INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Ludwik Stasiak      Frag. "Portretu Ludwika Stasiaka" Jacka Malczewskiego.

Ludwik Stasiak  

 
 
1858-08-13 - 1924-12-03
Biogram został opublikowany w latach 2003-2004 w XLII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Stasiak Ludwik, pseud. i krypt.: Jorg Huber, L.S., L.ST., ST. (1858–1924), artysta-malarz, historyk sztuki, literat.

Ur. 13 VIII w Bochni, pochodził z miejscowej rodziny o tradycjach górniczych, był synem Walentego i Józefy z Bieniasiewiczów.

Po ukończeniu gimnazjum niższego w Bochni, dalszą naukę podjął S. w Krakowie, w II Gimnazjum św. Jacka, gdzie uzyskał maturę w r. 1879. T.r. rozpoczął studia na Wydz. Filozoficznym UJ oraz w oddziale malarstwa krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych (SSP), które przerwał po pierwszym semestrze z powodu trudności finansowych. Pozostając na UJ, w l. 1879–81 uczęszczał na wykłady Józefa Łepkowskiego, Stanisława Smolki, Józefa Szujskiego, Mariana Sokołowskiego i Stanisława Tarnowskiego. Jednorazowo zwolniono go z opłaty czesnego, lecz kolejnej prośby w r. akad. 1881/2 nie uwzględniono i skreślono z listy studentów. W r. 1881 zapisał się S. ponownie do SSP; przyjęto go na trzeci rok, zapewne dzięki poparciu Jana Matejki. Kształcił się pod kierunkiem Floriana Cynka, Izydora Jabłońskiego, Władysława Łuszczkiewicza (rysunek z natury oraz podstawy historii sztuki), Leopolda Löffnera, Feliksa Szynalewskiego i Matejki. Po przerwie w studiach w r. akad. 1883/4, kiedy w warszawskich „Kłosach” opublikował szkic Sarkofag z trumną Jana III Sobieskiego w grobach królewskich na Wawelu (1883 nr 954), wrócił na SSP i studiował pod kierunkiem Matejki kompozycję. Podczas studiów przyjaźnił się ze Stanisławem Radziejowskim, Wincentym Wodzinowskim, Kasprem Żelechowskim i Włodzimierzem Tetmajerem, z którym bliski kontakt utrzymywał do jego śmierci. W r. 1884 wystawił w krakowskim Tow. Przyjaciół Sztuk Pięknych (TPSP) obraz Niesłychany, a w warszawskim Tow. Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP) Memento mori. Od tego czasu corocznie (do r. 1901) wystawiał swe prace w TPSP (ogółem 142 obrazy), a w l. 1887–97 w TZSP. W r. 1886 ukończył studia na SSP i wyjechał na dalszą naukę do Wiednia, gdzie został uczniem A. Eisenmengera, a następnie do Monachium, gdzie kształcił się pod kierunkiem A. Liezen-Mayera i A. W. Wagnera, poznając techniki malarstwa realistycznego i studiując sztukę średniowieczną. Namalował wtedy obrazy: Refleksje, W kruchcie, Pojedynek amerykański, Ostatni nabój, Po burzy. We wrześniu 1887 na wystawie sztuki polskiej w Krakowie zorganizowanej podczas krajowej wystawy rolno-przemysłowej, eksponował swój obraz Szach-mat, za który otrzymał od organizatorów list pochwalny. Czerpał inspirację z historii Polski i patriotycznych legend utrwalonych w świadomości zbiorowej: Na mogile Kościuszki (1887), Zgon generała Sowińskiego (1888), Obrona Częstochowy (1889), Boruta (1889), jednak coraz bardziej skłaniał się do tematyki ludowo-rodzajowej; w r. 1888 w TPSP wziął udział w wystawie twórców tego nurtu, dawnych uczniów Matejki, którzy wrócili ze studiów w Monachium (Sylweriusz Saski, Radziejowski, Tetmajer, Wodzinowski, Żelechowski). W r. 1890 wykonał dekorację karawanu Adama Mickiewicza na wawelski pogrzeb poety (4 VII). W sierpniu t.r. był jednym z gości na weselu Tetmajera z Anną Mikołajczykówną w Bronowicach Małych. Przebywał następnie w Wiedniu, Monachium i Norymberdze, gdzie zbierał materiały do studiów nad Witem Stoszem (Stwoszem), a potem krótko w Poznaniu i Warszawie. W r. 1891 namalował akademicki obraz Hrabia i Pankracy, nawiązujący do „Nie-boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego. Tworzył obrazy świętych i ludowe parafrazy tematów biblijnych, m.in. W Betlejem (1891), Wilia Bożego Narodzenia (1893) oraz bardzo liczne sceny rodzajowe i pejzaże. W tym okresie korzystał z