INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Józef Sebastian Pelczar     
Biogram został opublikowany w 1980 r. w XXV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Pelczar Józef Sebastian, pseud. Stary Duszpasterz, J. S. Korczyński (1842–1924), biskup przemyski, poseł na Sejm Krajowy, profesor i rektor UJ. Ur. 17 I w Korczynie koło Krosna nad Wisłokiem, był synem właściciela średniego gospodarstwa rolnego Wojciecha i Marianny z Mięsowiczów. Od r. 1847 uczęszczał do szkoły ludowej w Korczynie, od r. 1850 w Rzeszowie, gdzie w r. 1852 przeszedł do gimnazjum. W r. 1858 wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu i jako jego alumn złożył w r. 1860 egzamin dojrzałości. Po studiach teologicznych w Diecezjalnym Instytucie Teologicznym w Przemyślu otrzymał 17 VIII 1864 święcenia kapłańskie. W sierpniu t. r. objął stanowisko wikariusza w Samborze. Nawiązał wówczas kontakt z ks. Piotrem Semenenką, zmartwychwstańcem, rektorem Kolegium Polskiego w Rzymie, uzyskał przyznanie mu w nim stypendium i w grudniu 1865 znalazł się w Rzymie. Studiował teologię w Collegium Romanum oraz na uniwersytecie «Sapienza» i prawo kanoniczne w Liceum Św. Apolinarego. W okresie ponad dwuletniego tam pobytu uzyskał po studiach doktoraty: teologii (1866) i prawa kanonicznego (1868). Od zmartwychwstańców przejął pewne elementy ich postawy religijnej i niektóre poglądy, jak przekonanie o ponoszeniu przez Polskę kary za dawne winy, niechęć do radykalnych kierunków politycznych i społecznych. Po powrocie w kwietniu 1868 pracował jako wikary w parafii Wojutycze koło Sambora, a wkrótce znowu w Samborze. W październiku 1869 objął obowiązki prefekta w Seminarium Duchownym w Przemyślu, w r. 1870/1 zaczął wykładać teologię pastoralną w Diecezjalnym Instytucie Teologicznym, w r. n. został profesorem tego przedmiotu, a nadto w l. 1873–7, jako zastępca profesora, wykładał prawo kanoniczne. Był też egzaminatorem prosynodalnym i od r. 1874 referentem w konsystorzu. W t. r. podjął nieudane starania o probostwo. W r. 1873 wyszła w Przemyślu pierwsza jego książka Życie duchowne czyli doskonałość chrześcijańska (I–II; wyd. 8, Przemyśl 1924 I–III), która zapoczątkowała jego bogaty dorobek w zakresie ascetyki. W r. n. odbył trzymiesięczną podróż do Ziemi Świętej, czego literackim rezultatem była Ziemia Św. i Islam (Lw. 1875 cz. 1–2). W l. n. odwiedził wiele miejsc pielgrzymkowych w Europie.

