INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Ludomił Korczyński     
Biogram został opublikowany w latach 1968-1969 w XIV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Korczyński Ludomił (1867–1936), lekarz, profesor tytularny UJ. Ur. 14 IX w Korczówce w pow. żydaczowskim w Małopolsce. Naukę gimnazjalną odbywał we Lwowie i Stanisławowie, egzamin dojrzałości zdał w r. 1885. W t. r. zapisał się na Wydział Lekarski UJ. Doktorat wszech nauk lekarskich uzyskał w r. 1820. Pracę rozpoczął w klinice chorób wewnętrznych, kierowanej wówczas przez jego stryja Edwarda Korczyńskiego, początkowo jako bezpłatny elew (1890), następnie jako asystent II i I stopnia. Okresowo był też zatrudniony jako lekarz zakładowy w uzdrowiskach (Krynica, 1891, Żegiestów, 1892–3), a w późniejszych latach ordynował w miesiącach letnich w Szczawnicy (1905). Habilitował się w r. 1894, uzyskując tytuł docenta prywatnego patologii i terapii chorób wewnętrznych. Od tego czasu wykładał medycynę wewnętrzną oraz balneoterapie. Profesorem nadzwycz. został w r. 1904. Nominacja ta spotkała się z niezwykle ostrą krytyką prasy socjalistycznej w Krakowie („Naprzodu”), która wskazywała na brak przygotowania K-ego do objęcia stanowiska profesora. W tych nieprzychylnych dla K-ego warunkach polecono mu w r. 1906 objąć stanowisko prymariusza oddziału wewnętrznego Szpitala Krajowego w Sarajewie, gdzie pozostał do r. 1919; t. r. powrócił do Polski. Wstąpił wówczas do służby wojskowej w Krakowie, w randze pułkownika, a jednocześnie prowadził bezinteresownie (jako prof, tytularny) wykłady balneologii w Wydziale Lekarskim UJ. Następnie pracował jako lekarz naczelny Wojskowego Szpitala Okręgowego w Krakowie. Przeszedł na emeryturę w r. 1930; zmarł 13 V 1936 r. w Krakowie. Z małżeństwa z Marią z Hoene-Wrońskich pozostawił dzieci: Jerzego, Ludomira i Marię, zamężną Nieniewską.

Zasługi K-ego polegają w głównej mierze na szerokiej popularyzacji balneologii, wprowadzeniu jej jako osobnego przedmiotu wykładów i rozbudzeniu zainteresowania społeczeństwa rozwojem uzdrowisk polskich. W r. 1905 założył on Polskie Tow. Balneologiczne i przewodniczył mu do zgonu, redagował też przez 25 lat „Przegląd Zdrojowo-Kąpielowy”, propagując wartość leczniczą uzdrowisk krajowych. Był autorem pokaźnej liczby artykułów, broszur i odczytów dotyczących balneologii i klimatologii. Dzięki jego staraniom powstał w Krakowie osobny gmach przeznaczony na siedzibę Pol. Tow. Balneologicznego, mieszczący obecnie krakowski Instytut Reumatologiczny. Aktywnie uczestniczył też w pracy Związku Uzdrowisk Polskich. Mimo początkowych starań nigdy nie utworzono przy Wydziale Lekarskim UJ katedry balneologii, o którą K. wiele lat zabiegał. Wydał on sporą liczbę publikacji w językach polskim, rosyjskim, niemieckim z tych dziedzin, w tym podręcznik Zarys balneologii i balneografii krajowej (Kr. 1900) oraz przewodnik kąpielowy Zarys organizacji zdrojowisk i uzdrowisk krajowych (Kr. 1904). W początkowym okresie pracy naukowej interesował się też hematologią, prowadził badania nad leczniczym wpływem szpiku kostnego. Podczas pobytu w Sarajewie częściej publikował prace dotyczące różnych typów nerwic w klinice chorób wewnętrznych oraz zagadnień rozwijającej się wtedy dopiero nauki o hormonach. Ogłosił też wiele prac kazuistycznych. Dorobek naukowy K-ego pozostał jednak na uboczu znacznego ówczesnego postępu medycyny polskiej. K. był też znanym społecznikiem, opiekunem młodzieży akademickiej, członkiem zarządu Krakowskiego Ochotniczego Tow. Ratunkowego, Polskiego Tow. Tatrzańskiego i wielu innych.

 

Aleksandrowicz J., Lisiewicz J., E. K. w: Sześćsetlecie medycyny krakowskiej, T. 1: Życiorysy, Kr. 1963 s. 157–70; Peretiatkowicz A., Sobeski M., Współczesna kultura polska, P. 1932 s. 190; – Pamiętnik jubileuszowy 25-lecia prof. Edwarda Korczyńskiego, Kr. 1900 s. 217; Tempka T., Lisiewicz J., Historia rozwoju polskiej hematologii od jej zaczątków aż do okresu jej unowocześnienia, „Przegl. Lek.” 1965 nr 3 s. 294; Tochowicz L., Skulimowski M., Rozwój nauki i nauczania chorób wewnętrznych w Krakowskiej Szkole Medycznej (Wydział Lekarski UJ i Akademia Medyczna), w: Sześćsetlecie medycyny krakowskiej, T. 2: Historia katedr, Kr. 1964 s. 153; Wachholz L., Poczet grona nauczycielskiego Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego, „Arch. Hist. i Filoz. Med.” (P.) T. 14: 1934 s. 14; – „Czas” 1905 nr 85, 1906 nr 274 wyd. wieczorne; „Dzien. Urzęd. Izb Lek.” 1936 nr 8 s. 248; „Gaz. Narod.” 1905 Dod. do nr 146; „Ilustr. Kur. Codz.” 1936 nr 134 s. 17 (fot.); „Medycyna” 1936 nr 13 s. 421; „Naprzód” R. 13: 1905 nr z 10 III, R. 14: 1906 nr 23; „Now. Lek.” 1936 s. 463 i 692; „Nowa Ref.” Kr. 1905 nr 148; „Pol. Gaz. Lek.” 1936 s. 21, 410; „Tyg. Ilustr.” 1905 nr 4 s. 77 (portret); „Warsz. Czas. Lek.” 1932 nr 19 s. 351; „Wierchy” R. 14: 1936 s. 268; – Arch. UJ: Akta personalne Senatu Wydz. Lek.; Zakł. Hist. Med. Akad. Med. w Kr.: sygn. 4456 IV (wycinki z gazet dotyczące działalności K-ego).

Jerzy Lisiewicz

 
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.