INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Karol Klecki     

Karol Klecki  

 
 
1866-07-07 - 1931-04-10
 
Biogram został opublikowany w latach 1966-1967 w XII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Klecki Karol (1866–1931), profesor medycyny, kierownik Zakładu Patologii Ogólnej i Doświadczalnej w Krakowie. Ur. 7 VII w Radomiu, syn Waleriana Ignacego Antoniego, lekarza wojskowego, właściciela dóbr Myśliszowice w pow. radomskim, i Karoliny z Rucińskich. Od r. 1876 uczęszczał do gimnazjum filologicznego w Warszawie, egzamin dojrzałości złożył w r. 1885. W l. 1885–97 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Dorpacie. W czasie wakacji pracował: w r. 1886 w Zakładzie Histologii Uniw. Warsz. u prof. H. F. Hoyera, w r. 1889 w Klinice Chorób Wewnętrznych i na Oddziale Chirurgicznym w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie, w r. 1890 w Zakładzie Anatomii w Krakowie, w Jenie w klinice lekarskiej profesora M. Rossbacha i ginekologicznej prof. B. Schultzego. W r. 1890/1 był koasystentem Kliniki Chorób Wewnętrznych prof. H. Unverrichta w Dorpacie. Na podstawie rozprawy pt. Experimentelle Untersuchungen über die Zellbrücken in der Darmmuskulatur der Raubtiere (Dorpat 1891) otrzymał w r. 1891 stopień dra medycyny. W r. 1892 przeniósł się do Krakowa i jako asystent pracował w klinice chirurgicznej pod kierunkiem prof. L. Rydygiera oraz w Zakładzie Fizjologii prof. N. Cybulskiego.

K. ogłosił wówczas kilka prac, w których zaznaczył się już kierunek przyszłych jego badań, związanych z patologią przewodu pokarmowego: O niektórych środkach antyseptycznych („Now. Lek.” 1892 nr 8, 9), Zachowanie się siły elektrobodźczej i pobudliwości przeciętego nerwu żaby („Rozpr. AU Wydz. Mat.-Przyr.”, Kr. 1893 XXV) oraz Badania doświadczalne nad sprawą wydzielania w jelicie cienkim (tamże, Kr. 1894 XXVI). Wyniki badań w pracowni prof. Cybulskiego przedstawił na V Zjeździe Chirurgów Polskich („Przegl. Lek.” 1893 nr 9–13). Dn. 8 I 1894 r. otrzymał na UJ stopień doktora wszech nauk lekarskich. W r. 1893 K. przeniósł się do Zakładu Patologii Ogólnej i Doświadczalnej prof. W. A. Gluzińskiego, pracował też jako hospitant na Oddziale Chorób Wewnętrznych Szpitala św. Łazarza. W r. 1894 otrzymał 2-letnie stypendium i wyjechał do Paryża, gdzie w Instytucie Pasteura zajmował się badaniami z zakresu patologii ogólnej i doświadczalnej. Opublikował wówczas w „Rocznikach Instytutu Pasteura” (1895) swoje prace: Recherches sur la pathogénie de la péritonite d’origine intestinale, Étude de la birulence du colibacille i Note sur un nouveau microbe intestinal, w których przedstawił, w jaki sposób zmienia się jadowitość bakterii przechodzących przez ściany jelit, i tłumaczył mechanizm powstawania zapalenia otrzewnej. Z Paryża K. pierwszy przywiózł surowicę przeciwbłoniczą na Oddział Kliniki Dziecięcej w Krakowie.

