Zarówno oskarżyciel, dr Janusz Osica, jak i obrońca, prof. dr Ludwik Malinowski, są w tej kwestii zgodni – Grabski był architektem stabilnej polskiej złotówki i autorem wspaniale przeprowadzonej reformy, twórcą cudu gospodarczego. Co więcej, sprawił, że wychodziliśmy z kryzysu własnymi siłami, bez zaciągania pożyczek. Udała mu się walka z hiperinflacją, a przecież ceny rosły dramatycznie. Dolar w 1924 roku kosztował ponad 10 milionów marek polskich, a po reformie – 5 zł i 18 groszy i kurs ten, z niewielkimi wahaniami, utrzymał się aż do 1939 roku. Ale prokurator zaznacza, że o ile ministrem skarbu był świetnym, o tyle nie radził sobie już tak doskonale jako premier – ani podczas krótkiego, miesięcznego szefowania rządowi w 1920 roku w czasie wojny polsko-bolszewickiej, ani później – w dwuletnim okresie premierostwa. Kwestie finansowe i gospodarcze prowadził jednak żelazną ręką, miał plan, który konsekwentnie realizował, niejednokrotnie prowadząc swoiste gry z parlamentem. Sejm i prasa (od lewa do prawa) bezustannie go atakowały. „Na tym polega wielkość Grabskiego jako ministra i jako premiera (…) – mówi w audycji jego „adwokat” – miał wszystkich przeciwko sobie, a zdołał przeprowadzić reformę gospodarczą”.

Władysław Grabski
(1874–1938) – ekonomista, polityk związany z Narodową Demokracją, historyk dziejów społeczno-gospodarczych; w latach 1919–1920 oraz 1923–1925 minister skarbu, dwukrotnie – w roku 1920 i w latach 1923–1925 – premier rządu II Rzeczypospolitej. Studiował w École des Sciences Politiques w Paryżu, a także – jednocześnie – ekonomię oraz historię na Sorbonie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w latach 1919–1922, był posłem z ramienia Związku Ludowo-Narodowego. Jako minister skarbu i premier próbował wówczas zahamować inflację i przeprowadzić reformę walutową. W 1920 roku, na skutek wojny polsko-bolszewickiej, plany te się nie powiodły. Tymczasem sytuacja gospodarcza Polski była coraz gorsza. W 1923 roku Grabski został powołany przez prezydenta Stanisława Wojciechowskiego na premiera, objął wówczas także stanowisko ministra skarbu. Tym razem przeprowadził udaną reformę gospodarczą, w tym walutową; w 1924 roku powołał Bank Polski. Obok reform finansowych, rząd Grabskiego doprowadził także do uchwalenia reformy rolnej oraz usiłował uregulować, przez tzw. ustawy językowe, niektóre sprawy związane z mniejszościami narodowymi. Grabski odszedł z polityki w 1925 roku. Zajmował się historią, ekonomią i socjologią wsi, pracował naukowo w katedrze ekonomii politycznej Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie; w 1923 roku został profesorem tej uczelni, a w latach 1926–1928 sprawował funkcję jej rektora. W 1936 roku założył Instytut Socjologii Wsi (został jego dyrektorem). Odznaczony Orderem Orła Białego (1924). Zmarł w Warszawie w 1938 roku.

Na historycznej wokandzie
to cykl radiowych audycji poświęconych znanym i wpływowym postaciom historycznym. Goście w studio, cenieni historycy, wcielają się w oskarżyciela i obrońcę, by dokonać osądu działań wybranej postaci ze współczesnej perspektywy.

ilustracja: Władysław Grabski, Polona, PD