Dzięki poparciu wyższego kleru oraz profesora Fryderyka Zolla (sen.) i Ferdynanda Weigla otrzymał 19 III 1877 nominację na profesora zwycz. historii Kościoła na Wydziale Teologicznym UJ z obowiązkiem wykładania również prawa kanonicznego. W kwietniu t. r. rozpoczął wykłady, a nadto od stycznia do lipca 1879 zastępczo wykładał Pismo Św. Nowego Testamentu. W r. 1881/2 przeszedł na katedrę teologii pastoralnej. Wykłady i kazania głoszone z zapałem i gładkim językiem zapewniły mu uznanie na Uniwersytecie, toteż powierzano mu godności akademickie. Był prorektorem w r. 1880/1, a rektorem w r. 1882/3, dziekanem Wydziału Teologicznego w l. 1881/2, 1884/5 i prodziekanem 1890/1. W r. 1889/90 reprezentował Wydział Teologiczny w Senacie UJ i należał do uczelnianej komisji kwalifikacyjnej dla egzaminów historyczno-prawnych. Rezultatem pracy P-a dla Uniwersytetu było doprowadzenie do końca reorganizacji Wydziału Teologicznego, zrównanie go w uprawnieniach z pozostałymi wydziałami, powiększenie liczby katedr, przywrócenie nadawania stopni doktorskich, przy czym P. był promotorem w pierwszym przewodzie doktorskim na Wydziale Teologicznym w r. 1884. W r. 1883 rozpoczął także budowę Collegium Novum i uzyskał od władz państwowych place pod kliniki. W r. 1880 z prezenty Uniwersytetu wszedł do katedralnej kapituły krakowskiej. W listopadzie 1881 P. wraz z ks. Stanisławem Spisem złożyli podanie do kapituły, podpisane przez wszystkich profesorów Wydziału Teologicznego UJ, w którym domagali się przywrócenia im pełnych praw w kapitule i zrównania kanonii uniwersyteckich z pozostałymi kanoniami, uzasadniając swe postulaty wywodami z prawa kościelnego, domagali się przyznania im domów kapitulnych i mieszkań w nich, udziału w sesjach kapitulnych zwyczajnych i nadzwyczajnych, prawa celebrowania przed wielkim ołtarzem w katedrze itd. Spór z kapitułą, przeniesiony do Kongregacji Soborowej w Rzymie, trwał dwa lata i zakończył się wyrokiem wydanym 1 XII 1883, przyznającym pełne prawa kanonikom akademickim. Zwycięstwo P-a, który był tutaj głównym motorem wszystkich poczynań, naraziło go na niełaskę bpa Albina Dunajewskiego i niechęć niektórych księży krakowskich.

Dorobek pisarski P-a był bardzo obfity. P. opracował i ogłosił prace z zakresu historii Kościoła: Pius IX i jego wiek (Kr. 1880–1 I–II, w następnych wyd. jako: Pius IX i jego pontyfikat, Kr. 1887–8, 1897, Przemyśl 1908) oraz Zarys dziejów kaznodziejstwa w Kościele katolickim (Kr. 1896–1900 cz. 1–3) – obie prace krytycznie ocenione. Rezultatem wykładów z prawa kanonicznego było pożyteczne Prawo małżeńskie katolickie z uwzględnieniem prawa cywilnego obowiązującego w Austrii, Prusach i Królestwie Polskim (Kr. 1882–3 I–III, wyd. 2. 1885, wyd. 3. 1890, wyd. 4. 1898–1918). Bardziej jednak wartościowe od prac historycznych, do których nie miał przygotowania metodycznego, były jego rozprawy z teologii pastoralnej i ascetyki, tak z tego, jak i późniejszego okresu: Rozmyślania o życiu kapłańskim (Kr 1892–3 cz. 1–2, poszerzone w wyd. 3. Kr. 1907 I–III), Rozmyślania o życiu zakonnym dla zakonnic (Kr. 1898), Medycyna pasterska… (Lw. 1900, wyd. 3. Lw. 1908). Poza tym ogłosił wiele, nieraz własnym nakładem, kazań, przemówień, mów pogrzebowych oraz artykułów w pismach katolickich, głównie w „Przeglądzie Powszechnym”. Był również współpracownikiem „Czasu”.

Oprócz naukowej i kaznodziejskiej, P. rozwinął także działalność społeczną. Był członkiem Tow. Św. Wincentego a Paulo, w l. 1883–99 wiceprezesem. W tym samym czasie został prezesem Tow. Oświaty Ludowej i starał się nadać mu kierunek katolicko-narodowy. Należał do założycieli katolickiego czasopisma „Prawda” i w r. 1879 Tow. Św. Łukasza, skupiającego artystów plastyków, którego był prezesem. Założył przytułek dla służących nie mających zatrudnienia, a w r. 1893 przystąpił do organizowania nowego zgromadzenia zakonnego Służebnic Najśw. Serca Pana Jezusa (sercanki), które w kwietniu 1894 otrzymało zatwierdzenie prawne. P. był autorem konstytucji nowego zgromadzenia, zatwierdzonych przez Piusa XI w r. 1923. Obok opieki nad służącymi zgromadzenie przyjęło obowiązek pielęgnowania chorych w domach. Temu zgromadzeniu poświęcał P. wiele czasu i środków materialnych.

