INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Tadeusz Eugeniusz Sieczkowski  

 
 
1907-12-15 - 1973-12-24
Biogram został opublikowany w latach 1995-1996 w XXXVI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Sieczkowski Tadeusz Eugeniusz (1907–1973), architekt, urbanista. Ur. 15 XII w Warszawie, był najstarszym synem Stefana (zob.) i Marii Rafaeli z Zawadzkich.

Po ukończeniu w r. 1925 gimnazjum Stow. Ziemi Mazowieckiej w Warszawie S. studiował architekturę na Politechn. Warsz., m.in. pod kierunkiem Mariana Lalewicza i Stanisława Noakowskiego. W r. 1933 uzyskał dyplom inżyniera architekta. Służbę wojskową odbył w r. 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Działalność zawodową rozpoczął wspólnie ze swymi kolegami ze studiów: z Jerzym Hryniewieckim zaprojektował i zbudował schroniska Akademickiego Związku Sportowego na Kopilaszu i Pop Iwanie w Karpatach Wschodnich (1933–5), a ze Zbigniewem Karpińskim oraz Romanem Sołtyńskim w konkursie architektonicznym na gmach Sądu Okręgowego w Gdyni (1934) uzyskał I nagrodę (realizacja w r. 1936). W l. 1935–7 S. pracował w Wydz. Planowania Przestrzennego Komisariatu Rządu (Zarządu Miejskiego) m. Gdyni. Równolegle w kolejnym konkursie na Żeglarski Ośrodek Morski (1936) wraz z Bohdanem Damięckim uzyskał I nagrodę, doprowadzając w r. 1939 realizację tego obiektu do stanu surowego. Z B. Damięckim wygrał również następny konkurs w r. 1937 na Molo Południowe i tereny przyległe. Uzyskał też nagrody lub zakupy w innych konkursach, których tematy nie doczekały się realizacji, jak np.: w r. 1933 w konkursie na typowe domy mieszkalne w zabudowie bliźniaczej i szeregowej (dwa zakupy: jeden projektu wspólnego z Piotrem Kwiekiem i Romualdem Pieńkowskim, drugi – samodzielnego), w r. 1934 w konkursie na gmach Pocztowej Kasy Oszczędności w Poznaniu (zakup projektu wspólnego z Z. Karpińskim), czy w r. 1935 w konkursie na Dzielnicę im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie (I nagroda, wspólnie z J. Hryniewieckim).

S., powołany 18 VIII 1939 jako podporucznik rezerwy do 16. P. Artylerii Lekkiej w Grudziądzu, wziął w nim udział jako oficer zwiadowczy w kampanii wrześniowej, m.in. w bitwie nad Bzurą, następnie w obronie twierdzy Modlin. Po jej kapitulacji został zwolniony z niewoli i, po krótkim pobycie w Warszawie, gdzie wziął ślub z Marią Zwolską, samodzielnie udał się przez Sanok na Węgry i dalej przez Jugosławię i Włochy do Francji (w czasie tej drogi uciekł dwukrotnie z aresztów). Tam otrzymał przydział do III Dyw. Piechoty w odtwarzanym Wojsku Polskim, wraz z awansem na porucznika. Po kapitulacji Francji razem z częścią żołnierzy z tej dywizji ewakuował się 18 VI 1940 z La Rochelle do Wielkiej Brytanii. Przydzielony do artylerii nadmorskiej w Szkocji, wykorzystał stosunkowo spokojny czas na pisanie wspomnień z kampanii wrześniowej Grudziądz – Łowicz – Bzura – Modlin, które uzyskały I nagrodę Naczelnego Wodza w konkursie ogłoszonym przez londyńskie „Wiadomości Polskie” i tam we fragmentach zostały opublikowane (1942 nr 1). Po ochotniczym przeszkoleniu spadochroniarsko-lotniczym zgłosił się do I. Polskiej Brygady Spadochronowej gen. Stanisława Sosabowskiego, został jego adiutantem i wziął udział w desancie pod Arnhem. Po tej akcji otrzymał awans na kapitana.

