INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Jadwiga Sienkiewicz-Korniłowiczowa (Sienkiewiczówna, Korniłowiczowa)     

Jadwiga Sienkiewicz-Korniłowiczowa (Sienkiewiczówna, Korniłowiczowa)  

 
 
1883-12-13 - 1969-12-29
Biogram został opublikowany w latach 1996-1997 w XXXVII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Sienkiewicz-Korniłowiczowa (Sienkiewiczówna, Korniłowiczowa) Jadwiga (1883–1969), tłumaczka, malarka. Ur. w Warszawie 13 XII, była córką Henryka Sienkiewicza (zob.) i Marii z Szetkiewiczów.

Pozostawała do r. 1908 pod opieką dziadków, Wandy z Mineyków i Kazimierza Szetkiewiczów, którzy mieszkali w Warszawie razem z Sienkiewiczem, przebywającym często za granicą. Zagrożona gruźlicą, odbywała wraz z ojcem dla ratowania zdrowia dłuższe podróże po znanych uzdrowiskach europejskich, a nadto rokrocznie przebywała w sanatorium Kazimierza Dłuskiego w Zakopanem.

Otrzymała staranne wykształcenie domowe, opanowała język angielski, niemiecki i biegle francuski. Studiowała także malarstwo w Warszawie u Miłosza Kotarbińskiego oraz w Paryżu w l. 1908–13 (w École des Beaux Arts lub w prywatnej szkole artystycznej Filipa Colarossiego). Ponadto uczęszczała jako wolny słuchacz na wykłady H. Bergsona na Sorbonie. Malowała głównie kwiaty i pejzaże, przeważnie techniką akwarelową i olejną. Wraz z Leonem Wyczółkowskim wykonała panneau kwiatowe (jeden z ośmiu obrazów składających się na całość był sygnowany przez S-ówną, jeden przez oboje artystów). Większość jej obrazów spaliła się w r. 1944, dwa były własnością córki, Marii Korniłowicz. Dekoracja klatki schodowej pałacyku w Oblęgorku al fresco uległa zniszczeniu podczas powojennego remontu. W późniejszych latach zarzuciła malarstwo. Sienkiewicz w r. 1910 powierzył córce wykonanie rysunków do „W pustyni i w puszczy”, ale projekt ten nie doczekał się realizacji. Dzięki znajomości francuskiego pomagała ojcu w prowadzeniu korespondencji zagranicznej. Przełożyła pięć pierwszych tomów „Jana Krzysztofa” R. Rollanda („Świt”, „Poranek”, „Młodzieniec”, „Bunt” – cz. I, „Bunt” – cz. II), które ukazały się w «Bibliotece Sfinksa» w l. 1911–12 (W.). Tom III („Młodzieniec”) na karcie tytułowej nosił napis: «Przełożyli z upoważnienia autora Jadwiga Sienkiewiczówna i Henryk Sienkiewicz», a rozdział III zatytułowany „Ada” zawiera dodatkową informację: «Tłumaczył Henryk Sienkiewicz». Była to jednak tylko mistyfikacja, gdyż nie wypadało, by młoda panna sygnowała przekład śmiałych, jak na owe czasy, pod względem obyczajowym części powieści. W r. 1913 Sienkiewicz chciał powierzyć córce przekład „Legionów” na francuski, co nie doszło do skutku.

Po wybuchu pierwszej wojny światowej, w sierpniu 1914 S. wyjechała z Oblęgorka wraz z ojcem, Marią z Babskich Sienkiewiczową i bratem Henrykiem Józefem przez Kraków i Wiedeń do Szwajcarii, gdzie przebywała przez rok w Vevey, dopomagając pisarzowi w jego obowiązkach prezesa Komitetu Generalnego Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Jesienią 1915 przyjechała do Krakowa i podjęła pracę pielęgniarki w szpitalu legionowym. Przez pewien czas pracowała w Bibliotece AU. Podczas plebiscytu cieszyńskiego była tłumaczką, a po śmierci babki, Wandy Szetkiewiczowej, którą się opiekowała, zaciągnęła się do wojska jako ochotniczka i brała udział w wojnie polsko-sowieckiej od sierpnia 1920 w pomocniczej służbie kobiet. S. została zdemobilizowana wiosną 1921.

Po wojnie S. kontynuowała działalność przekładową, tłumacząc A. de Vigny „O niewoli i wielkości służby wojskowej” (Lw. 1922, z przedmową przyszłego męża Tadeusza Korniłowicza) oraz – z języka angielskiego – „Listy o Polsce” (W. 1922) napisane przez Belga Ch. Sarolea, a informujące opinię europejską o sytuacji Polski bezpośrednio po odzyskaniu przez nią niepodległości. Autor zaprosił tłumaczkę do objęcia posady w Szkocji, gdzie wówczas miał katedrę na uniwersytecie w Edynburgu, jednak S. tej propozycji nie przyjęła. Dn. II X 1923 poślubiła Tadeusza Korniłowicza (zob.) i zamieszkała z nim w Warszawie. Przełożyła J. Conrada-Korzeniowskiego „Smugę cienia” (W. 1925).