mecenatu Ignacego Korwin Milewskiego, lecz mimo to żył w trudnych warunkach finansowych. Od r. 1892 współpracował jako ilustrator z tygodnikami: krakowskim „Światem” oraz warszawskimi „Biesiadą Literacką”, „Bluszczem”, „Kłosami” (ponownie) i „Tygodnikiem Ilustrowanym”. W marcu 1893, w krakowskich Sukiennicach, miał pierwszą zorganizowaną przez TPSP wystawę indywidualną. W czerwcu t.r. otrzymał pierwszą nagrodę na konkursie „Tygodnika Ilustrowanego” za rysunek Rybaczka spod Melsztyna. W r. 1894, wspólnie z Damazym Kotowskim i Tetmajerem, wykonał dioramę Polowanie na niedźwiedzia; samodzielnie namalował jeden ze swych ważniejszych obrazów Pod Maciejowicami (inna nazwa Maciejowice), do którego studia robił na miejscu bitwy, a także Rekrutów Kościuszki i Króla zamczyska (inspirowanego przez powieść Seweryna Goszczyńskiego). T.r. wszedł w skład pierwszego zarządu Związku Powszechnego Artystów Polskich. W związku z licznymi pielgrzymkami na Jasną Górę, podejmowanymi w setną rocznicę insurekcji kościuszkowskiej, namalował w r. 1895 obraz Pielgrzymka na Jasną Górę (inna nazwa Jasna Góra), nagrodzony przez TPSP pierwszą nagrodą w konkursie «na obrazy o swojskich tematach» (wyst. w warszawskim Salonie Aleksandra Krywulta, 1896, „Tyg. Ilustr.” 1896 nr 2). W r. 1895 powstał też m.in. obraz Święta Kinga w Tatrach, a w r. 1896 kolejne obrazy historyczne: Ostatnie chwile Kazimierza Sprawiedliwego i Błazen królewski. Swoje obrazy przesyłał regularnie na wystawy do krakowskiego i lwowskiego TPSP, warszawskiego TZSP oraz Salonu Krywulta, jednak na ogół nie udawało mu się ich sprzedać (w liście do Seweryna Böhma z 23 X 1895 ironizował, że obchodzi 25-letni «jubileusz niesprzedania ani jednego obrazu w Krakowie»). W r. 1895 zamieszkał w Bochni, w domu (wg B. Łopatkówny) wniesionym w posagu przez żonę, a wg samego S-a zbudowanym «z 15stoletniej pracy» (list z 29 XI 1896 do Michała Bobrzyńskiego). Urządził tam pracownię w stylu monachijskim, «pełną ciężkich tkanin i rekwizytów» (A. Waśkowski). Na przełomie l. 1895/6 zaprojektował sztandar bocheńskiego oddziału Tow. Gimnastyczno-Strzeleckiego «Sokół» (wykonany w r. 1896) oraz tablicę pamiątkową z okazji setnej rocznicy utworzenia Legionów Polskich we Włoszech (poświęcona 19 IX 1897); w r. 1897 stał się członkiem wydziału bocheńskiego oddziału «Sokoła». Pozostając przy tematyce religijnej i patriotycznej, namalował t.r. obrazy: Matka Boska Różańcowa, Najświętsza Maria Panna Kwietna, W zamczysku Odrzywolskim, a w r. 1898 – Święty Wojciech. Chcąc usunąć z polskiego rynku dewocyjnego reprodukcje niemieckie i austriackie, założył t.r. w Bochni «Wydawnictwo Obrazów Treści Religijnej», które podjęło aktywną działalność dopiero po przekształceniu w r. 1908 w Spółkę Wydawniczą Reprodukcji Dzieł Sztuki i Widokówek «Stella» (potem Wydawnictwo Dzieł Sztuki «Stella»). S. był kierownikiem firmy, projektował karty pocztowe, decydował o wyborze reprodukowanych dzieł i tematyce fotografii. Pod jego kierunkiem powstało 209 kart przedstawiających dzieła polskich malarzy (w tym S-a), fotografie zabytków, zwłaszcza gotyckich, widoków z obszaru Galicji i Węgier, m.in. krajobrazów tatrzańskich oraz wiele pocztówek okolicznościowych o tematyce religijnej i patriotycznej. Z początkowym okresem działalności Wydawnictwa łączą się namalowane przez S-a obrazy, m.in. Ojcze nasz, Zdrowaś Mario i Wierzę w Boga; ich reprodukcje (o rozmiarach oryginałów) z nadrukowanymi tekstami modlitw były wykorzystywane przez Polonię amerykańską do podtrzymania znajomości języka polskiego. S. projektował także do swoich prac, wydawanych w różnych oficynach oraz do większości publikacji w «Stelli» winiety, przerywniki i inne motywy dekoracyjne. Wydawnictwa S-a, wśród których z czasem znalazły się także książki artystyczne (np. album Jan Matejko, Rysunki i tekst..., Bochnia 1924), zyskały nabywców w wielu krajach europejskich i w Stanach Zjednoczonych.

