INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Bolesław Piotr Korolewicz     

Bolesław Piotr Korolewicz  

 
 
Biogram został opublikowany w latach 1968-1969 w XIV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Korolewicz Bolesław Piotr (1874–1942), lekarz-pułkownik wojska polskiego, legionista. Ur. w Krakowie 11 IX, syn Wincentego, zarządcy lasów, i Zofii Śmiałowskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Krakowie i Bochni. Świadectwo dojrzałości uzyskał 8 VI 1896 r. w Gimnazjum Św. Jacka w Krakowie. W t. r. wpisał się na Wydział Lekarski UJ. W r. 1897 odbył półroczną ochotniczą służbę wojskową w 13 p. piechoty armii austriackiej, następnie kontynuował studia. Od r. 1903 pracował w klinice chorób wewnętrznych profesora E. Korczyńskiego jako koasystent kliniczny. W r. 1904 uzyskał K. tytuł doktora wszech nauk lekarskich i nadal pracował jako zastępca elewa i elew. Po śmierci Korczyńskiego kierownictwo kliniki objął W. Jaworski, U którego K. pracował od r. 1907 do 1910, jako asystent. W okresie tym ogłosił wspólnie z W. Jaworskim kilka prac naukowych (O krwotokach utajonych przewodu pokarmowego, „Przegl. Lek.” 1906; Opsoniny Wrighta. Ich badanie, technika i znaczenie kliniczne w schorzeniach gruźliczych, „Przegl. Lek.” 1909) i uzupełnił studia medyczne w zakładach anatomii patologicznej i rentgenologii. Rozwijał też praktykę prywatną, był lekarzem domowym Jacka Malczewskiego. Od r. 1910 poświęcił się całkowicie praktyce.

W l. 1914–5 jako lekarz wojskowy uczestniczył w wyprawie na Lublin i Dęblin oraz w ofensywie majowej 1915 (od Nidy do Dubna). Uzyskał wówczas odznaczenia austriackie. W grudniu 1915 r. przeniesiony został do Legionów Polskich i objął zakład sanitarny 3 Brygady. W l. 1916–8 był dowódcą dywizyjnego zakładu sanitarnego i zastępcą szefa sanitarnego przy Komendzie Legionów Polskich. W styczniu 1916 r. został mianowany kapitanem. Od lutego do maja 1918 r. K. przebywał w obozie dla internowanych legionistów w Talabor Falva i Huszt na Węgrzech i pełnił jednocześnie funkcje lekarza obozowego. Po zwolnieniu został skierowany do pracy w szpitalu garnizonowym w Krakowie. Po przewrocie krakowskim (31 X 1918) i po rezygnacji gen. Ludwika Dąbrowskiego (5 XI) K. przejął obowiązki komendanta szpitali krakowskich. Na przełomie 1918 i 1919 r. zorganizował na wezwanie generała T. Rozwadowskiego służbę sanitarną sztabu dowództwa armii «Wschód» i późniejszej 6 Armii. Brał następnie udział w walkach o Przemyśl i Lwów, a w okresie późniejszym pracował jako szef sanitarny dowództwa frontu galicyjsko-wołyńskiego i późniejszego frontu podolskiego (1919–21). Awansował w tym czasie do stopnia pułkownika.

Po wojnie, od r. 1921, po rozwiązaniu 6 Armii, mianowany został K. szefem sanitarnym przy dowództwie okręgu wojskowego w Przemyślu (X Korpus) i pozostawał tam do r. 1924, kiedy to przeniósł się do Krakowa do okręgowego szpitala wojskowego. Był odznaczony Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Legionowym, Krzyżem Niepodległości i in. W r. 1927 K. brał udział w organizacji międzynarodowego kongresu medycyny i farmacji wojskowej w Warszawie. W r. 1930 przeszedł w stan spoczynku i poświęcił się pracy lekarskiej i społecznej (był prezesem Związku Rezerwistów, działaczem Strzelca i Związku Przyjaciół Strzelca, członkiem Rady Miejskiej m. Krakowa, pracował też w Stowarzyszeniu Myśliwskim im. Św. Huberta i w Polskim Towarzystwie Wędkarskim). Z wybuchem wojny w r. 1939 zgłosił się do wojska, wkrótce jednak dostał się do niewoli niemieckiej wraz z generałem B. Mondem. Wypuszczony z obozu jenieckiego w listopadzie t. r. na podstawie przepisu konwencji genewskiej o lekarzach-jeńcach wojennych z przekroczonym 60 rokiem życia, spędził K. lata okupacji w Krakowie, jako lekarz szpitala Czerwonego Krzyża dla inwalidów wojennych przy ul. Skarbowej. Zmarł 18 I 1942 r. w Krakowie, w stanie bezżennym.

 

Łoza, Czy wiesz, kto to jest?; PSB, (Dąbrowski L.); – Chmiel A., Oswobodzenie Krakowa 31 października 1918 r. oraz Pachoński H., Historia Związku Uczestników Oswobodzenia Krakowa, Kr. 1929; Orłowski W., Nowaczyński J., Prof. W. Jaworski 1849–1924, W. 1924; – Skład Uniwersytetu Jagiellońskiego w półroczu zimowym, R. szk. 1906/7, Kr. 1906; – „Pol. Zbrojna” 1924 nr 57 s. 4; – Arch. Państw. w Kr.: rkp. Varia I. T. 966 (relacje uczestników konspiracji i przewrotu 31 X 1918 r.); Arch. UJ: S. II 520; – Dokumenty i materiały rodzinne, odpisy rozkazów wojskowych, dyplomy itp., udostępnione przez Jana Dorawskiego.

Jerzy Lisiewicz

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.