INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Stanisław Sielecki  

 
 
1898-11-07 - 1952-09-07
Biogram został opublikowany w latach 1995-1996 w XXXVI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Sielecki Stanisław (1898–1952), pułkownik dyplomowany WP. Ur. 7 XI w Stepaniu w pow. rówieńskim na Wołyniu, był synem Albina i Stefanii z Pelikszów.
S. uczęszczał do gimnazjum humanistycznego Macierzy Polskiej w Kijowie, gdzie zdał w r. 1919 maturę. Należał do polskiego harcerstwa. Od 11 XI 1918 do 1 IX 1919 był czynny w Polskiej Organizacji Wojskowej jako komendant Harcerskiego Oddziału Wywiadowczego w Kijowie, którego działalność obejmowała teren całej Ukrainy. Jesienią 1919 S. przedarł się do kraju, gdzie przydzielony został do 9. kompanii III baonu 35. pp. Od 1 II do 1 VII 1920 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Piechoty, po czym dowodził plutonem I baonu 7. pp. Po wojnie został adiutantem baonu. Awansowany na porucznika jesienią 1921, został przydzielony do Oddziału III Dowództwa Okręgu Korpusu VI we Lwowie jako oficer instrukcyjny na m. Lwów. W tym czasie podjął studia na Wydz. Chemicznym Politechn. Lwow.; po trzech latach je przerwał. Od r. 1926 do listopada 1929 był kolejno oficerem przysposobienia wojskowego 19. pp, dowódcą plutonu i kompanii Szkoły Podoficerskiej tegoż pułku. Awansował na kapitana w r. 1929. Od listopada t.r. do października 1931 był komendantem klasy Baonu Unitarnego Szkoły Podoficerów Piechoty w Różanie, a następnie do listopada 1932 dowódcą kompanii 22. pp. W tym czasie odbył XIX kurs unifikacyjny w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Od listopada 1932 do października 1934 kształcił się w Wyższej Szkole Wojennej (WSW) w Warszawie, po czym do października 1936 był I oficerem sztabu 11. Dyw. Piechoty w Stanisławowie. Majorem dyplomowanym został w r. 1936. Do wybuchu wojny wykładał operacyjną służbę sztabów w WSW.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 S. był kwatermistrzem Grupy Operacyjnej gen. Jana Kruszewskiego w Armii Odwodowej «Prusy». Do niewoli niemieckiej trafił 27 IX t. r. w rejonie Terespol-Krasnystaw. Uciekł z obozu jenieckiego w Krakowie. W styczniu 1940 próbował bezskutecznie przejść przez granicę na Węgry. Udało mu się to dopiero w kilka tygodni później. Wskutek odmrożenia stóp amputowano mu wówczas wszystkie palce u nóg. Po wyleczeniu był internowany w obozie w Rakoscabie, skąd uciekł w lutym 1941. Przedostał się przez Jugosławię, Grecję i Turcję do Palestyny. Od 3 VI do 17 VIII 1941 był referentem wyszkolenia w Ośrodku Zapasowym Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Od 17 VIII 1941 do końca października 1943 był szefem Oddziału III Dowództwa Armii Polskiej na Wschodzie (APW). Na podpułkownika dyplomowanego awansował 26 XII 1942. Wyróżnił się szczególnie jako organizator w szkolnictwie APW. Od 1 XI 1943 do r. 1946 był szefem Oddziału Operacyjnego dowództwa 2. Korpusu przez całą kampanię włoską. Podczas bitwy pod Monte Cassino – jak napisano we wniosku o odznaczenie go Orderem Virtuti Militari – «wykazał wybitny talent operacyjny, wyróżniającą się umiejętność kierowania oddz. operacyjnym Sztabu Korpusu w boju». Szczegóły bitew pod Monte Cassino, Anconą i Bolonią zostały opracowane przez S-ego i jego oddział. W okresie od 9 X 1944 – 10 I 1945 był p. o. szefem sztabu 2. Korpusu. Na pułkownika dyplomowanego awansował 7 IX 1944. Od r. 1947 do r. 1949 był w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia szefem Wydz. II Komisji Historycznej Sztabu Głównego. Pod jego opieką wyszło w l. 1945–7 dziesięć zeszytów pisma „Wiadomości Wojskowe II Korpusu”.
Po demobilizacji S. osiadł w Londynie. Otworzył tam z żoną mały pensjonat, w którym sam obsługiwał gości i sprzątał. Był przewodniczącym Rady Związku Harcerstwa Polskiego (ZHP) na Wschodzie od r. 1942, a następnie przewodniczącym ZHP na Obczyźnie, oraz członkiem: Komitetu Redakcyjnego „Bellony”, Sekcji Historyczno-Wojskowej Instytutu Historycznego im. gen. Sikorskiego, Polskiego Instytutu Historycznego, Kół Oddziałowych 2. Korpusu i Koła Stow. Polskich Kombatantów nr 120. Zmarł 7 IX 1952 w Londynie i został pochowany na cmentarzu Old Brompton. S. był odznaczony Orderem Virtuti Militari 5 kl., trzykrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Złotym Krzyżem Zasługi, Orderem Imperium Brytyjskiego, włoskim krzyżem kawalerskim Orderu św. Maurycego i Łazarza, amerykańskim Legion of Merit.
Od 7 VI 1947 S. był żonaty z Henryką z Winiarskich, 1.v. Masztelarzową; małżeństwo było bezdzietne.

Portret olejny z ok. l. 1945–7 w Inst. Pol. i Muz. im. gen. Sikorskiego w Londynie; – Rocznik oficerski, W. 1923, 1924, 1928, 1932; Suchcitz A., „Non omnis moriar…”. Polacy na londyńskim cmentarzu Brompton, W. 1992; – Działania 2 korpusu we Włoszech, Red. S. Biegański, Londyn 1963 I; Literatura polska na obczyźnie, Londyn 1964 I; Michniewicz W., Pułkownik Sielecki, „Wiadomości” (Londyn) 1963 nr 37 s. 3; Spławska W., Harcerki w ZHP. Początki, osiągnięcia w Kraju oraz lata 1939–1949 poza Krajem, Londyn 1993; Ś.p. płk. dypl. Stanisław Sielecki, „Bellona” (Londyn) 1952 z. 4 s. 51 (fot.); W 50-lecie powstania Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, Pod red. W. Chocianowicza, Londyn 1969; Wojstomski S., Naprzód Skauci! Harcerze w bojach w 1914–1921, Londyn 1968 s. 44–5; – Arch. Inst. Pol. i Muz. im. gen. Sikorskiego w Londynie: Akta osobowe S-ego, Akta odznaczeniowe.
Andrzej Suchcitz

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Maria Wisława Szymborska

1923-07-02 - 2012-02-01
poetka
 

Witold Leszczyński

1933-08-16 - 2007-09-01
reżyser filmowy
 

Czesław Kaczmarek

1895-04-16 - 1963-08-26
biskup kielecki
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Karol Kulisz

1873-06-12 - 1940
senior diecezji
 

Edward Aleksander Raczyński

1847-01-21 - 1926-05-07
latyfundysta
 

Emanuel Mateusz Rostworowski

1923-01-08 - 1989-10-08
historyk
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.