W r. 1899 debiutował S. jako pisarz opowiadaniami publikowanymi w „Ruchu Katolickim”: Wilia Bożego Narodzenia (nr 201–202) i Pod ziemią (nr 294). W r. 1900 wykonał na pierwszą wystawę rybacką w Warszawie dioramę pt. Obława na łososia na Dunajcu (literackie ujęcie tego tematu, pt. Przejście przez rzekę zawarł w konwencji satyrycznej w Humoreskach, 1904). Na wystawie malarstwa polskiego w Kijowie w r. 1900 prezentował studium portretowe Starejsi cechu, przedstawiające górników z kopalni soli. Malował w tym czasie głównie portrety i scenki z życia ludu okolic Bochni, Limanowej, Rytra i Wiśnicza oraz szczególnie cenione barwne pejzaże małomiasteczkowe, wykazujące bardzo dobre operowanie światłem. Po r. 1901, zrażony nieprzychylnymi opiniami krytyki, zaprzestał S. pracy malarskiej i zajął się publicystyką, głównie w pismach o orientacji narodowo-demokratycznej. Współpracował z ok. 50 czasopismami, m.in. krakowskimi: „Nową Reformą” (1900–24, z przerwami), „Głosem Narodu” (1902–14), potem z „Ilustrowanym Kurierem Codziennym” (1916–24) i „Gońcem Krakowskim” (1918–21) oraz lwowskimi: „Dziennikiem Polskim” (1904–5) i „Gazetą Narodową” (1901–6), a także „Dziennikiem Poznańskim” (1901–7). Studia, szkice i polemiki z zakresu estetyki i historii sztuki publikował w warszawskiej „Ilustracji Polskiej” (1902–4), lwowskiej „Sztuce” (1911–13) i warszawskiej „Ziemi” (1911–14). W r. 1901 uczestniczył w zjeździe dziennikarzy słowiańskich w Preszburgu (obecnie Bratysława), a w r.n. w Lublanie. W r. 1911 wygłosił w Belgradzie mowę o zjednoczeniu Słowian, przedrukowaną t.r. w prasie („Dzien. Chicagoski” nr 82, „Dzien. Kijowski” nr 175, 184, „Kur. Wil.” nr 159). W publicystyce poruszał najczęściej tematy patriotyczne. W r. 1906 wypowiedział się w sprawie projektu pomnika Tadeusza Kościuszki na krakowskim Rynku (Pomnik Kościuszki na Rynku Krakowskim, „Nowa Reforma” nr 140–141, wyd. w dwugłosie z Tetmajerem, w: „Odbudowa starego krakowskiego ratusza. Pomnik Kościuszki na Rynku Krakowskim”, Kr. 1908). S. był krytyczny wobec literatury modernistycznej (Wyzwolenie Stanisława Wyspiańskiego. Girlanda wrażeń, „Gaz. Narod.” 1903 nr 50); w r. 1906 zaatakował zarówno Wyspiańskiego jak i Stanisława Przybyszewskiego w pamflecie pt. Za grosz towaru. Za złoty reklamy („Gaz. Lwow.” nr 170, 172), na który odpowiedzieli zbiorowym protestem lwowscy pisarze i dziennikarze, m.in. Jan Kasprowicz i Leopold Staff (tamże nr 178).