P., znany z działalności naukowej, kazań i mów pogrzebowych, organizujący jubileusze, rocznice papieskie, pielgrzymki do Rzymu, był w opinii publicznej kandydatem na biskupa. Po trzech bezskutecznych próbach przyjaciół przeprowadzenia jego nominacji został w dn. 27 II 1899 biskupem Miletopolis i sufraganem przemyskim, nieco zaś wcześniej dziekanem kapituły przemyskiej i przewodniczącym sądu biskupiego. Konsekrowany w Przemyślu 19 III t. r., przy poparciu bpa krakowskiego Jana Puzyny i namiestnika Galicji Leona Pinińskiego, dn. 17 XII 1900 mianowany został, po śmierci bpa Łukasza Soleckiego, biskupem ordynariuszem przemyskim. Uroczysty ingres P-a do katedry odbył się 13 I 1901. W czasie swoich ponad dwudziestoletnich rządów biskupich zreorganizował wiele dziedzin życia kościelnego. Przede wszystkim rozwinął działalność duszpasterską. Przeprowadził nowy podział terytorialny dekanatów i parafii, popierał zakładanie placówek duszpasterskich, zachęcał do przebudowy kościołów drewnianych na murowane, odrestaurował katedrę przemyską i przywrócił kultowi religijnemu pojezuicki kościół w Przemyślu. Podjął skuteczne starania o zwiększenie liczby duchowieństwa, a także o podniesienie poziomu umysłowego i moralnego kleru. Wpłynął na przekształcenie Seminarium Duchownego w nowoczesną placówkę o wysokim poziomie pedagogicznym. W r. 1901 w miejsce przemyskiej „Kurendy” rozpoczął wydawanie miesięcznika „Kronika Diecezji Przemyskiej”, jako pisma urzędowego, a równocześnie forum dla twórczości naukowej i publicystycznej duchowieństwa. Tym samym celom miały służyć biblioteka diecezjalna i muzeum zorganizowane od r. 1902. Przyczynił się także do założenia w r. 1910 Hospicjum Polskiego w Rzymie. Po 179-letniej przerwie, jako jedyny z biskupów polskich wznowił P. w diecezji działalność synodalną i odprawił 3 synody: w l. 1902, 1908 (kongregacja synodalna) i 1914. Ogłosił „Acta et statuta synodi dioecesanae Premisliensis” (Przemyśl 1903 oraz po polsku Przemyśl 1908). W działalności duszpasterskiej kleru kładł duży nacisk na katechizację dzieci i młodzieży. Próbował roztoczyć opiekę duszpasterską nad emigrantami. Przy pomocy osobnych bractw i literatury dewocyjnej, często własnych prac – sam bardzo pobożny – ożywiał i propagował w diecezji kult Najśw. Serca Jezusowego, Najśw. Sakramentu, Najśw. Maryi Panny. Z inicjatywy P-a i dzięki jego pomocy finansowej osiedlili się w r. 1907 w Przemyślu salezjanie. Inspirowany wskazaniami encykliki papieża Leona XIII „Rerum novarum”, przystąpił do uregulowania działalności społecznej duchowieństwa. Ożywił działalność bractw o celach społecznych. Zapoczątkował w Przemyślu organizowanie robotników, zakładając w r. 1899 stowarzyszenie robotników katolickich «Przyjaźń», i wybudował w r. 1901 dom dla tego stowarzyszenia. Zalecał duchowieństwu zakładanie tanich kuchni, spółdzielni spożywców, kas chorych, budowę tanich mieszkań. Zainicjował powstanie dwóch szkół gospodarczych dla dziewcząt miejskich i wiejskich w Korczynie (1906) i Przemyślu (1918), popierał zakładanie ochronek i sam ufundował ochronkę w Goślicach.

