Fiutowski Marcin (1778–1831), szef szwadronu szwoleżerów. Ur. 9 XI w Gostwicy pod Starym Sączem, syn Macieja i Salomei z Borkiewiczów. 20 V 1807 wstąpił do pułku lekkokonnego gwardii napoleońskiej i brał jeszcze udział w kampanii 1807; podczas wojny hiszpańskiej w r. 1808 walczył pod Rio Seco i Burgos, przy zdobyciu Somo Sierry »między pierwszymi się znajdował«; uczestniczył w dalszych walkach w Hiszpanii, w r. 1809 w Austrii, po czym znów w Hiszpanii. Jako porucznik od 1 VI 1812 odbył kampanie 1812–4, następnie pod rozkazami Jerzmanowskiego towarzyszył Napoleonowi na Elbę. Wierny do ostatka ubóstwianemu cesarzowi, »którego, zdaniem F-go, przytomność nie zna, a przyszłość ani pojąć będzie mogła«, wrócił z nim do Francji, walczył pod Waterloo jako szef szwadronu i oficer legii hon. (od 15 IV 1815). Ogółem brał udział w »32 bataliach głównych, a 43 pomniejszych, ranny kilkakroć, osobliwie w głowę«. Po wzięciu dymisji 30 IV 1816 był najprzód pełnomocnikiem dóbr gen. Wincentego Krasińskiego, następnie asesorem w komisji wojewódzkiej płockiej, wreszcie nadleśnym w lasach rządowych. W r. 1831 został komendantem rezerw armii, od 19 II 1831 generalnym inspektorem szpitali wojskowych. Zmarł nagle w Warszawie 28 VII 1831. Żonaty z Marcjanną Słomińską. Brat jego, Michał, zastępca sędziego pokoju w Mogile, bezskutecznie upominał się w ll. 1842–3 od rządu francuskiego przyznanej F-u z »kodycylu cesarza« kwoty 120 tys. franków, »która go za życia nie doszła«, oraz nie pobranej dotacji 500 fr. z tytułu oficera legii hon.

Stany służby żołnierzy pułku lekkok. gw. Napoleona I, s. 33, nr 161 (rkp. Biblioteki ord. Krasińskich); Mościcki, Pod znakiem Orła i Pogoni, W. 1915, s. 118, 280; Skałkowski, Rok 1815, »Tyg. Il.« 1915, nr 7, 15.

Henryk Mościcki