Równocześnie pisał S. dramaty i powieści: już w r. 1900 powstał pięcioaktowy dramat fantastyczny Polska Korona (fragmenty: „Gaz. Narod.” 1902 nr 33, „Słowo” 1903 nr 33, całość niedr.). W r. 1902 ukazała się powieść współczesna Pieniądz (Lw.) oraz najważniejsza w dorobku S-a powieść historyczna pt. Brandenburg, kraina słowiańskich mogił („Dzien. Pozn.” 1902 nr 225–298, 1903 nr 1–147, „Biesiada Liter.” 1903 nr 1–52, 1904 nr 1–4, wyd. pt. Brandenburg. Powieść wygrzebana z mogił i popiołów zaoranych pługiem niemieckim, Kr. 1903, Częstochowa 1926, Toledo ok. 1940, Kr. 1946). W tym pozbawionym wyraźnej linii fabularnej utworze opisał S. w przerysowany sposób krzywdy średniowiecznych plemion słowiańskich doznane w walce z Germanami. Ideową i tematyczną kontynuacją Brandenburga była dwutomowa powieść historyczna Bolesław Chrobry (Kr. 1903, wyd. następne pt. Rycerze śpiący w Tatrach, Kr. 1907, „Słowo Pomor.” 1923 nr 11–183, wersja skrócona pt. Orły Bolesława, P. 1929), przedstawiająca wizję Bolesława Chrobrego stworzenia potężnego państwa jako konfederacji plemion słowiańskich.

W r. 1904 przebywał S. we Włoszech, gdzie zwiedził Weronę, zapewne również Wenecję i Rzym. T.r. powstał pierwszy tom Humoresek (Kr., kolejne: Nowe humoreski, Kr. 1905, Trzecie humoreski, Kr. 1906), scenek obyczajowych z pogranicza farsy, oraz opublikował zbiór opowiadań o średniowiecznym górnictwie solnym i św. Kindze pt. Skarbiec króla Kazimierza w przepaściach bocheńskiej żupy (W.), a także romans, oparty na bocheńskiej legendzie z czasów Jana Kazimierza W zapadłym szybie. Powieść z życia górników („Nowa Reforma” 1904 nr 170–188, Kr. 1908). W kolejnej powieści Obrona sztandaru („Nowa Reforma” 1904 nr 280–300, Kr. 1905) podjął tematykę mieszczańską, przedstawiając epizody z dziejów Nowego Sącza w poł. XVII w., a następnie wrócił do tematyki zmagań polsko-niemieckich (Gadzina. Powieść pruska, „Gaz. Narod.” 1905 nr 123–148, i pod zmienionym tytułem Renegat. Powieść z dziejów martyrologii Górnego Śląska, „Goniec Krak.” 1906 nr z 12 XI – 7 XII o aktualnych problemach germanizacji Śląska). W konwencji modernistycznej została napisana powieść z czasów rzezi galicyjskiej pt. Krwawe ręce („Nasz Kraj” T. 1–2: 1906, Lw. 1907, wersja skrócona pt. Z dymem pożarów, W. 1914), przynosząca kolejny w literaturze polskiej demoniczny wizerunek Jakuba Szeli, zarazem jednak krytyczna wobec ideologii powstańczej. Dla scen amatorskich przeznaczona była baśń fantastyczna w pięciu odsłonach, pt. Promienna z Wawelu (1907, B. Ossol.: rkp. 12864/I). Powieść satyryczna Małomieszczanie („Nowa Reforma” 1910 nr 4–92, Kr. 1910) została przerobiona na komedię pt. Kołtuny (wyst. Teatr Letni w Kr., maj 1914). W r. 1908 wyjechał S. na jakiś czas do Salzburga i Wiednia.