Dla ujednolicenia akcji społecznej Kościoła, a także celem zapobieżenia rozszerzaniu się radykalizmu społecznego, P. założył w r. 1905 Związek Katolicko-Społeczny, wzorowany na niemieckim Volksverein. W r. 1910 połączył go z zaprowadzonym celowo w diecezji Bractwem Najśw. Maryi Panny Królowej Korony Polskiej, by przez elementy dewocyjne zwiększyć wpływ na wiernych. Związek do poł. 1911 r. osiągnął znaczne sukcesy w działalności oświatowej, zakładaniu kółek rolniczych (99), kas pożyczkowych (99), straży pożarnych (52) itp. W r. 1911 P. zorganizował w Przemyślu II Kongres Mariański w celu ustalenia dalszych sposobów działania w ramach akcji społecznej. Po pierwszej wojnie światowej P. podjął bezskuteczną próbę ożywienia Związku, traktując go jako przeciwwagę projektowanej w środowiskach kościelnych katolickiej partii politycznej. P. był współautorem «listu otwartego» (26 III 1913) biskupów przeciw reformie wyborczej, który przyczynił się do unicestwienia projektu i do dymisji Michała Bobrzyńskiego. W okresie 21 IX 1914 – 12 VI 1915, uchodząc przed zbliżającym się frontem, znalazł się P. poza granicami diecezji. M. in. był wówczas w Rzymie, aby papieżowi przedstawić sytuację Kościoła na ziemiach polskich. Po powrocie w r. 1915 do Przemyśla zabrał się energicznie do naprawy materialnych i moralnych szkód wojennych. Rozwinął szeroką akcję charytatywną w porozumieniu z Komitetem Biskupim i przekształcił założony w r. 1914 Komitet Ratunkowy w filię Krakowskiego Biskupiego Komitetu. W celu przyjścia z pomocą ubogim parafianom zaprowadził w r. 1915 Związek Mszalny. Zainicjował też zakładanie sodalicji mariańskich wśród młodzieży szkół średnich.

Jeszcze w początkach rządów P-a doszło do konfliktu między nim a ks. Bronisławem Markiewiczem, proboszczem w Miejscu Piastowym w diec. przemyskiej. Po wystąpieniu ze zgromadzenia salezjanów ks. Markiewicz zaczął w r. 1897 organizować własne, męskie i żeńskie zgromadzenie zakonne Św. Michała Archanioła, wzorowane na pierwotnej regule salezjanów, a w oparciu o świeckie Tow. «Powściągliwość i Praca». Gdy w r. 1902 Markiewicz wniósł prośbę do ordynariusza o zatwierdzenie nowych zgromadzeń, P., krytykując jego secesję od salezjanów, odmówił stanowczo zatwierdzenia założonej przez niego żeńskiej gałęzi zgromadzenia, natomiast 5 XI t. r. zatwierdził tymczasowo zgromadzenie męskie, zmienił jednak częściowo statuty Tow. «Powściągliwość i Praca» i wyznaczył diecezjalnego księdza, który w charakterze zastępcy Markiewicza miał czuwać nad wykonaniem zarządzeń biskupa. Gdy Markiewicz szybko zrezygnował z funkcji przełożonego, P. wycofał swoje zatwierdzenie i zabronił tworzenia jakiejkolwiek kongregacji zakonnej. Na tym stanowisku wytrwał do r. 1921, choć materialnie wspierał zakłady ks. Markiewicza w Miejscu Piastowym. Natomiast w r. 1921 zgodził się, by bp Adam Sapieha erygował nowe męskie zgromadzenie na terenie diecezji krakowskiej, w której michaelici mieli swą placówkę, i przyjął je wówczas do diecezji przemyskiej.

