INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Bronisław Puchowski     

Bronisław Puchowski  

 
 
Biogram został opublikowany w 1986 r. w XXIX tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Puchowski Bronisław (1896–1974), lekarz, profesor medycyny sądowej Akademii Medycznej w Łodzi i Wojskowej Akademii Medycznej. Ur. 20 X w Rydze, był synem Jana, urzędnika pocztowego, i Anny z Paszkowskich.

P. ukończył gimnazjum w r. 1916 w Rydze i rozpoczął tam studia lekarskie. Z powodu działań wojennych i ewakuacji uniwersytetu do Woroneża przerwał naukę w r. 1918. Powrócił do Rygi, gdzie pracował jako robotnik, a następnie urzędnik konsulatu polskiego. W r. 1922 przyjechał do Warszawy i podjął studia medyczne. Wkrótce jednak przeniósł się do Wilna, gdzie kontynuował studia. Wówczas zainteresował się higieną i ogłosił swoją pierwszą pracę pt. Zależność utlenialności od wahania poziomu wód gruntownych („Arch. Higieny” 1927). Od r. 1928 pracował w Zakładzie Patologii Ogólnej, a od r. 1929 w Zakładzie Medycyny Sądowej u Sergiusza Schilling-Siengalewicza. Studia ukończył w maju 1930 i uzyskał stopień doktora wszech nauk lekarskich. W l. 1936–7 przebywał na stypendium Funduszu Kultury Narodowej w Instytucie Medycyny Sądowej i Społecznej w Berlinie u V. Müller-Hessa. Habilitował się w Wilnie w r. 1939, uzyskując veniam legendi z zakresu medycyny sądowej i ubezpieczeniowej na podstawie rozprawy O zatruciu tlenkiem węgla. Do zatwierdzenia habilitacji nie doszło wskutek wybuchu drugiej wojny światowej. W r. 1940 P. został inspektorem higieny szkolnej w Komisariacie Zdrowia Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, a w r. 1941 głównym epidemiologiem Wilna. Po zajęciu Wilna przez Niemców przeniósł się do pow. brasławskiego jako lekarz rejonowy. W r. 1945 P. zamieszkał w Suwałkach jako ordynator Oddziału Zakaźnego w Szpitalu Miejskim i kierownik Przychodni. W r. 1946 przeniósł się do Gdańska, gdzie pracował początkowo w Ubezpieczalni Społecznej i jednocześnie jako kierownik Oddziału Higieny Pracy w Urzędzie Wojewódzkim, a następnie jako starszy asystent w Zakładzie Medycyny Sądowej Akad. Medycznej.

W r. 1947 P. został kierownikiem Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej na Wydziale Lekarskim Uniw. Łódz. jako zastępca profesora. Dn. 16 II 1948 habilitował się na Wydziale Lekarskim Uniw. Gdań. na podstawie tej samej pracy, którą w r. 1939 przedłożył na Uniw. Wil.: O zatruciu tlenkiem węgla („Med. Pracy” 1949 i osobno, W. 1949). Otrzymał w r. 1948 tytuł profesora nadzwycz. Po powstaniu Akademii Medycznej w Łodzi nadal kierował Katedrą i Zakładem Medycyny Sądowej. W r. 1958 został profesorem zwycz. Zorganizował Katedrę i Zakład Medycyny Sądowej Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi i kierował nimi w l. 1958–64. Wykładał też okresowo (1949/50, 1954, 1958) medycynę sądową na Wydziale Prawa Uniw. Łódz.

Jednocześnie P. pracował jako naczelnik Wydziału Higieny Pracy w Departamencie Sanitarno-Epidemiologicznym Min. Zdrowia, a następnie wicedyrektor Polikliniki Chorób Zawodowych w Łodzi. W latach pięćdziesiątych był m. in. przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji Społeczno-Lekarskiej przy Prezydium Rady Narodowej i specjalistą krajowym w zakresie toksykologii. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych był członkiem Komisji Medycyny Sądowej Rady Naukowej przy ministrze zdrowia i opieki społecznej, przewodniczącym Zarządu Głównego Polskiego Tow. Medycyny Sądowej i Kryminologii, założył i przez wiele lat przewodniczył Oddziałowi Łódzkiemu tego Towarzystwa; pełnił też obowiązki specjalisty wojewódzkiego w zakresie medycyny sądowej. Jako ekspert sądowy pracował w dziedzinie orzecznictwa sądowo-lekarskiego do końca życia.