W r. 1910 powrócił S. do twórczości malarskiej i ponownie wystawił obrazy w TPSP w Krakowie. Dn. 1 X t.r., wspólnie z Tadeuszem Okoniem otworzył w Bochni Szkołę Malarstwa i Rysunku. W styczniu i maju 1911 wystawiał w TPSP, a w r. 1913 na wystawie członków Związku Powszechnego Artystów Polskich we Lwowie. W tym okresie podjął kampanię publicystyczną mającą dowieść polskiego pochodzenia Stosza; w r. 1911, wraz z Radziejowskim, założył Tow. im. Wita Stwosza. Po przetłumaczeniu dokumentów odnoszących się do biografii Stosza i jego uczniów, wydał rozprawy składające się na wielotomowe studium o życiu i twórczości Stosza oraz o jego epoce, zawierające m.in. fotograficzną dokumentację europejskiej rzeźby XV–XVI w.: Prawda o Piotrze Vischerze (Kr. 1910), Ród Stwoszów od wodza wojsk polskich z r. 1181, Ottona Stwosza, aż po ostatniego z rodu Bogusława Stwosza (Kr. 1910), Rewindykacje własności naszej (Kr. 1911), Polska plastyka średniowieczna. Rysunki i tekst... (Kr. 1912), Wit Stwosz źródłem natchnień Albrechta Dürera (Kr. 1913). Drobniejsze teksty i przyczynki o tej problematyce ogłaszał w „Nowej Reformie” (1908–11) i „Sztuce” (1912: Dom Stwosza w Krakowie i Norymberdze, Prawda o piętnowaniu Stwosza, Nieznane szkice i rękopis Stwosza w Muzeum w Budapeszcie).

Opinie o pracach S-a były rozbieżne; ich zwolennikiem był Jan Tarczałowicz („Jutrznia duchów”, „Sztuka” 1912 nr 4/6), a zdecydowanymi przeciwnikami – Bronisław Urbański, („Dyskusja nad Witem Stwoszem”, „Krytyka” 1912 nr 34) i Tadeusz Szydłowski („Wit Stwosz w świetle naukowych i pseudonaukowych badań”, „Przegl. Pol.” T. 189: 1913), zabierający głos w imieniu całego środowiska naukowego. Niektóre ustalenia S-a, m.in. przypisanie Stoszowi autorstwa predelli ołtarza w Salzburgu i Madonny w Nowym Sączu, a także dowody na jego polskie pochodzenie, były przyjmowane (J. Ptasznik, B. Daun) jako wiarygodne. Najczęściej zarzucano jednak S-owi amatorszczyznę i tendencyjny antygermanizm (jego teza o prowincjonalizmie sztuki niemieckiej wobec sztuki polskiej), a w rezultacie – kompromitowanie polskiej nauki. Swoje prace o Stoszu traktował S. jako część monografii rzeźbiarza pt. Lux ex Oriente!, którą przedłożył do oceny AU 15 XII 1915; praca spotkała się z negatywną oceną i nie została wydana.

S. nie zaprzestał w tym czasie twórczości literackiej. W r. 1913 napisał pięcioaktowe komedie: Miliarderzy (Kr., wyst. 1 X we Lw., 3 I 1914 w Ł.) i Panna Hanna (B. Ossol.: rkp. 12862/II); wydał też w r. 1913 jednoaktówki: Nad kołyską (Kr.), Zdziecinniały starowina (Kr.) i Ostatni (Kr.), ponadto zbiór opowiadań pt. Srebrny dzwon (Kr.), traktujący o dziejach mieszczaństwa polskiego, po raz kolejny pełen akcentów antyniemieckich.

