INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Witold Stefan Straszewicz     

Witold Stefan Straszewicz  

 
 
Biogram został opublikowany w latach 2006-2007 w XLIV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Straszewicz Witold Stefan (1919–1998) inżynier elektryk, akustyk, docent Politechniki Warszawskiej. Ur. 1 XI w Warszawie, był synem Stefana (zob.) i Bianki z Filippinich, bratankiem Jana Wacława (zob.).Nauki początkowe pobierał S. w domu, a następnie uczęszczał kolejno do gimnajzów: Ziemi Mazowieckiej w Warszawie, w Milanówku pod Warszawą i Edwarda Rontalera w Warszawie. Od czwartej klasy uczył się w Warszawie w Gimnazjum im. Stefana Batorego, gdzie zdał maturę w r. 1938. Przyjęty t.r. na Wydz. Elektryczny Politechn. Warsz., nie rozpoczął studiów z powodu odbywania służby wojskowej w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu; w czerwcu 1939 uzyskał stopień plutonowego. Po wybuchu drugiej wojny światowej skierowano go na front południowy jako zastępcę dowódcy plutonu. Dn. 5 IX t.r. został dowódcą plutonu w stopniu starszego sierżanta podchorążego. Brał udział w obronie Lwowa, a po zajęciu miasta przez wojska sowieckie wrócił pod koniec września do Warszawy.

Podczas okupacji niemieckiej pracował S. od listopada 1939 (do r. 1944) jako praktykant i technik w firmie stryja «Biuro Elektrotechniczne inż. Jana Straszewicza». Od r. 1941 uczył się w Państw. Szkole Elektrycznej II st., a w l. 1942–4 kontynuował naukę w Państw. Wyższej Szkole Technicznej. Służył w AK (pseud. Jagiełło) kolejno jako oficer łączności, zastępca dowódcy kompanii radiowej i dowódca stacji radiofonicznej. W byłym Zakł. Fizyki Politechn. Warsz. uczestniczył w montowaniu i strojeniu na potrzeby konspiracji selektywnych odbiorników radiowych typu OBA (bateryjno-alarmowych). W listopadzie 1943 został awansowany na stopień podporucznika. Brał udział w powstaniu warszawskim 1944 r., a po jego upadku zamieszkał w Komorowie pod Warszawą, gdzie już wcześniej przebywał ojciec. Dn. 2 I 1945, podczas pracy w radiostacji konspiracyjnej w Pruszkowie, został aresztowany przez Niemców; więziony w Łodzi, w czasie ewakuacji więzienia 22 I t.r. zbiegł z konwoju.

Po zakończeniu wojny pracował S. początkowo jako radiotechnik w radiowęźle w Pabianicach, a następnie w rozgłośni radiowej w Łodzi. Jesienią 1945 wrócił do Warszawy i przez krótki czas był zatrudniony w Państw. Inst. Telekomunikacyjnym na stanowisku starszego radiotechnika. Równocześnie studiował w Sekcji Radiotechniki Oddz. Telekomunikacji na Wydz. Elektrycznym Politechn. Warsz.; w l. 1946–9 był prezesem studenckiego Koła Elektryków. Już od 1 XI 1949 pracował na pół etatu jako młodszy asystent w Zakł. Podstaw Telekomunikacji, a od 1 IV 1950 na pełnym etacie w kierowanej przez Ignacego Maleckiego Katedrze Elektroakustyki (przeniesionej 1 X 1951 z Wydz. Elektrycznego na Wydz. Łączności). Dn. 8 XI 1950 ukończył studia ze stopniem inżyniera elektryka i magistra nauk technicznych. Jako starszy asystent (od 1 XII 1950), a potem adiunkt (od 1 IX 1951) brał udział w działalności Katedry, a podczas częstych nieobecności Maleckiego kierował jej pracami. Od r. 1950 prowadził pionierskie badania z akustyki budowlanej, wykładał akustykę muzyczną i architektoniczną oraz podstawy akustyki, akustyki psychologicznej i fizjologicznej, a także (do r. 1962) kierował laboratorium dydaktycznym z elektroakustyki. Interesował się naukowym aspektem zwalczania hałasu w przemyśle i wspólnie z Maleckim i Wacławem Kołtońskim opublikował książkę Zwalczanie hałasów w zakładach przemysłowych (W. 1954). Wiele prac poświęcił akustyce sal i jej pomiarom; był autorem trzech patentów dotyczących pomiaru zniekształceń: Sposób pomiaru zniekształceń nieliniowych harmonicznych sygnału elektrycznego (nr 45039 z r. 1961), Sposób mierzenia zniekształceń nieliniowych w układach i elementach telekomunikacyjnych (nr 45117 z r. 1961) i Sposób pomiaru zniekształceń sygnału elektrycznego oraz układ stosowania tego sposobu (nr 45905 z r. 1962). Dn. 27 IV 1965 doktoryzował się z tej problematyki na podstawie napisanej pod kierunkiem Maleckiego rozprawy Pewne kryterium zniekształceń nieliniowych (W. 1964). Swoje poglądy na temat podstawowych parametrów, charakteryzujących pole akustyczne we wnętrzach podsumował w rozprawie Some remarks on the reverberation time criterion and its connection with acoustical properties of room („Arch. Akustyki” 1968 z. 2). W l. 1968–9 wykładał dodatkowo akustykę wnętrz na Wydz. Architektury ASP w Warszawie.

