INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Feliks Słupski      Feliks Słupski, frag. autoportretu w mundurze 2 Brygady Legionów Polskich, z 1916 r.

Feliks Słupski  

 
 
Biogram został opublikowany w latach 1999-2000 w XXXIX tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Słupski (Światopełk-Słupski) Feliks (1868–1950), malarz, założyciel szkoły malarskiej, pedagog. Ur. 1 V w Skolimowie, był synem Franciszka, właściciela dóbr Skolimowo, i Anny z Biesiekierskich, bratem Zygmunta (zob.).

W l. 1886–9 S. uczył się w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Wojciecha Gersona (u którego dodatkowo pobierał lekcje prywatne). W l. 1888–9 otrzymywał od Tow. Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP) stypendium im. Mikołaja Kopernika z fundacji Jana Matejki, później w l. 1891, 1893 i 1894 pobierał również od Zachęty stypendia (z zapisu prywatnego). Dzięki nim wyjechał na studia za granicę. W l. 1890–1 studiował w Monachium w Kunstgewerbeschule, w l. 1891–7 w Paryżu w Académie Julien pod kierunkiem J. Lefebre’a, J. P. Laurensa, T. Fleury’ego, a także B. Constanta, R. Collina. Pod wpływem Gersona i Laurensa uprawiał głównie malarstwo portretowe, w okresie paryskim malował kobiece akty, później sceny rodzajowe i pejzaże. W kraju pokazywał swe prace niemal wyłącznie w TZSP, w l. 1890–1918 prawie corocznie. Był też członkiem tego Towarzystwa. W r. 1905 pokazał swe rysunki w Salonie Aleksandra Krywulta. Wystawiał swe prace także na salonach w Paryżu, m.in. w l. 1898, 1899 (Salon Societé des Artistes Français), w r. 1900 (w Wystawie Powszechnej, na której uzyskał brązowy medal).

Ok. r. 1900 S. powrócił do kraju; mieszkał w Warszawie przy ul. Mokotowskiej 5. Od r. 1903 prowadził wykłady rysunków i malarstwa w Szkole Rysunkowej. W r. 1904 założył ze swoją żoną Szkołę Malarstwa Feliksa i Marii Słupskich, która mieściła się w lokalu przy ul. Wilczej. Początkowo uczęszczały tu tylko kobiety, później była już szkołą koedukacyjną. W r. 1908 liczyła 81 uczniów; corocznie odbywały się pokazy ich prac. Równocześnie S. pracował jako nauczyciel rysunków, m.in. w Szkole Handlowej Zgromadzenia Kupców m. Warszawy, Seminarium Nauczycielskim na Ursynowie. W tym okresie powstały najbardziej znane jego obrazy, przeważnie portrety, m.in. Portret Chopina – oparta na studiach ikonograficznych próba wiernego odtworzenia podobizny kompozytora (Paryż 1896, reprod. w: „Wędrowiec” 1902 nr 10), Portret Wojciecha Gersona (1899, wł. prywatna), Portret Michała Radziwiłła (1899, zaginiony), Portret baronowej Unrug (1902, zaginiony), Autoportret. Malował też obrazy o charakterze rodzajowym (znane jedynie z tytułów): Rozbawiona, W pracowni, Zaraz pójdzie na pokutę, Na poddaszu. Malarstwo S-ego, solidne pod względem warsztatowym, cechował realizm w duchu akademizmu. Na przełomie wieków na krótko uległ wpływowi symbolizmu, namalował wówczas obrazy: W zaraniu stulecia (ok. 1902), Wieczorna cisza. S. uprawiał także malarstwo miniaturowe na kości słoniowej, malując w tej technice liczne portrety, np. Portret Ani (1913), Dziewczyna z profilu (1913), Portret kobiety w chustce na głowie (1913), Portret Krysi (1914), Główka chłopca (1917 – wszystkie wł. prywatna). Były one pokazywane na wystawach Zachęty, a także reprodukowane („Świat” 1913, „Tyg. Ilustr”. 1914). Później jednak zaniechał tej techniki.

Po pierwszej wojnie światowej S. kontynuował pracę pedagogiczną; w r. 1921 był współorganizatorem i profesorem w Szkole Sztuk Pięknych im. Wojciecha Gersona w Warszawie, w l. 1926–35 jej dyrektorem. Swój program nauczania, propagujący tradycyjne metody (m.in. kopiowanie gipsowych figur w pracowni), opublikował w broszurze O nauczaniu sztuk plastycznych uwag kilka (1921). W l. 1923–39 uczył rysunku w Akad. Stomatologicznej. W tym okresie chętnie malował bardziej kameralne obrazy – martwe natury, kompozycje kwiatowe, m. in. Nasturcje (1932), Martwa natura z imbrykiem (1938), Martwa natura z chińską wazą (1937 – wszystkie wł. prywatna) oraz nadal portrety, często znanych postaci ze świata polityki i kultury, m.in. Portret Kazimierza Kwiatkowskiego (ok. 1918), Portret Andrzeja Niemojewskiego (przed 1921), Portret gen. Józefa Hallera (1921), Portret arcybiskupa Edwarda Roppa (1930), a także portrety rodzinne. Pojawił się wtedy w jego twórczości wątek marynistyczny (np. Wejście na plażę w Jastarni, 1931).