W okresie pierwszej wojny światowej S. sporo malował, m.in. mogiły poległych w walkach w rejonie Limanowej i Łapanowa. W l. 1915–16 uczestniczył w wystawach sztuki legionowej w Bazylei, Bernie, Krakowie, Wiedniu i Zurychu; jeden z jego obrazów pt. Mogiła legionisty, żołnierze I Brygady podarowali Józefowi Piłsudskiemu. Na przełomie l. 1916/17 po raz kolejny wystawiał w TPSP. W r. 1917, wraz z Józefem Męciną-Krzeszem, Antonim Piotrowskim i Radziejowskim, wziął udział w tzw. Wystawie Czwórki oraz w wystawie Powszechnego Związku Artystów Polskich w Krakowie. W r. 1918 odbyła się tamże druga indywidualna wystawa malarstwa S-a; krytyka podkreślała jego wielką «wrażliwość na mieniące się w słońcu barwy jaskrawe polskiej przyrody i starodawnego polskiego, szlacheckiego i ludowego krajobrazu»; dostrzegano też w jego twórczości przetworzone zdobycze impresjonizmu. T.r. wszedł S., obok Leonarda Lepszego, Stanisława Tomkiewicza i Feliksa Kopery do Komisji Rewindykacyjnej dzieł sztuki. Wydał w tym czasie Ilustrowany przewodnik po Krakowie, po jego kościołach, pałacach, muzeach, bibliotekach, murach miejskich i starożytnych domach (Kr. 1916, W.–Kr. 1919). W l. 1919–20 wystawiał w TZSP, w r. 1921 w Salonie Sztuki w księgarni Adama Cybulskiego w Poznaniu, w Domu Artystów w Krakowie i na Salonie Zimowym TZSP, w r. 1922 ponownie w Krakowie na Wystawie Sztuki Rodzimej Związku Artystów Plastyków. W r. 1923 wziął udział w krakowskiej wystawie z okazji 30. rocznicy śmierci Matejki. T.r. z powodu przegranej Tetmajera w wyborach do Sejmu RP ogłosił broszurę polityczną Precz z parlamentem! (Kr.) oraz szkic Weneda, miasto na dnie polskiego morza. Kartka z dziejów żeglarstwa naszego i polskiej bolesławowskiej sztuki (Wąbrzeźno). Wierny swej antyniemieckiej orientacji, napisał opowiadanie, wydane już pośmiertnie, «z dziejów naszego męczeństwa pod rządami Habsburgów» pt. Chrystus zmartwychwstał (Kościan 1926). Pozostawił w rękopisach utwory dramatyczne: tragifarsę Wśród grzmotu dział (1918), widowisko sceniczne Hanka w Legionach, komedie: Kobiety (B. Ossol.: rkp. 12863/III) i Laury literackie oraz humoreskę Nafta bucha. S. większą część życia spędził w Bochni, gdzie zmarł 3 XII 1924 na raka żołądka; został pochowany 6 XII na cmentarzu Komunalnym przy ul. Orackiej.

W małżeństwie zawartym 31 VII 1890 z Marią z Anteckich (zm. 1940) miał S. syna Tadeusza (1891–1944), malarza.

Postać S-a występuje w satyrycznej «rewii» „Ku-Klux-Klan” (Kr. 1922) pióra Tommy’ego (Ludwika Tomanka).

Imieniem S-a nazwano w Bochni dawną ulicę św. Antoniego, przy której stoi jego dom rodzinny. W l. 1934 i 1946 odbyły się tamże wystawy S-a. Muz. im. Stanisława Fischera w Bochni zorganizowało w r. 1994, w 70. rocznicę śmierci S-a, prezentację 47 jego prac, a w r. 2001 w Lewoczy (Słowacja) wystawę pt. „Śladami Wita Stwosza i Mistrza Pawła. Ludwik Stasiak w Lewoczy, Kieżmarku, Bardiowie i...”, pokazaną w r.n. w słowackich muzeach w Bardiowie i Kieżmarku, a w r. 2005, w 80. rocznicę śmierci S-a, w Bochni.

Obrazy S-a znajdują się w Muz. im. S. Fischera w Bochni (32 sztuki, tu także liczne rysunki i szkice), Muz. Narodowym w Krakowie (Wesele, 1894, Alegoria szatana, ok. 1900), Muz. Narodowym we Wrocławiu (Deportowani), Gmachu Sejmu Śląskiego w Katowicach (Pielgrzymka na Jasną Górę, 1895), Rzepienniku Strzyżewskim (filia Muz. Diecezjalnego w Tarnowie, Ojcze Nasz, Zdrowaś Mario i Wierzę w Boga..., ok. 1900), Muz. Polskim w Chicago (Września, inny tytuł Dzieci wrzesińskie), w zbiorach wnuczki S-a, Olgi Chylowej i prawnuków, Ludwika Chyla w Kętach i Aleksandra Chyla w Częstochowie (tamże zbiór rysunków S-a) oraz w innych zbiorach prywatnych: w Krakowie, Katowicach, Bochni i Chicago.

