Film dokumentalny o wybitnym polskim komiku Adolfie Dymszy. Dla niektórych jest on postacią kontrowersyjną – zarzucano mu kolaborację z niemieckim okupantem, co bezpośrednio wpłynęło na załamanie się jego błyskotliwej kariery zaraz po wojnie. Znani aktorzy komediowi oraz inne znakomitości polskiego świata artystycznego odkłamują ten obraz wielkiego „Dodka”. Rysują portret człowieka, który swoją misją życiową uczynił poprawianie innym nastroju dzięki swemu nieprzeciętnemu talentowi komediowemu, zarówno na scenie, jak i za kulisami. Przytaczają liczne anegdoty, przywołują historie ze scen warszawskich teatrów (głównie Teatru Syrena, z którym związany był Dymsza) oraz ze szkoły teatralnej, gdzie podglądali jego warsztat i odbierali cenne lekcje wielkiego aktorstwa. W filmie występują m.in. Hanka Bielicka, Stefania Grodzieńska, Irena Kwiatkowska, Alina Janowska, Bogdan Łazuka oraz Jerzy Połomski.

Adolf Dymsza, właściwie Adolf Bagiński (ur. 7 kwietnia 1900 roku w Warszawie, zm. 20 sierpnia 1975 roku w Górze Kalwarii) – aktor kabaretowy, teatralny i filmowy, wielki komik, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów przed- i powojennych. Karierę rozpoczął jako aktor rewii i kabaretów, uczył też tańca towarzyskiego. W latach 1925-31 występował w kabarecie Qui pro Quo. Do wybuchu wojny, już jako czołowy artysta rewiowy, był aktorem najważniejszych teatrzyków stołecznych, m.in. Bandy, Reksa i Cyganerii. Od 1920 roku grywał w filmach, początkowo w epizodach, a od 1924 roku w głównych rolach, kreując wiele charakterystycznych typów postaci. Wprowadzenie filmu dźwiękowego pozwoliło mu w pełni wykorzystać nieprzeciętny talent komiczny. Jego wcielenia takie jak: Maniuś Kitajec, Dodek Wędzonka, Wincenty Poziomka, Władysław Klepka czy Teofil Rączka, znała cała Polska. W czasie okupacji nie przestał grać, występując w jawnych, kontrolowanych przez okupanta teatrach warszawskich (m. in. teatrach: Komedia, Nowości, Niebieski Motyl, Jar). Za występowanie dla Niemców władze ZASP ukarały go zakazem grania do końca 1945 roku i pięcioletnim zakazem wykonywania zawodu w Warszawie. W latach 1946-48 był więc aktorem łódzkiego Teatru Syrena, a następnie – do 1951 roku – tamtejszego Teatru Powszechnego. W 1951 roku wrócił na stałe do Warszawy i aż do przejścia na emeryturę (1973) był aktorem Teatru Syrena. Pod koniec życia mieszkał w Domu Opieki Społecznej w Górze Kalwarii. Do najsłynniejszych filmów z jego udziałem należą: Dwanaście krzeseł (1933), Antek policmajster (1935), Wacuś (1935), Niedorajda (1937), Paweł i Gaweł (1938), Sportowiec mimo woli (1939), Skarb (1948), Irena do domu! (1955).