Prace S-ego zostały pokazane w r. 1919 na wystawie «100 lat malarstwa polskiego» w Pałacu w Łazienkach. Był nadal związany z Zachętą, której został członkiem rzeczywistym, a od r. 1929 członkiem honorowym. Wchodził nieraz do sądów konkursowych przyznających nagrody artystom. Brał udział w wystawach i salonach TZSP w l. 1918–39 (niemal corocznie). Wystawiał też w Tow. Przyjaciół Sztuk Pięknych (TPSP) w Krakowie w r. 1936 (luty) w wystawie «Malarze warszawscy», w r. 1937 (styczeń) w wystawie bieżącej (Wesołe kumoszki, Waza chińska i epigoński obraz mitologiczny Antygona i Edyp). Zbiorowe wystawy prac S-ego odbyły się w Salonie Zachęty w r. 1925/6 i w TPSP w Poznaniu w r. 1937.

W czasie drugiej wojny światowej S. mieszkał w Warszawie. Cały niemal jego dorobek artystyczny został zniszczony w czasie powstania warszawskiego. Po wojnie nie udzielał się już. Włodzimierz Bartoszewicz tak scharakteryzował S-ego z okresu pracy w Szkole Sztuk Pięknych im. W. Gersona: «olbrzymiego wzrostu, chudy, kościsty, o rasowym profilu okolonym długą siwą sięgającą pasa brodą, nieskazitelnie prawy i pozbawiony poczucia humoru». S. zmarł 22 III 1950 w Warszawie.

W małżeństwie z Marią z Zarembów miał S. córki: Krystynę i Annę, zamężną Stebnowską.

Żona S-ego Maria (1872–1935), po ukończeniu gimnazjum uczyła się malarstwa u W. Gersona, następnie od r. 1894 w Paryżu w École Nationale des Arts Decoratifs oraz w Académie Vitti pod kierunkiem R. Collina i L. O. Mersona. Po powrocie w r. 1899 do kraju uczyła od r. 1902 rysunku i kompozycji dekoracyjnej w salach Muz. Przemysłu i Sztuki Stosowanej w Warszawie, następnie w szkole prowadzonej wspólnie z mężem. Malowała głównie akwarelą i pastelem (później olejno) portrety, studia główek, kwiaty. Była członkiem rzeczywistym TZSP, tam też wystawiała często swe prace.

 

Autoportret z r. 1891 (olej, wł. prywatna); Autoportret z r. 1930 (olej, wł. prywatna), oba reprod. w: Rudniański J., Człowiek i sztuka, W. 1984; – Grajewski, Bibliogr. ilustracji; Pol. Bibliogr. Sztuki; Artyści plastycy okręgu warsz. ZPAP 1945–1970; Roczn. Liter.-Artyst. (Okręta), W. 1905; Thieme–Becker, Lexikon d. Künstler (M. Wallis-Walfisz); „100 lat malarstwa polskiego”. Katalog wystawy obrazów ze zbiorów prywatnych warszawskich w Pałacu Łazienkowskim, W. 1919; Wiercińska, Katalog prac TZSP; – Murawska K., Malarz i pedagog. O Feliksie Słupskim, w: Rudniański J., Człowiek i sztuka, W. 1984; Płażewska, Warsz. Salon A. Krywulta; Pol. życie artyst. w l. 1895–1914; toż za l. 1915–39; Wiercińska, Tow. Zachęty; – Bartoszewicz W., „Buda” na Powiślu, Wyd. 2 rozszerzone, W. 1983; – „Kulisy” 1958 nr z 261 (O zapomnianym malarzu); „Kur. Warsz.” 1913 nr 23, 41 (artykuł S-ego, Im prędzej), 1914 nr z 5 II; „Świat” (W.) 1923 nr 8 (Wankie W., Miniatura współczesna i dawna); „Tyg. Ilustr.” 1923 nr 11 s. 511 (tenże, Obrazy Feliksa Słupskiego); – IS PAN: Mater. do Słown. Artystów Pol.; Mater. Red. PSB: Kserokopia metryki chrztu S-ego z kościoła św. Anny w Piasecznie; – Bibliogr. dot. żony Marii: Spraw. TZSP za r. 1935 (wspomnienie pośmiertne); – IS PAN: Mater. do Słown. Artystów Pol.

Róża Biernacka

 

 
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

 
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Stanisław Witkiewicz

1851-05-21 - 1915-09-05
architekt
 

Wacław Bliziński

1870-07-28 - 1944-10-01
działacz społeczny
 

Jerzy Gruza

1932-04-04 - 2020-02-16
reżyser filmów fabularnych
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Jakub Ksawery Potocki

1863-01-26 - 1934-09-27
twórca fundacji
 

Walery Roman

1877-09-12 - 1952-10-25
adwokat
 

Alfons Sierakowski

1816-02-16 - 1886-04-28
ziemianin
 

Józef Andrzej Szczepański

1922-11-30 - 1944-09-10
poeta
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.