Po rozstaniu w r. 1939 z mężem, oficerem WP, aresztowanym na Wschodzie przez NKWD, drugą wojnę światową i powstanie warszawskie 1944 r. przeżyła S.-K. w Warszawie. Po powstaniu mieszkanie zostało spalone wraz z wszystkimi pamiątkami rodzinnymi, które się w nim znajdowały, m. in. z listami Sienkiewicza do Marii z Szetkiewiczów, narzeczonej, a później żony. Do Warszawy wróciła z Krakowa w r. 1950. Po drugiej wojnie światowej ogłosiła tłumaczenie Conrada „Złotej strzały” (Kr. 1948, wraz z Anielą Zagórską), a następnie „Nostromo” (W. 1959). Z francuskiego spolszczyła – wespół z siostrą Katarzyną z Lasek (Zofią Steinberg) – ascetyczne dzieło C. Dom Marmiona i J. M. Perrina „Zjednoczenie z Bogiem. W tajemnicy Ojca” (P. 1961 II) oraz – wespół z córką Marią Korniłowicz – G. de Pourtalès’a „Wagner, historia artysty” (W. 1962). Tłumaczyła też nowele O. Wilde’a i T. Hardy’ego. Swoje przekłady podpisywała nazwiskiem Sienkiewiczówna, a dopiero po r. 1945 – Korniłowiczowa. S.-K. zmarła w Warszawie 29 XII 1969 i została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w grobie rodzinnym.

Ze związku z Tadeuszem Korniłowiczem S.-K. pozostawiła córkę Marię Korniłowicz (23 X 1925 – 23 XI 1996), tłumaczkę, autorkę książek o swym dziadku.

 

Podob. S.-K-owej: Portret przez W. Czachórskiego z r. 1901, olej. w Muz. H. Sienkiewicza w Oblęgorku; Portret rys. przez H. Kwiatkowską (1915), Portret węglem rys. przez J. Mehoffera (początek l. dwudziestych), Rzeźba przez J. Nalborczyka (1896) – wszystkie wł. Marii Korniłowicz; – Krzyżanowski J., Henryk Sienkiewicz. Kalendarz życia i twórczości, Wyd. 2, W. 1956; tenże, Henryka Sienkiewicza żywot i sprawy, Wyd. 4, W. 1981; Naliwajek Z., Romain Rolland en Pologne (1910–1939), „Cahiers de Varsovie”, W. 1990; – Chłędowski K., Pamiętniki, Wyd. 2, Kr. 1957 II; Korniłowiczówna M., Onegdaj. Opowieść o Henryku Sienkiewiczu i ludziach mu bliskich, Wyd. 4, Szczecin 1985; [Listy Henryka Sienkiewicza]: do siostry Heleny z l. 1886–1907, Wyd. E. Kiernicki, „Ze Skarbca Kultury” 1971 z. 22 s. 7–72, do syna Henryka Józefa z l. 1894–1914, Wyd. E. Kiernicki, tamże 1972 z. 23 s. 105–92, do Wandy Szetkiewiczowej. Cz. 1: 1884–91, Wyd. E. Kiernicki, tamże 1973 z. 24 s. 57–131, Cz. 2: 1883–1905, Wyd. tenże, tamże 1974 z. 25; Sienkiewicz H., Listy, Oprac. M. Bokszczanin, W. 1996 II cz. 1–3 (do Jadwigi i Edwarda Janczewskich); – „Roczn. Liter.” 1969 s. 646; – B. Jag.: rkp. 6995 k. 24 (list H. Sienkiewicza do S.-K-owej); B. Ossol.: rkp. 13881/I s. 341–344 (list H.Sienkiewicza do S.-K-owej); B. Raczyńskich: rkp. 11ML (list S.-K-owej do Marii z Babskich Sienkiewiczowej), rkp. 25ML (listy S.-K-owej do H. Sienkiewicza, Jadwigi Janczewskiej, Henryka Józefa Sienkiewicza i Edwarda Walerego Janczewskiego); Muz. Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku: rkp. 482–505 (listy S.-K-owej do H. Sienkiewicza i Marii z Babskich Sienkiewiczowej); Muz. Literatury im. A. Mickiewicza w W.: rkp. 433 (listy H. Sienkiewicza do Jadwigi Janczewskiej i S.-K-owej), rkp. 438 (listy H. Sienkiewicza do Marii z Babskich Sienkiewiczowej); Zbiory J. Krzyżanowskiego (listy H. Sienkiewicza do S.-K-owej); Listy H. Sienkiewicza do S.-K-owej w zbiorach Marii Korniłowicz.

Na podstawie materiałów epistolograficznych oraz relacji Marii Korniłowicz oprac.

Maria Bokszczanin

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

 

Henryk Adam Sienkiewicz

1846-05-05 - 1916-11-15 pisarz
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 
 

Stefan Banach

1892-03-30 - 1945-08-31
matematyk
 

Bronisław Ziemięcki

1885-01-27 - 1944-02-22
polityk
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Jan Kozakiewicz

1857-12-09 - 1927-03-15
szewc
 

Józef Ptaś

1864-12-25 - 1942-10-01
prawnik
 

Fryderyk Papée

1856-04-04 - 1940-10-20
historyk
 

Witold Marczewski

1832 - 1903-04-13
inżynier
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.