Poglądy polityczne i społeczne związały P-a ze środowiskiem konserwatystów krakowskich. Do ruchu ludowego zrażał go radykalizm społeczny jego przywódców, zwłaszcza Jana Stapińskiego. W działalności politycznej poważniejszej roli nie odegrał. Jego wystąpienia w Sejmie Galicyjskim (był posłem od r. 1900) dotyczyły głównie oświaty ludowej i chrześcijańskiego wychowania młodzieży. W okresie pierwszej wojny światowej opowiadał się za austro-polskim rozwiązaniem sprawy polskiej. Jeszcze w r. 1917 cesarz Karol I prosił go o popieranie tej koncepcji wobec innych biskupów galicyjskich. Po traktacie brzeskim z r. 1918 P. gwałtownie potępił na wiecu odbytym w Przemyślu 17 II t. r. stanowisko Austrii, czym naraził się na dezaprobatę cesarza. Po wojnie wypowiadał się w duchu ścisłego związku Kościoła z państwem i oparcia struktury państwa na zasadach katolickich. Godził się z koniecznością reformy rolnej za odszkodowaniem. Bardzo pracowity, pisał wiele, również w okresie przemyskim, głównie na tematy ascetyczne i pastoralne, opublikował 42 listy pasterskie (3 wspólne z innymi biskupami). Z innych prac za najważniejszą uznawano Pius IX i Polska (Miejsce Piastowe 1914). Dn. 19 III 1924 obchodził uroczyście jubileusz dwudziestopięciolecia konsekracji biskupiej w Przemyślu. Zmarł 28 III 1924 w Przemyślu, pochowany został w kościele Najśw. Serca Jezusowego w bocznej kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej. Był odznaczony Orderem Polonia Restituta.

Głównie na skutek starań sióstr sercanek przeprowadzono w diecezji w l. 1954–7 proces informacyjny, będący pierwszym stopniem procesu beatyfikacyjnego. Akta procesu znajdują się w Rzymie.

 

Estreicher w. XIX; Podr. Enc. Kośc.; Hagiografia polska, P. 1972 s. 209–33, (bibliogr); Oesterr. Biogr. Lexikon, 35 Lieferung; – Adamus-Darczewska K., Kościół Polsko-Katolicki, Wr. 1967; Ataman J., Kilka uwag na marginesie artykułu ks. prof. A. Petraniego, pt. „Zatarg ks. Bronisława Markiewicza z bpem J. P-em”, „Nasza Przeszłość” T. 41: 1974 s. 255–76; Bar J., Działalność ustawodawcza bpa przemyskiego J. S. P-a (1900–1924), „Prawo Kanoniczne” T. 19: 1976 nr 3–4; tenże, Synody bpa P-a, „Ateneum Kapł.” R. 42: 1950, t. 52 s. 198–210; tenże, Wstęp [do]: Autobiografia J. S. P-a, „Prawo Kanoniczne” R. 9: 1966 s. 213–65 (bibliogr.); Biskup Pelczar. Materiały z sesji nauk... J. S. P-a, Kraków 21 III 1974, Rzym 1975; Buszko J., Sejmowa komisja wyborcza w Galicji 1905–1914, W. 1956 s. 216, 243, 273; Cieszyński N., Króle duchy katolickie, „Roczn. Katol.” R. 3: 1924 s. 415–25; Dobrzanowski S., Restauracja diecezji krakowskiej w latach osiemdziesiątych XIX w., W. 1977 s. 127, 135, 143–4; tenże, Wydział Teologiczny UJ w l. 1849–1890, „Więź” R. 10: 1972 nr 2 s. 87–8, 91–3, 97–8; Fijałek J., Dwaj uczeni biskupi polscy, „Nova Pol. Sacra” T. 2: 1926 s. 226–30; Galicja w dobie autonomicznej (1850–1914), Oprac. S. Kieniewicz, Wr. 1952; Glemma T., Ks. J. S. Pelczar jako profesor historii Kościoła na UJ, „Roczn. Teolog.-Kanoniczne” R. 4: 1957 z. 1 s. 13–30; Homola I., Organizacja terytorialna i duszpasterska diecezji przemyskiej rzymskokatolickiej w l. 1867–1914, „Nasza Przeszłość” T. 43: 1975 s. 237–74 passim; Kasperkiewicz K. M., Biskup J. S. Pelczar wobec zgromadzeń ks. B. Markiewicza, „Nasza Przeszłość” R. 41: 1974 s. 277–91; taż, Sługa Boży J. S. Pelczar bp przemyski obrz. łac, Rzym 1972; Kras M., Dotychczasowy stan badań nad życiem i działalnością ks. bpa J. S. P-a, „Nasza Przeszłość” T. 29: 1968 s. 7–12; taż, Rys biograficzny ks. bpa J. S. P-a, tamże s. 13–20; Momidłowski S., Bp J. Pelczar jako kaznodzieja, „Przegl. Homiletyczny” R. 10: 1932 s. 255–61; Najdus W., Szkice z historii Galicji, W. 1960 II; Nędza J., Biskup Pelczar (Pięćdziesięciolecie śmierci), „Tyg. Powsz.” 1974 nr 21 s. 7 (fot.); Petrani A., Kilka uwag na marginesie pracy s. K. M. Kasperkiewicz pt. Sługa Boży J. S. Pelczar bp przemyski obrz. łac, „Nasza Przeszłość” T. 43: 1975 s. 284–300; tenże, Nauka prawa kanonicznego w Polsce w XVIII i XIX wieku, L. 1961; tenże, W odpowiedzi ks. prof. dr. J. Atamanowi, „Nasza Przeszłość” T. 43: 1975 s. 375–84; tenże, Zatarg ks. B. Markiewicza z bpem J. S. P-em, w: Z zagadnień kultury chrześcijańskiej, L. 1973 s. 363–78; Spis S., Uwagi o kanonikach akademickich kapituły krakowskiej, Kr. 1913; Szaflik J. R., O rząd chłopskich dusz, W. 1976; Urban W., Ostatni etap dziejów Kościoła w Polsce przed nowym tysiącleciem (1815–1965), Rzym 1966 s. 407; Werner Osen M., O. Honorat Koźmiński, kapucyn 1829–1916, P. 1972; – Bobrzyński M., Z moich pamiętników, Wr. 1957; Kron. UJ od r. 1864 do 1887, Kr. 1887; Kron. UJ 1898/99, Kr. 1899; Listy Jana Stapińskiego z l. 1895–1928, Wr. 1977; Pelczar J. S., Autobiografia, „Prawo Kanoniczne” R. 9: 1966 nr 1–2 s. 265–312; tenże, Krótka kronika mojego życia, „Nasza Przeszłość” T. 29: 1968 s. 23–117; tenże, Korespondencja, tamże s. 118–243; Stapiński J., Pamiętnik, W. 1959; – „Nasza Przeszłość” T. 49: 1974 s. 135–242, T. 51: 1979 s. 227–31; – Arch. Diec w Przemyślu: J. Pelczar, Teczka I–II b. sygn.; Arch. SS. Sercanek w Kr.: Materiały dotyczące P-a; Arch. UJ: rkp. sygn. S. II 619, S. II 798, S. II 799, S. II 800, W. T. II 25; B. Jag.: Akc. 123/56 t. 9, 11/67, 111/70, 250/71; – Krzywiński S., Działalność duszpasterska J. S. P-a bpa przemyskiego w l. 1899–1924, L. 1963 (mszp. w B. Seminarium Duchownego w Przemyślu i Arch. KUL).