P. był autorem 63 prac (niektóre z nich ukazały się też w tłumaczeniu niemieckim i francuskim), dotyczących kazuistyki sądowo-lekarskiej, problematyki pracy lekarza przemysłowego („Wiad. Lek.” 1949), błędów lekarskich (tamże), podstaw wychowania fizycznego w środowisku pracy (tamże 1950), roli medycyny sądowej w kryminalistyce („Wiedza i Życie” 1956, „Problemy Kryminalistyki” 1959, 1962, „Arch. Med. Sądowej” 1964), skutków prawnych urazów czaszkowo-mózgowych („Państwo i Prawo” 1967) i badania stanu trzeźwości. Tym ostatnim zagadnieniem interesował się od r. 1948 i poświęcił mu 25 publikacji. Uważał, że z nietrzeźwością jako zjawiskiem nagminnym należy walczyć, stosując przymus zapobiegawczo-leczniczy i prohibicję w godzinach pracy, co znalazło urzeczywistnienie w ustawach przeciwalkoholowych z l. 1956 i 1959. Z tej dziedziny ogłosił m. in. Badanie trzeźwości. (W. 1948, Wyd. 2., W. 1950). Dla potrzeb zaocznego kursu prawnego dla biegłych ogłosił prace: Biegły lekarz w postępowaniu sądowym (W. 1968) i Ocena stanu trzeźwości, stanu wskazującego na użycie alkoholu i stanu nietrzeźwości (W. 1968).

Po przejściu na emeryturę P. uzyskał w r. 1967 rentę specjalną; utrzymywał nadal kontakt z medycyną sądową, Katedrą i Zakładem, gdzie do ostatnich chwil był konsultantem naukowym. Brał udział w kongresach i zjazdach międzynarodowych w Londynie, Genui i Lipsku. Był członkiem wielu tow. naukowych w kraju i za granicą oraz honorowym członkiem Polskiego Tow. Medycyny Sądowej i Kryminologii. Zmarł 11 IX 1974 w Łodzi. Został pochowany na cmentarzu «Na Dołach» w Łodzi. Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

P. był dwukrotnie żonaty: z Niną Nałęcz-Czajkowską (zm. 1959) i z Eugenią Fijałkowską; w pierwszym małżeństwie miał syna Aleksandra, inżyniera do spraw klimatyzacji, i córkę Teresę, reżysera filmów animowanych, z drugiego małżeństwa miał syna Tomasza.

 

Rocznik Lekarski RP, W. 1933/4, 1936, 1938; Woźniewski Z., Polski almanach medyczny, W. 1957; Urzędowy spis lekarzy…, W. 1939; – Fiedorczuk Z., Profesor dr hab. med. Bronisław Puchowski, „Arch. Med. Sądowej” T. 25: 1975 s. 101–7 (fot., spis prac); Fiedorczuk Z., Kotowski W., Prof. Dr Bronisław Puchowski, „Problemy Alkoholizmu” R. 22: 1974 nr 12 s. 28 (fot.); – Nekrologi z r. 1974: „Głos Robotn.” nr 218, „Służba Zdrowia” nr 38, „Tyg. Powsz.” nr 46, „Życie Warszawy” nr 225; Z dziejów Almae Matris Vilnensis, Kr. 1996 s. 387; – Informacje Zygmunta Fiedorczuka, Walentego Lewkowskiego z Łodzi i Jadwigi Kowalewskiej z Działu Spraw Pracowniczych Uniw. Łódz.

Teresa Ostrowska

 

 
 

Chmura tagów

TAGI

Za pomocą tagów oznaczamy powiązania tematyczne postaci. Pozwalają one eksplorować serwis wg wybranych przez redakcję najważniejszych tematów dla danej postaci.

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Krzysztof Kieślowski

1941-06-27 - 1996-03-13
reżyser filmowy
 

Tadeusz Żychiewicz

1922-01-12 - 1994-11-11
dziennikarz
 

Jerzy Turowicz

1912-12-10 - 1999-01-27
dziennikarz
 

Leon Józef Barański

1895-03-18 - 1982-10-31
bankowiec
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Leon Nowotarski

1878-05-09 - 1957-10-18
inżynier lądowo-wodny
 

Józef Relidzyński

1886-01-11 - 1964-01-07
literat
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.