 

Autoportrety S-a w Muz. im. S. Fischera w Bochni (sześć sztuk), m.in. Autoportret z gitarą, Autoportret z postaciami, Drużba (autoportret z żoną); Portrety S-a: przez Wincentego Wodzinowskiego, tamże (reprod. w: „Sztuka” 1913 s. 143), Kazimierza Gulika w Pow. i Miejskiej B. Publ. w Bochni, Jacka Malczewskiego w zbiorach prywatnych (reprod. w: Katalog wystawy w Muzeum im. S. Fischera w Bochni, Bochnia 1994); – Bibliogr. dramatu pol.; Nowy Korbut, XIII, XV, XVI; Pol. Bibliogr. Sztuki; – Swieykowski, Pam. Tow. Przyj. Sztuk Pięknych, (fot. S-a); – Flasza J., Na granicy dwóch epok. Ludwik Stasiak 1858–1924. Katalog wystawy w Muzeum im. S. Fischera w Bochni, Bochnia 1994; Wiercińska, Tow. Zachęty, s. 175; – Chylowa O., Człowiek i artysta, „Wiad. Bocheńskie” 1994 nr 1; Czarnecki J., Współczesne malarstwo polskie. Ludwik Stasiak, Kr. [1913] z. 7; Kielak D., Mieszczańska powieść historyczna – Ludwik Stasiak, w: Mieszczaństwo i mieszczańskość w literaturze polskiej drugiej połowy XIX wieku, Red. E. Ihnatowicz, W. 2000; Kozłowska A., Działalność wydawnictwa dzieł sztuki „Stella” Ludwika Stasiaka i spółki w Bochni 1908–1932, Kr. 2003 (mszp. pracy magisterskiej na Wydz. Zarządzania i Komunikacji Społ. Inst. Informacji Nauk. i Bibliotekoznawstwa UJ); Linkner T., Literacki obraz misji św. Wojciecha z Gdańskiem w tle w powieściach Ludwika Stasiaka i Stefana Żeromskiego, „Studia Europejskie” (Tor.) 1997; Łopatkówna B., Ludwik Stasiak, Kat. 1965; [Noskowski W.] True, Prawda o książkach Stasiaka, „Tyg. Ilustr.” 1913 nr 22; (Pk), Artysta, literat, wydawca, „Tarnowski Magazyn Inform.” 1984 nr 31; Pol. życie artyst. w l. 1898–1914; Pol. życie artyst. w l. 1915–1939; Pranke B., Nurt chłopomanii w twórczości Stanisława Radziejowskiego, Ludwika Stasiaka, Włodzimierza Tetmajera, Wincentego Wodzinowskiego i Kaspra Żelechowskiego, W. 2003; Prokesch W., Jubileusz uczniów Matejki. Wystawa „Pięciu”, „Tyg. Ilustr.” 1923 nr 23; Tetmajer W., Nasi artyści (Ludwik Stasiak), „Myśl” 1892 nr 24; tenże, [Wstęp do]: Katalog wystawy zbiorowej Ludwika Stasiaka, Kr. 1918; Wawrzyniecki M., Ludwik Stasiak, „Przegl. Tyg.” 1895 nr 46; Wilczek S., Polemiki o polskość, „Poglądy” 1965 nr 18; Wyczesany J., Ludwika Stasiaka „zamach” na Wawel, „Roczn. Bocheński” T. 1: 1993; Ziejka F., Z dziejów sławy Kostki Napierskiego, „Wieści” 1974 nr 45; – Czernecki J., Katalog Wydawnictwa Kart Pocztowych i Artystycznych, Wieliczka 1910; Sprawozdanie Gimnazjum II Św. Jacka w Krakowie za l. 1877–1879, Kr. 1877–9; Mater. do dziej. Akad. Sztuk Pięknych, I 267; – Stępień H., Liczbińska M., Artyści polscy w środowisku monachijskim w latach 1828–1914, W. 1994 s. 62, 71; – „Gaz. Narod.” 1890 nr 176; „Ilustr. Kur. Codz.” 1937 nr 215 (S. Mróz); „Tyg. Ilustr.” 1893 nr 183; – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne z r. 1924: „Dzien. Bydgoski” nr 284, „Dzien. Pozn.” nr 287, „Goniec Krak.” nr 287, „Ilustr. Kur. Codz.” nr 333, „Nowa Reforma” nr 279, „Słowo Radomskie” nr 284, „Tyg. Ilustr.” nr 52; – Arch. UJ: sygn. WF II 266, 268, 276; B. Jag.: sygn. 4853 t. 4, sygn. 5212 t. 2, sygn. 6412 IV, sygn. 6692 III, sygn. 7729 III (fot. S-a z żoną i synem), sygn. 8082 IV (list S-a do Michała Bobrzyńskiego), sygn. 8682 III (koresp. S-a); B. Narod.: sygn. 2693–99, 2861, 5552, 7057 (koresp. S-a); B. Nauk. PAU i PAN w Kr.: sygn. 1880, 7057; B. Ossol.: sygn. 7494/I (listy S-a do TPSP), sygn. 7183/II, 12130/III, 12416/II, 13445/II; IBL PAN: Kartoteka bibliogr. A. Bara; Muz. im. S. Fischera w Bochni: Teki Stasiaka, sygn. MB–H 3569/A (koresp. S-a).