Wyniki teoretycznych analiz weryfikował S. w realizowanych przez siebie projektach akustyki sal koncertowych, operowych, teatralnych i obiektów wielofunkcyjnych. Wspólnie z Maksymilianem Abramczykiem zaprojektował akustykę (kształt, materiały i ustroje wykończeniowe) sali koncertowej Filharmonii Pomorskiej im. Ignacego Paderewskiego w Bydgoszczy (oddana do użytku w listopadzie 1958), która została uznana przez wielu muzyków, m.in. Artura Rubinsteina i Witolda Małcużyńskiego, za jedną z najlepszych na świecie. W l. sześćdziesiątych zajmował się kompleksowym opracowaniem zagadnień akustycznych w budowanym Centralnym Ośrodku Radia i Telewizji (w tym celu był zatrudniony na pół etatu w biurze Projektów Polskiego Radia). Zaprojektował też akustykę sal koncertowych Filharmonii w Częstochowie, Filharmonii im. Artura Malawskiego w Rzeszowie, Państw. Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie, sali operowej Teatru Wielkiego w Łodzi, sal koncertowej i kameralnej w toruńskim «Domu Chemika» oraz studia koncertowego im. Witolda Lutosławskiego Polskiego Radia w Warszawie. Współtworzył projekty akustyki obiektów użyteczności publicznej, m.in. dla budynku Międzynarodowego Dworca Lotniczego w Warszawie (1961–7) i Hali Widowiskowo-Sportowej (tzw. Spodka) w Katowicach. W r. 1965 weryfikował opracowania akustyczne Teatru Lalek w Szczecinie i Teatru Lalek w Białymstoku. Był też konsultantem zagadnień akustycznych przy projektowaniu (1971–2) Teatru Muzycznego w Gdyni, przebudowie (1973) studia koncertowego Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Radia w Katowicach, budynku Szkoły Muzycznej w Sosnowcu oraz Filharmonii i Teatru w Lublinie.

Po reorganizacji Politechniki i utworzeniu instytutów pracował S. od 1 X 1970 w Inst. Radioelektroniki na Wydz. Elektroniki (od 1 II 1974 na stanowisku docenta). Tutaj habilitował się 14 V 1974 w zakresie elektroakustyki na podstawie rozprawy Analiza geometryczna właściwości pola akustycznego w obszarach ograniczonych (W. 1974), prezentując nowe podejście do metody geometrycznej, wg której zbudował później algorytmy programów symulacyjnych w akustyce wnętrz. T.r. prowadził wykłady zlecone z akustyki architektonicznej na Politechn. Szczecińskiej. W r. 1975 przeszedł na pełny etat do Centralnego Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Radia i Telewizji, natomiast na Politechnice pracował odtąd jako docent kontraktowy w wymiarze pół etatu. Na pełny etat wrócił na uczelnię 1 X 1979, pół etatu zachował w Zakł. Projektowania Centrum Naukowo-Produkcyjnego Techniki Radia i Telewizji (od r. 1983 Biuro Studiów i Projektów Radia i Telewizji). Na Politechnice kierował od r. 1982 Zakł. Elektroakustyki i Pracownią Audioakustyki w Inst. Radioelektroniki.

