INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Damazy Kotowski      Frag. "Autoportretu w kapeluszu" z 1901 r.

Damazy Kotowski  

 
 
1861-12-08 - 1943-08-16
Biogram został opublikowany w latach 1968-1969 w XIV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Kotowski Damazy, krypt. Damazy K. (1861–1943), artysta malarz. Ur. w Piotrkowie Trybunalskim 8 XII, był synem Franciszka i Ewy z Sączyńskich. K. występuje w spisach Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie w r. akad. 1885/6 jako uczeń nadzwycz. i w r. 1889/90 jako uczeń oddziału kompozycyjnego, którym kierował Jan Matejko. Częste pobyty K-ego w Monachium i wyraźny wpływ szkoły monachijskiej w malarstwie tego artysty zdają się wskazywać, że być może studiował on w tamtejszej akademii. W r. 1893 K. był już żonaty z Felicją z Hebanowskich, w t. r. bowiem wystawił portret żony w Tow. Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Poza Monachium K. dzielił swoje pobyty między Kraków i Lwów. We Lwowie zbliżył się m. in. do Jana Kasprowicza dedykując mu w r. 1901 Autoportret «sobie na chwałę, a ku pamięci Janowi Kasprowiczowi, którego uwielbiamy bez mała tak, jak siebie…» (Muz. Narod. w P.); K. wykonał również portret poety wystawiony w r. 1908 w Galerii Miejskiej we Lwowie. Po pierwszej wojnie światowej K. osiadł w Poznaniu, gdzie w r. 1925 miał w Wielkopolskim Salonie Sztuki wystawę zbiorową portretów, typów huculskich i pejzaży karpackich, a w r. 1929 na Powszechnej Wystawie Krajowej wystawił pastel Po roku 1863 i olej Motyw z jarmarku. Z kolei przeniósł się K. w Jasielskie; zmarł 16 VIII 1943 w Poznaniu.

K. uprawiał malarstwo sztalugowe, olejne i pastelowe, pozostające pod wpływem Monachium. Malował portrety, sceny rodzajowe z życia wsi ze szczególnym uwzględnieniem charakterystycznych typów ludowych, krajobrazy i martwe natury. Głównie był portrecistą. Posiadł swoistą biegłość rzeczowego oddawania podobieństwa i szczegółów konwencjonalnie zresztą aranżowanych portretów. Z katalogów wystaw wiemy o kilkunastu portretach malowanych przez K-ego; portret działacza ludowego J. Bojki, wystawiony we Lwowie w l. 1896 i 1906, dał powód krytyce do podkreślenia walorów K-ego jako portrecisty. Wystawił m. in. portrety: Karola Wiszniewskiego, Adolfa Brunickiego, Konstantego Brunickiego, S. Jabłonowskiego (1903), muzyka Jana Galla, brygadiera Józefa Piłsudskiego (1916). Prace K-ego o innej tematyce uległy rozproszeniu, ich tytuły są znane z katalogów, jak np. Przy miodku (1888), Pociecha dziadunia (1889), Śmieszka (1890), Z życia wiejskiego (1891), Przed wschodem słońca, Szara godzina, Ranek i wieczór (palety), Ulica Siemiradzkiego (1892), Na targu (1893), Posprzeczali się. (1894), W niedzielę na wsi, Noc (1901), Jezioro (1902), Martwa natura (1905), Cyganka z dzieckiem, Hucuł w izbie (1929).

Wiadomo, że K. obok malarstwa sztalugowego zajmował się przed r. 1900 malowaniem mieszkań w Krakowie. Były to prace na poły artystyczne, obejmujące modne w tym czasie kompozycje ornamentacyjne na sufitach. W r. 1900 K. wespół z innymi dekorował Teatr Miejski we Lwowie; kompozycja ścienna Muzyka nowożytna, na lewo od wejścia, jest jego dziełem. Udzielał także lekcji rysunków w domach krakowskich. K. wystawiał w krakowskim Tow. Przyjaciół Sztuk Pięknych w l. 1888–94, 1898–1902 oraz 1905, 1908 i 1929. Wystawiał też w Tow. Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie, gdzie w r. 1902 miał wystawę zbiorową, ponadto w Warszawie w Tow. Zachęty Sztuk Pięknych, w Wiedniu (Künstlerhaus, 1895), Monachium (1903) i innych miejscowościach. Obrazy K-ego znajdują się w zbiorach Muzeów Narodowych w Krakowie i Poznaniu.

 

Autoportrety w Tow. Przyj. Sztuk Pięknych w Krakowie (cztery), w Muz. Narod. w Kr. i Muz. Narod. w P.; – Słown. Artystów Pol., IV; Swieykowski, Pam. Tow. Przyj. Sztuk Pięknych; Katalog działu sztuki PWK, P. 1929; Katalog Galerii Miejskiej, Dział II. Sztuka polska od r. 1850, Lw. 1908; Katalog Ilustrowany wystawy sztuki współczesnej we Lwowie 1894, s. 17; Katalog pierwszej wystawy Związku Artystów Polskich we Lwowie, 1903 kwiecień; Katalogi wystaw. Tow. Przyj. Sztuk Pięknych; – Fischer A., Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Lw. 1927 s. 6; Kopera, Dzieje malarstwa, III; Lityński M., Pamiątkowy opis Teatru Miejskiego we Lwowie, Lw. 1900 s. 20; Polskie życie artystyczne w l. 1890–1914, Wr.–W.–Kr. 1967; Wierkowski J., Lwów, Jego rozwój i stan, Lw. 1907; – Mater. do dziej. Akad. Sztuk Pięknych, (tu mylnie jako Kotowicz); Sprawozdania Tow. Przyj. Sztuk Pięknych w Kr.; – „Biesiada Liter.” 1895 nr 7 s. 102; „Gaz. Wieczorna” 1911 nr 1, 2; „Kraj” 1895 półr. 1 nr 19 s. 13; „Kur. Warsz.” 1911 nr 243; „Lamus” 1911 s. 142; „Sztuki Piękne” R. 2: 1925 s. 399; „Tydzień” 1894 nr 17 s. 129–30, nr 18 s. 138; „Tyg. Illustr.” 1891 półr. 1 s. 349, 1894 półr. 2. s. 63, 1895 półr. l. s. 60, 375, półr. 2. s. 31, 456, 1896 półr. 1 s. 218, półr. 2. s. 673, 792, 1902 półr. 1 s. 77, 78, 497, 1906 półr. 1 nr 5; „Wiad. Artyst.” (Lw.) 1900 nr 8 s. 76; „Życie Sztuki” („Kraj”) 1904 nr 45; – Materiały do słownika biograficznego artystów Pamiętnika Tow. Przyjaciół Sztuk Pięknych w Kr. II (rkp.).

Ignacy Trybowski

 
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.