (1 XII 1815 – 29 XI 1830), „Mies. Herald.” R. 9: 1930 s. 100, R. 11: 1932 s. 59; Małachowski-Łempicki, Wykaz pol. lóż wolnomularskich; – Bielecki R., Tyszka A., Dał nam przykład Bonaparte, Kr. 1984 I–II; Chołodecki Białynia J., Jeneralicja polska w Powstaniu Listopadowem, „Nasz Kraj” T. 2: 1906 z. 22 s. 25; Gembarzewski B., Artyleria polska w dobie powstania listopadowego, „Przegl. Artyl.” R. 16: 1938 z. 10 s. 1093; tenże, Wojsko Pol., 1807–14; tenże, Wojsko Pol. 1815–30; Hass L., Sekta farmazonii warszawskiej, W. 1980; Kaczkowski J., Konfiskaty na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim po powstaniach roku 1831 i 1863, W. 1918; Łoś R., Artyleria Królestwa Polskiego 1815–1831, W. 1969; Łoza S., Order Obojga Sycylii, zwany Neapolitańskim, „Żołnierz Pol.” 1923 nr 18 s. 15–17; Łukasiewicz M., Armia księcia Józefa 1813, W. 1986; Łuniński E., Napoleon (Legiony i Księstwo Warszawskie), W. 1911 (reprod. portretu R-a przez Marcina Janiszewskiego z r. 1818); Pachoński J., Generał Jan Henryk Dąbrowski 1755–1818, W. 1981; tenże, Józef Grabiński, Kr. 1975; tenże, Legiony Polskie, W. 1969–79 I–IV; tenże, Początki polskiej artylerii konnej, w: Studia i Mater. do Hist. Wojsk., X cz. I s. 24–5, 62, 66, 68, 77–8; Pawłowski B., Historia wojny polsko-austriackiej 1809 roku, W. 1935; Powstanie czy rewolucja – W 150 rocznicę powstania listopadowego, Kat. 1981; Skałkowski A. M., O kokardę Legionów, Lw. 1915; Sułek Z., Sprzysiężenie Jakuba Jasińskiego, W. 1982; Szenic S., Cmentarz Powiązkowski 1790–1850, W. 1979; Tarczyński M., Generalicja powstania listopadowego, W. 1980; Tokarz W., Sprzysiężenie Wysockiego i Noc Listopadowa, W.-Kr. 1925; Wójcicki, Cmentarz Powązkowski, I 123–34, III Dodatki i przypisy XXVIII; Zych G., Armia Księstwa Warszawskiego, W. 1961; – Barzykowski S., Historia powstania listopadowego, P. 1883–4 I, II, IV; [Bogdański H.], Pamiętnik w: Zbiór pamiętników do historii powstania polskiego z roku 1830–1831, Lw. 1882 s. 108–14; Dyariusz Sejmu z r. 1830–1831, Kr. 1911 IV; [Gawroński F. S.], Pamiętnik r. 1830/31 i kronika pamiętnikowa (1787–1831) pułkownika..., Kr. 1916; Jaszowski J., Pamiętnik dowódcy rakietników konnych, W. 1968; Korespondencja księcia Józefa Poniatowskiego z Francją, P. 1921–9 I, V; Mroziński J., Dzieła wszystkie, W. 1987 II; Niemcewicz J. U., Pamiętniki z 1830–1831 roku, Kr. 1909; Poczet skazańców na Sybir do gubernii tylko Wiatskiej z powstania roku 1830/31 sporządzony w Wiatce 1832, Kr. 1867; [Prądzyński I.], Pamiętniki generała..., Kr. 1909 I, III, IV Roczniki Woyskowe Królestwa Polskiego, 1817–3 [W.]; Rozkazy dzienne Naczelnego Wodza 1815–3 [W.]; Źródła do dziejów wojny polsko-rosyjskiej 1830–1831 r., W. 1931–5 I, III, IV; – „Gaz. Warsz.” 1808 nr 11 dod., 1838 nr 171; „Kur. Warsz.” 1845 nr 106, 1864 nr z 21 IX, 1866 nr z 3 V; – AGAD: Akty KRW rkp. 69c s. 10–11, rkp. 478 s. 1, 150; Arch. Państw. w W.: Akty małżeństw VII cyrkułu W. 1810, nr 83; B. Czart.: rkp. 3235 k. 335; B. Ossol.: rkp. 9623 k. 14; B. Pol. w Paryżu: rkp. 397, 1, 29–30; Muz. Narod. w Kr.: rkp. 1017; – Materiały Red. PSB; – Łoza S., Virtuti Militari 1792–1819, W. 1953 (mszp. w posiadaniu Zbigniewa Zacharewicza); Pachoński J., Słownik Biograficzny Oficerów Legionów Polskich 1797–1807 (mszp. w posiadaniu rodziny); – Anegdoty zebrane przez W. Redla (rkp. w posiadaniu Krzysztofa Rulińskiego z W.); Notatnik Barbary Redel w posiadaniu Róży Walkiewicz z W.; – Kartoteka oficerów WP 1815–1831 Zbigniewa Zacharewicza z Kr.; – Informacje Czesława Głogowskiego z W.

Zbigniew Zacharewicz

 
 

Powiązane artykuły

 

Księstwo Warszawskie

Po pokonaniu – w grudniu 1805 roku – armii austriacko-rosyjskiej pod Austerlitz (Sławkowo na Morawach) cesarz Napoleon I zawarł pośpiesznie pokój z Austrią, rezygnując z kontynuowania......

Powstanie Kościuszkowskie

Insurekcja kościuszkowska rozpoczęta 24 marca 1794 roku, zakończona 16 listopada 1794 roku, to powstanie narodowe początkowo przeciwko Rosji, później także skierowane przeciwko Prusom. Jedno z najbardziej......

Bitwa Pod Racławicami, 4 kwietnia 1794 r.

24 marca 1794 roku na rynku krakowskim ogłoszony został „Akt powstania obywatelów mieszkańców województwa krakowskiego”, dający początek powstaniu kościuszkowskiemu, jednemu z przełomowych......
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
biogramy.pl

Media

 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Piotr Wysocki

1797-09-10 - 1875-01-06
spiskowiec
 

Józef Zajączek h. Świnka

1752-11-01 - 1826-07-30
generał
 

Andrzej Tomasz Towiański

1799-01-01 - 1878-05-13
filozof
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Antoni Wilhelm Radziwiłł

1833-07-31 - 1904-12-16
generał
 

Jan Ledóchowski

1791-06-23 - 1864-09-10
poseł na sejmy
 

Kazimierz Kantak

1824-03-22 - 1886-12-28
działacz polityczny
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.