Tadeusz Budrewicz

 
 

Powiązane zdjęcia

   

Chmura tagów

TAGI

Za pomocą tagów oznaczamy powiązania tematyczne postaci. Pozwalają one eksplorować serwis wg wybranych przez redakcję najważniejszych tematów dla danej postaci.

pochodzenie mieszczańskie, malarstwo portretowe, twórczość powieściowa, dzieci - 1 syn, twórczość literacka, historia sztuki, publicystyka prasowa, malarstwo religijne, Gimnazjum Św. Jacka w Krakowie, twórczość komediopisarska, malarstwo historyczne, twórczość dramaturgiczna, ilustracje prasowe, śmierć na raka żołądka, powieści historyczne, Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, Polska Komisja Rewindykacyjna, Szkoła Sztuk Pięknych w Krakowie, powieści satyryczne, czasopismo "Bluszcz" (tygodnik), wesele Wł. Tetmajera i A. M. Mikołajczyk 1890, NIEPODLEGŁA plastyka, czasopismo "Wędrowiec" (tygodnik), twórczość satyryczna, studia malarskie w Monachium, malarstwo patriotyczne, wojna światowa 1914, Wydział Filozoficzny UJ, syn - malarz, studia malarskie w Wiedniu, obrazy o tematyce legionowej, czasopismo "Tygodnik Ilustrowany", czasopismo "Kłosy", przeniesienie szczątków Mickiewicza na Wawel 1890, pejzaże wiejskie, powieści współczesne, czasopismo "Biesiada Literacka", dzieła w Muzeum Narodowym w Krakowie, dzieła w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, czasopismo "Świat" (tygodnik), poglądy antyniemieckie, wystawy w Salonie Krywulta, tworzenie opowiadań, dzieła w Muzeum Polskim w Chicago, uczniowie Jana Matejki, przyjaźń z Włodzimierzem Tetmajerem, Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół" (zabór austriacki), twórczość literacka XX w., uczniowie Władysława Łuszczkiewicza, uczniowie Floriana Cynka, wystawy Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, wystawy Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie, wystawy Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, twórczość malarska XIX/XX w., Uniwersytet Jagielloński pod zaborem (XIX w.), uczniowie Feliksa Szynalewskiego, uczniowie Izydora Jabłońskiego, obrazy o tematyce małomiasteczkowej, patroni ulic, NIEPODLEGŁA literatura
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Chmura tagów

 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Józef Kenig (Koenig, König)

1821-02-16 - 1900-03-13
publicysta
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Teofil Rewoliński

1821 - 1899-05-19
lekarz
 

Józef Pietraszewski

1885-11-01 - 1965-03-03
architekt
 

Edward Korniłowicz

1847-10-13 - 1909-11-15
psychiatra
 

Wanda Szczawińska

1866-06-13 - 1955-04-21
biolog
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.