Po demobilizacji w czerwcu 1945, S. pracował do r. 1948 jako architekt w Bristolu, w Wielkiej Brytanii. Praktyka ta pozwoliła mu na zdanie egzaminu i uzyskanie w r. 1947 uprawnień do wykonywania zawodu architekta urbanisty na obszarze całej Wspólnoty Brytyjskiej. W r. 1949 wyjechał do Południowej Rodezji, gdzie w Bulawayo, głównym ośrodku południowo-zachodniej części tego kraju, pracował w biurze planowania przestrzennego, od r. 1954 jako kierownik biura. Zarazem malował i rzeźbił, a niektóre z jego prac znalazły miejsce w tamtejszym Muzeum Sztuki, np. obraz Kobieta kolorowa. W r. 1957 przeniósł się do stolicy kraju Salisbury (dziś Harare), gdzie w Centralnym Biurze Planowania Przestrzennego przeszedł kolejne stopnie kariery zawodowej, aż do dyrektora Biura (1962). Tam opracował m.in. projekt dzielnicy rządowej przy Jameson Avenue. W r. 1966 uzyskał w Królewskim Instytucie Planowania Miast (RTPI) honorowy tytuł «fellow». W r.n., ze względu na swój negatywny stosunek do dyskryminowania ludności tubylczej przez ówczesny rząd J. Smitha, opuścił Rodezję i wyjechał na Maltę, gdzie objął uzyskane w wyniku konkursu rozpisanego przez ONZ stanowisko doradcy ds. planowania przestrzennego. Walnie przyczynił się wówczas do opracowania tzw. planu dyrektywnego dla obszarów całego państwa Malty (1970), a także do zaplanowania rekultywacji i odbudowy terenów zniszczonych trzęsieniem ziemi w Grecji.

Pod koniec 1970 r. S. wrócił do Wielkiej Brytanii i zamieszkał w Bath, gdzie od wczesnej wiosny 1972 aż do śmierci prowadził wykłady i ćwiczenia z urbanistyki w Gloucestershire College of Art and Design w pobliskim Cheltenham. Utrzymywał kontakty z krajem, m. in. organizując i pilotując w r. 1972 wycieczkę swoich studentów do Polski. Wczesną jesienią 1973 został dotknięty nagłym atakiem choroby nowotworowej. Zmarł 24 XII 1973 w szpitalu w Bath i w tymże mieście został pochowany. Był odznaczony Krzyżem Walecznych (za akcję pod Arnhem) oraz dwoma medalami francuskimi i dwoma brytyjskimi.

W małżeństwie zawartym z Marią Józefą ze Zwolskich miał S. dwoje dzieci: Zofię (ur. 1945), zamieszkałą w USA, i Andrzeja (ur. 1947), zamieszkałego w Australii.

 

Fot. w Mater. Red. PSB; – Konkursy architektoniczne w Polsce w latach 1918–1939, Wr. 1970; The Man behind the Masterplan, „Malta News” 1974 nr z 18 V; Rozstrzygnięcie konkursu londyńskich „Wiadomości Polskich” na wojenny pamiętnik żołnierski, „Wiad. Pol.” 1941 nr 49/91; Sołtysik M., Gdynia miasto dwudziestolecia międzywojennego, W. 1993; Tadeusz Sieczkowski, „The Planner” Vol. 60: 1974 nr 4; Wisłocka I., Awangardowa architektura polska 1918–1939, W. 1968; – Sosabowski S., Najkrótszą drogą, W. 1992 s. 109, 283; – „Architektura i Budownictwo” 1934 nr 2 s. 41–2, nr 8 s. 238, 257, nr 10 s. 315–17, 1936 nr 12 s. 416, 1937 nr 2 s. 44–6; „Kom. S[tow.] Architektów] RP” 1936 nr 10 s. 37; – Nekrologi z r. 1974: „Tyg. Powsz.” nr 7, „Życie Warszawy” nr 20; – Arch. SARP w W.: Nitsch A. L., Leksykon architektów i budowniczych Polaków i cudzoziemców w Polsce działających (mszp.); Muz. WP w W.: sygn. W 1755 A (dokumenty wojskowe i odznaczenia wojenne S-ego); – Informacje brata, Andrzeja Sieczkowskiego z W. oraz wdowy, Marii Józefy Sieczkowskiej z Bath.

Tadeusz Barucki

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

 

Stefan Sieczkowski

1881-04-09 - 1944-12-25 prawnik
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Ludwik Rydygier

1850-08-21 - 1920-06-25
chirurg
 

Jan Popowski

1880-08-22 - 1934-12-20
ksiądz
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.