INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Mieczysław Anastazy Strzelecki  

 
 
1905-08-17 - 1988-03-25
Biogram został opublikowany w latach 2006-2007 w XLIV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Strzelecki Mieczysław Anastazy (do r. 1947 Strzelczyk Anastazy Mieczysław) (1905–1988), inżynier budownictwa lądowego i wodnego, główny kierownik odbudowy Starego i Nowego Miasta w Warszawie.

Ur. 17 VIII w Sielcach koło Warszawy (od r. 1916 w granicach miasta), był synem Michała Strzelczyka, mistrza budowlanego, specjalisty w dziedzinie żelbetownictwa, pracującego w warszawskiej firmie «Martens i Daab», oraz Józefy z Arszymów.

S. uczył się w l. 1915–20 w Szkole Realnej Mariana Rychłowskiego w Warszawie (od r. 1919 VI Państw. Gimnazjum im. Tadeusza Reytana), w r. szk. 1922/3 w Kielcach w Gimnazjum Męskim im. św. Stanisława Kostki, a następnie ponownie w Warszawie w Wieczorowej Szkole Licealnej dla Pracujących typu matematycznego przy ul. Waliców, gdzie w r. 1924 zdał maturę. Praktykę budowlaną rozpoczął przy wznoszeniu domów mieszkalnych dla pracowników Pocztowej Kasy Oszczędności przy ulicach Brzozowej i Bugaj w Warszawie. W r. 1925 wykonywał gipsowe odlewy dla Pracowni Rzeźby Wydz. Architektury Politechn. Warsz., a dla prof. Oskara Sosnowskiego makiety gipsowe domów robotniczych na Burakowie. W l. 1926–8 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Tomaszowie Maz. Następnie pracował ponownie w Warszawie jako pomocnik techniczny na budowach i w Biurze Konstrukcyjnym inż. Ludwika Tylbora. W r. 1929 został zatrudniony w Biurze Budowlanym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) i oddelegowany do pracy we Lwowie. Równocześnie studiował na Wydz. Budownictwa Lądowego i Wodnego Politechn. Lwow. i w grudniu 1935 uzyskał dyplom inżyniera-konstruktora. W r. 1936 wrócił do Warszawy i pracował do r. 1939 w Biurze Budowlanym, wykonując projekty rozbudowy istniejących oraz budowy nowych sanatoriów ZUS w Worochcie, Iwoniczu Zdroju, Krynicy, Zakopanem, Bystrej na Śląsku i Busku Zdroju; prowadził też nadzór nad realizacją tych projektów.

Zmobilizowany w końcu sierpnia 1939, po wybuchu drugiej wojny światowej S. brał udział w walkach z Niemcami w pobliżu Mławy, potem w obronie Modlina, początkowo jako dowódca 1. plutonu w 8. p. artylerii lekkiej 8. DP, a od 11 IX w tejże Dywizji jako dowódca 11. samodzielnej komp. ciężkich karabinów maszynowych na taczankach w stopniu porucznika. Po kapitulacji Modlina (29 IX t.r.) był internowany w obozie przejściowym w Działdowie; zwolniony po kilku tygodniach, z obowiązkiem ponownego zgłoszenia się do oflagu, wrócił do Warszawy, gdzie przez cały okres okupacji ukrywał się pod różnymi nazwiskami (głównie jako Strzelecki). Dorywczo był zatrudniony w PCK i ZUS. Od r. 1943 pracował w oddz. Czerniaków Warszawskiej Straży Pożarnej; wykonywał tam m.in. projekty garaży. Działał w strażackim ruchu konspiracyjnym «Skała». W r. 1944 wstąpił do oddz. partyzanckiego, dowodzonego przez «Lancę» w Lasach Chojnowskich na południe od Warszawy. Następnie, do końca okupacji niemieckiej, mieszkał w Chojnowie.

Na początku lutego 1945 wrócił S. do Warszawy. Został zatrudniony w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym (SPB) na stanowisku zastępcy kierownika oddz. ds. technicznych i prawie natychmiast wysłany na Kielecczyznę po materiały budowlane potrzebne do odbudowy stolicy. Pierwszym obiektem remontowanym pod kierunkiem S-ego był duży dom mieszkalny dawnej firmy E. Wedel na rogu ulic Puławskiej i Madalińskiego. Od początku kwietnia 1946 do listopada t.r. kierował S. Oddziałem II SPB Praga-Saska Kępa. W tym okresie w Warszawie prawobrzeżnej odbudowano i wyremontowano 115 domów mieszkalnych, 17 budynków szkolnych, 21 budynków dla biur i urzędów, 8 zakładów przemysłowych, 5 szpitali, 2 hotele oraz kościół, teatr, bank i gmach Sądów Grodzkich. W r. 1947 formalnie S. przeprowadził zmianę imienia i nazwiska na Mieczysław Strzelecki. Po reorganizacji t.r. SPB i zmianie nazwy na Stoł. Przedsiębiorstwo Budowlane przeniesiono go do jego Oddz. Głównego. Od września 1947 do r. 1949 w 10. Oddz. Konserwacji Zabytków Architektonicznych Państw. Przedsiębiorstwa Budowlanego był kierownikiem robót przy rekonstrukcji warszawskiego Starego i Nowego Miasta. Na początku r. 1950 został zwolniony z pracy za odmowę wstąpienia do PZPR. Kiedy jednak w r. 1951 realizacja planu robót okazała się zagrożona, poproszono go o powrót do pracy bez żadnych warunków. Do końca r. 1955 był S. głównym kierownikiem i głównym dyspozytorem w Przedsiębiorstwie Konserwacji Architektury Monumentalnej, powstałym z połączenia trzech oddziałów Państw. Przedsiębiorstwa Budowlanego. Cały przebieg odbudowy Starego i Nowego Miasta od pl. Zamkowego do ul. Zakroczymskiej, a także fragmentu Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej, którym S. kierował od poł. marca do końca lipca 1952, został przez niego opisany w prowadzonym na bieżąco dzienniku pt. Od ruin Warszawy do uroku Starówki („Pamiętniki inżynierów”, W. 1966), a następnie w broszurze A Starówka znów stoi (W. 1983).