W r. 1896 K. habilitował się na podstawie pracy O zapaleniu otrzewny w cierpieniach przewodu pokarmowego (Kr. 1895), po czym wyjechał do Wiednia, gdzie przez kilka miesięcy pracował w Zakładzie Patologii u prof. S. Strikkera oraz w Zakładzie Fizjologii u prof. K. Exnera. W r. 1896 mianowany został tymczasowym kierownikiem Zakładu Patologii Doświadczalnej i Ogólnej UJ, a w rok później, po ustąpieniu prof. W. A. Gluzińskiego, otrzymał kierownictwo tego zakładu. W tym okresie ogłosił wiele prac dotyczących procesów chorobowych, związanych z zaburzeniami krążenia krwi w jamie brzusznej i przechodzeniem bakterii przez zdrowe i chore narządy. (O roli nerek w zakażeniu krwi, „Przegl. Lek.” 1896 nr 45, Etyologia i patogeneza zapalenia wyrostka robaczkowego, W. 1900, O badaniu patogenezy spraw zakaźnych, „Dziennik IX Zjazdu Lekarzy i Przyrodników Pol. w Krakowie”, 1900 nr 3). Prace o mikrobizmie utajonym kontynuowane były przez uczniów K-ego: A. Wrzoska, F. Rogozińskiego. Ponadto opublikował K. w „Przeglądzie Lekarskim” parę rozpraw o zagadnieniu dziedziczności w patologii, o alkoholizmie, o fagocytozie oraz w „Pol. Gaz. Lek.” o badaniach nad działaniem radu. Jako jeden z pierwszych w Polsce rozpoczął badania techniczne nad hodowlą żywych tkanek poza ustrojem.

Dn. 1 V 1898 r. K. mianowany został profesorem nadzwycz., a 31 V 1901 r. profesorem zwycz. W r. 1910/1 pelnit funkcje dziekana Wydziału Lekarskiego UJ. W czasie wojny w l. 1914–8 rozwinął K. wydatną działalność społeczną jako członek Książęco-Biskupiego Komitetu Pomocy w Krakowie. Po wojnie, w okresie organizowania uniwersytetów w Polsce, walczył bezskutecznie o rozszerzenie studiów patologii ogólnej. K. reprezentował również naukę polską we Francji, w r. 1894 uczestniczył w kongresie internistów w Lyonie, w r. 1923 w obchodach w Paryżu setnej rocznicy urodzin Pasteura. W r. 1925 rząd francuski nadał K-emu Order Legii Honorowej. K. był członkiem korespondentem PAU od r. 1927, a od r. 1930 czynnym członkiem Wydziału Lekarskiego PAU. Otrzymał również honorowe członkostwo Tow. Lekarskiego wileńskiego i krakowskiego. Do końca życia prowadził wraz z swymi asystentami badania naukowe, których wynikiem były liczne prace nad płytkami krwi, nad witaminozą i in. K. zmarł 10 IV 1931 r. w Zakopanem, pochowany w Krakowie.

Najwybitniejszym osiągnięciem K-ego było opracowanie podręcznika patologii. Tom pierwszy, pt. Patologia ogólna, ukazał się w r. 1928 (nakładem PAU w Kr.) i zawierał nozologię ogólną, działanie czynników chorobotwórczych zewnętrznych oraz naukę o samozatruciach. Tom drugi, wydany po śmierci K-ego (Kr. 1935), obejmował naukę o odporności, o zarazkach zwierzęcych i roślinnych oraz o zapaleniu i gorączce. Tom trzeci, nieskończony, pozostał w rękopisie.

 

Arnin M., Internationale Personalbibliographie 1800–1943, Stuttgart 1952 I; W. Ilustr. Enc. Gutenberga; Biographisches Lexikon der hervorragenden Ärzte der letzten fünfzig Jahre, Berlin–Wien 1932 s. 768; – Latkowski J., [Życiorys K. K-ego i spis prac], w: K. K., Patologia ogólna, Kr. 1935 II s. V–XVIII (podob.); „Roczn. PAU” 1926/7, 1928 s. XXV; Sześćsetlecie medycyny krakowskiej, Kr. 1964 II 132; – „Gaz. Lek.” 1931 nr 21 s. 413; – Arch. UJ: S. II 619 Akta personalne.

Irena Homola

 

 
 

Powiązane zdjęcia

   
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Eugeniusz Cękalski

1906-12-30 - 1952-05-31
reżyser filmowy
 

Jan Fethke

1903-02-26 - 1980-12-16
reżyser filmowy
 

Franciszek Bujak

1875-08-16 - 1953-03-21
historyk
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Józef Jerzy Karol Szujski

1835-06-16 - 1883-02-07
historyk
 

Wiktoria Kawecka

1875-03-03 - 1929-01-22
aktorka
 

Józef Śliwicki

1867-12-26 - 1944-10-07
aktor teatralny
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.