INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Włodzimierz Wolmar Farensbach  

 
 
1586-02-09 - maj 1633
Biogram został opublikowany w 1948 r. w VI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Farensbach Włodzimierz Wolmar (1586–1633), wojownik i dyplomata. Ur. zapewne 9 II w Neuenburg w Kurlandii, syn Jerzego, wojewody wendeńskiego i Zofii Fircks 1 voto von der Recke. Kształcił się w szkole ewangelickiej w Dorpacie, a od r. 1598 w Akademii Zamojskiej. Rotmistrz rajtarów i komendant zamku ryskiego 1608, odznaczył się przy zdobyciu Pernawy i obronie Dynemuntu 1609. Ożenił się z córką kasztelana wileńskiego Hieronima Chodkiewicza i przeszedł na katolicyzm, co mu zjednało króla, jezuitów i hetmana wielkiego litewskiego J. K. Chodkiewicza. Dzierżył ojcowskie starostwa Tarwast i Rujen, a zapewne też kasztelanię pernawską (1609). Od r. 1611 zastępował J. K. Chodkiewicza jako gubernatora Inflant. W okresie zawieszenia broni z urzędu utrzymywał stosunki z Szwedami, spiskował z nimi w okresie oblężenia Pskowa 1615. W roku następnym w służbie Wilhelma ks. kurlandzkiego porozumiewał się z Szwedami, by latem 1617 wydać im Pernawę i Dynemunt. Czujność ryżan i szybka pomoc hetmana polnego litewskiego Krzysztofa II Radziwiłła ocaliły przed zamachem F-cha zamek ryski, choć przedmieścia Rygi uległy spaleniu. W służbie Gustawa Adolfa tym razem długo nie wytrwał. Za pośrednictwem jezuitów uzyskał przebaczenie; we wrześniu tego roku wrócił na stronę Zygmunta III i wydał Polakom Dynemunt. Nieufność doń Radziwiłła doprowadziła do otwartej walki, wzajemnych oskarżeń, a nawet zbrojeń. Król polecił Lwu Sapieże i J. K. Chodkiewiczowi zapośredniczenie zgody, do której jednak nie doszło. Poparci przez Radziwiłła ryżanie nękali F-cha procesami o straty wyrządzone w r. 1617. Jako dowódca piechoty niemieckiej uczestniczył w wyprawie cecorskiej 1620, w walkach 19 IX raniony, wytrwał do końca i poszedł do niewoli. W r. 1623 na wolności, próbował służby w Siedmiogrodzie, a następnie w Wenecji i Francji. W r. 1627 pośredniczył w rozmowach Wallensteina ze Szwedami. W r. 1628 zgłosił się w Elblągu do Gustawa Adolfa, który go użył do służby dyplomatycznej w okresie przygotowań do interwencji w Niemczech. W końcu listopada udał się do Siedmiogrodu, aby nakłonić Bethlena Gabora do dywersyjnego napadu na Polskę. Dyplomatyczna droga wiodła przez Anglię, Holandię, Francję, Szwajcarię, Mantuę i Wenecję. W Siedmiogrodzie nie osiągnął powodzenia. Odwołany w roku następnym, darzony nieufnością za intrygi wobec kolegi-posła Paula Strassburga, nie mógł ustalić się w Szwecji. Udał się więc do Francji, gdzie zamieszany był w hiszpańskich planach napadu z Dunkierki na porty szwedzkie Älvsborg i Göteborg. W r. 1633 w Bawarii przygotował wydanie Ingolstadtu w ręce szwedzkie. Po wykryciu spisku, w maju stracony w Regensburgu.

 

Boniecki (sprawy majątkowe); Uruski; Niesiecki III 61; Ahnlund Nils, Krigare, diplomat och statsfånge, Personhist. Tidskr. 1917; tenże, Gustaf Adolf inför tyska kriget, Stockholm 1918; Górski Konstanty, O wyprawie i klęsce cecorskiej, »Bibl. Warsz.« 1886 III 332, 346, 354; Korzon, Dzieje wojen II; Kuhn H., Obrist Graf v. Fahrensbach. Ein Abenteurerschicksal aus dem 30-jährigen Kriege, Sammelblatt des Historischen Vereins Ingolstadt 1932; Łempicki Stan., Działalność J. Zamoyskiego na polu szkolnictwa, K. 1922 s. 157; Malinowski M. i Przeździecki A., Źródła do dziejów polskich II, Wilno 1844; Piasecki P., Chronica gestorum, Kr. 1646 s. 301; Prochaska A., Hetman S. Żółkiewski, W. 1927; Script. Rer. Pol. VIII; Seraphim E. i A., Aus kurländischen Vergangenheit., Mitau 1893 (życiorys F.); Suwara F., Przyczyny i skutki klęski cecorskiej, Kr. 1930 s. 88; Szelągowski A., Walka o Bałtyk, P. 1921 s. 218; tenże, Śląsk i Polska wobec powstania czeskiego, L. 1904 s. 28–30; Wibling C., Sveriges förh ållande till Siebenbürgen, Lund 1890; Wolff, Senatorowie; Cichocki M., Mediacja Francji w rozejmie altmarskim, Kr. 1928; Naruszewicz A., Historia J. K. Chodkiewicza, I, W. 1875, s. 273, 276.

Stanisław Herbst

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.