Powołany przez Min. Budownictwa, objął S. w r. 1954 stanowisko głównego dyspozytora w Biurze Pełnomocnika Rządu ds. inwestycji, związanych z uczczeniem 10-lecia Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego w Lublinie. Nadzorował wszystkie roboty na Zamku, Podzamczu i ul. Krakowskie Przedmieście. Po powrocie do Warszawy, pracując nadal w Przedsiębiorstwie Konserwacji Architektury Monumentalnej, sporządzał dla pracowni Biur Projektowych projekty organizacji budów, m.in. współdziałał przy organizacji budowy Stadionu Dziesięciolecia. W l. 1955–7 był kierownikiem pracowni i generalnym projektantem w Biurze Projektów Zaplecza Technicznego. Od lipca 1957 w ramach Biura Techniczno-Usługowego Produkcji Materiałów Budowlanych opracował kompleksowy projekt wytwórni małowymiarowych elementów żelbetowych z eksperymentalnym wykorzystaniem popiołów lotnych; po powstaniu wytwórni kierował jej pracą do stycznia 1961. Następnie do września t.r. był inspektorem nadzoru przy budowie Mazowieckich Zakładów Tłuszczowych w Nowym Dworze Maz. Od listopada pracował jako starszy projektant w Biurze Projektów Przemysłu Betonowego «Biprodex»; zajmował się organizacją i technologią montażu hal przemysłowych w zakładach prefabrykacji elementów budowlanych oraz projektami osiedli mieszkaniowych przy tych zakładach. Dn. 31 XII 1971 przeszedł na emeryturę, pracował jednak nadal w «Biprodeksie» w niepełnym wymiarze godzin. Równocześnie, od sierpnia 1972 do kwietnia 1978, był zatrudniony na poł. etatu kolejno jako starszy projektant oraz specjalista w zakresie ekonomiki i organizacji budowy w Inst. Projektowania Architektonicznego Wydz. Architektury Politechn. Warsz. Dn. 12 XII 1978 obronił na Wydz. Architektury pracę doktorską Analiza techniczna metod zabezpieczania i rekonstrukcji obiektów zabytkowych.

W l. 1955–6 był S. przewodniczącym Klubu Techniki i Racjonalizacji warszawskich biur projektowych budownictwa miejskiego, od r. 1965 do ok. r. 1970 przewodniczącym koła Stow. Architektów Polskich, w l. siedemdziesiątych przewodniczącym Komisji Historycznej Klubu «Modliniaków» w ZBoWiD. Był członkiem Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budowlanych oraz Tow. Przyjaciół Warszawy. Zmarł 25 III 1988 w Warszawie, został pochowany 1 IV na cmentarzu Powązkowskim. Był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych (za obronę Modlina), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Złotą Odznaką «Za Zasługi dla Warszawy» i Złotą Odznaką «Za Opiekę nad Zabytkami».

S. był trzykrotnie żonaty: po raz pierwszy z Janiną z Tomaszewskich (ślub 22 IX 1929), po raz drugi z Krystyną z Oraczewskich (ślub w r. 1947), pielęgniarką, a po raz trzeci z Ireną z Emczyńskich (ślub w r. 1966), urzędniczką. Z drugiego małżeństwa miał córkę Grażynę, technika elektronika, zamężną za Andrzejem Turosem, profesorem fizyki materiałowej. Pierwsze i trzecie małżeństwo były bezdzietne.

 

Głowacki L., Obrona Warszawy i Modlina 1939, W. 1985; Warszawskie Stare Miasto. Z dziejów odbudowy, W. 1982; – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne z r. 1988: „Stolica” nr 16, 25, „Więź” nr 9 s. 152, „Życie Warszawy” nr 76, 81; – Arch. Politechn. Warsz.: Akta pracownicze, sygn. 7247; CAW: Teczki akt personalnych, sygn. 9354 (m.in. metryka ur.); – Mater. w posiadaniu córki, Grażyny Turos z W.

Stanisław Konarski

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 
Ten biogram został opublikowany dzięki PGE - Mecenasowi projektu iPSB. pge-logo-pion-size2.png
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Antoni Gałecki

1906-06-04 - 1958-12-14
olimpijczyk
 

Grażyna Staniszewska

1936-07-23 - 2018-03-04
aktorka teatralna
 

Edwin Scheller

1919-12-06 - 1999-02-01
cichociemny
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Aleksander Jelski

1834-06-04 - 1916-08-27
publicysta
 

Leon Popielski

1866-03-11 - 1920-10-08
fizjolog
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.