S. działał jako ekspert w wielu gremiach naukowych i stowarzyszeniach, m.in. już od r. 1959 brał udział w pracach Komisji Akustyki Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, a w r. 1965 został powołany do Komitetu Akustyki PAN, w którym do r. 1968 przewodniczył Komisji Akustyki Architektonicznej. Współpracował z Polskim Komitetem Normalizacji (PKN) i przez wiele lat przewodniczył jego Komisji Akustyki. Jako członek sekcji budownictwa Rady Normalizacyjnej PKN (1963–71) był współautorem dwóch podstawowych norm technicznych akustyki budowlanej, dotyczących terminologii i ochrony dźwiękowej w budownictwie mieszkaniowym. Na zlecenie PKN opracował na początku l. siedemdziesiątych program normalizacji w zakresie ochrony środowiska człowieka przed hałasem. Jako rzeczoznawca Tow. Ekspertów Budownictwa w Polsce, Stow. Inżynierów i Techników Mechaników Polskich oraz Stow. Elektryków Polskich (założył w nim Komisję Akustyki) opracował kilkadziesiąt ekspertyz technicznych i naukowo-technicznych, dotyczących zwalczania hałasu w przemyśle. Wiele ekspertyz wykonał też dla Ligi Walki z Hałasem, której przewodniczył przez jedną kadencję. Działał w Zespole Problemowym ds. Ochrony Środowiska Inst. Techniki Budowlanej oraz był przewodniczącym Komisji Rewizyjnej Tow. Akustyków Polskich. Za granicą w l. 1956–65 brał udział w pracach Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej (International Electronical Commission) oraz Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (International Standard Organization). Działał też w organizacjach społecznych, m.in. był członkiem Związku Żołnierzy AK, ZBoWiD i ZNP (pracował w Komisji Rewizyjnej), a także przez jedną kadencję prezesem Warszawskiego Tow. Wioślarskiego. Dn. 30 IX 1990 przeszedł S. na emeryturę. Zmarł 27 VII 1998 w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kw. 21 F). Był odznaczony m.in. Medalem X-lecia Polski Ludowej (1955), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1961), Warszawskim Krzyżem Powstańczym (1983) oraz Złotą Odznaką Stow. Elektryków Polskich (1988).

S. był trzykrotnie żonaty; pierwsze małżeństwo, zawarte w r. 1941 z Ireną Ośko, zakończyło się rozwodem. W czerwcu 1946 ożenił się z Marią z Rościszewskich, polonistką i studentką Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Trzeci związek zawarł w r. 1954 z Hanną Radwan, pianistką; w tym małżeństwie miał syna Piotra (ur. 1958), inżyniera technologii drewna, przedstawiciela niemieckiej firmy «ATS».

 

Bibliografia publikacji pracowników Politechniki Warszawskiej 1944–1974, W. 1975 cz. 2; Dybowski S., Słownik pianistów polskich, W. 2003 (dot. żony, Hanny); Katalog rozpraw doktorskich i habilitacyjnych 1965, W.–P. 1967 s. 439; toż za r. 1974, W.–P. 1976 s. 687; Profesorowie i docenci Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej 1951–2001. Zbiór not bibliograficznych, Red. J. S. Bober, R. Z. Morawski, W. 2002 s. 221–2 (fot.); – Historia elektryki polskiej. T. 3: Elektronika i telekomunikacja, W. 1974; Historia i dorobek Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej 1977–1986, W. 1986 s. 68–9, 151; Miszczak S., Historia radiofonii i telewizji w Polsce, W. 1972 (fot.); Piekut H., Twórca koncertowych sal, „Przegl. Techn.” 1995 nr 4–5 s. 10; Politechnika w Powstaniu Warszawskim: w pięćdziesiątą rocznicę (1944–1994), W. 1996 s. 126; – Politechnika Warszawska 1939–1945. Wspomnienia pracowników i studentów, W. 1990 s. 200–2; – „Gaz. Wyborcza” dod. „Gaz. Stoł.” 1998 nr 177–179 (nekrologi); – Arch. Politechn. Warsz.: sygn. 8370 (teczka osobowa S-a); – Informacje żony, Hanny Straszewicz z W.

Józef Piłatowicz

 

 
 

Powiązane artykuły

 

Polskie Państwo Podziemne 1939-1945

Polska była pierwszym państwem, które powiedziało "Nie!" żądaniom ustępstw terytorialnych ze strony nazistowskiej Rzeszy Niemieckiej. Polska była pierwszym państwem, które zbrojnie przeciwstawiło......
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 
Ten biogram został opublikowany dzięki PGE - Mecenasowi projektu iPSB. pge-logo-pion-size2.png

Postaci powiązane

 

Stefan Straszewicz

1889-12-09 - 1983-12-10 matematyk
 
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Juliusz Ulrych

1888-04-09 - 1959-10-31
działacz polityczny
 

Wojciech Wiszniewski

1946-02-22 - 1981-02-21
dokumentalista
 

Zbigniew Wodecki

1950-05-06 - 2017-05-22
muzyk
 

Ignacy Gogolewski

1931-06-17 - 2022-05-15
pedagog
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Tadeusz Pisarski

1878-12-05 - 1936-08-19
urolog
 
 

Feliks Stamm

1901-12-14 - 1976-04-02
trener
 
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.