Tadeusz Śliwa

 
 

Powiązana pozycja biblioteki

Święta tunika czyli Nieszyta szata Chrystusa Pana w Trewirze, 1891,
Pelczar Józef Sebastian
Dostępne na: polona.pl
Pelczar Józef Sebastian. Święta tunika czyli Nieszyta szata Chrystusa Pana w Trewirze. 1891,
Dostępne na: polona.pl
Mowa Józefa Pelczara [...] na nabożeństwie żałobnem za duszę ś.p. Zofii z hr. Branickich hr. Arturowej Potockiej odprawionem 22 stycznia 1879, 1879,
Pelczar Józef Sebastian
Dostępne na: polona.pl
Pelczar Józef Sebastian. Mowa Józefa Pelczara [...] na nabożeństwie żałobnem za duszę ś.p. Zofii z hr. Branickich hr. Arturowej Potockiej odprawionem 22 stycznia 1879. 1879,
Dostępne na: polona.pl
Ziemia Święta i islam czyli Szkice z pielgrzymki do Ziemi Świętej, którą w roku 1872 odbył i opisał Józef Pelczar . Cz. 1, Ziemia Święta., 1875,
Pelczar Józef Sebastian
Dostępne na: polona.pl
Pelczar Józef Sebastian. Ziemia Święta i islam czyli Szkice z pielgrzymki do Ziemi Świętej, którą w roku 1872 odbył i opisał Józef Pelczar . Cz. 1, Ziemia Święta.. 1875,
Dostępne na: polona.pl

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.