INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Zygmunt Joachim Słomiński     

Zygmunt Joachim Słomiński  

 
 
1879-09-15 - 1943-02-12
Biogram został opublikowany w latach 1997-1998 w XXXVIII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Słomiński Zygmunt Joachim (1879–1943), inżynier budowlany, prezydent m. st. Warszawy. Ur. 15 IX w Piotrkowie, był synem Michała i Marii z Grabowskich. Ojciec, właściciel majątku Kleszczele na Grodzieńszczyźnie, powstaniec styczniowy, został zesłany na 5 lat na Syberię (m. in. do Tobolska) i utracił wskutek konfiskaty dobra; po powrocie do kraju był nadzorcą odcinka Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej w Piotrkowie.

S. ukończył gimnazjum rządowe w Piotrkowie w r. 1897; w czasie nauki szkolnej należał do tajnych kółek samokształceniowych. W r. akad. 1897/8 studiował matematykę na Wydz. Fizyczno-Matematycznym Cesarskiego Uniw. Warsz., skąd został relegowany za udział w demonstracji studenckiej przeciwko sześciu profesorom, którzy podpisali hołdowniczy telegram z okazji położenia kamienia węgielnego pod pomnik M. Murawiewa w Wilnie (na liście trzydziestu relegowanych studentów, opublikowanej przez „Przedświt” <1898 nr 2>, brak nazwiska S-ego). W l. 1899–1902 kontynuował studia na Wydz. Inżynieryjno-Budowlanym Inst. Politechnicznego w Warszawie i uzyskał dyplom inżyniera. Za uczestnictwo w studenckich strajkach politycznych i demonstracjach ulicznych policja rosyjska kilkakrotnie przeprowadzała rewizję w jego mieszkaniu i był na krótki czas zawieszony w r. 1901 w prawach studenta.

Od r. 1903 S. był architektem powiatowym w Sandomierzu i równocześnie pełnił funkcję budowniczego Sandomierskiej Kurii Diecezjalnej. Dokonał przebudowy sandomierskiego zamku i lokalu urzędu powiatowego, konserwacji i rozbudowy diecezjalnego Seminarium Duchownego oraz Pałacu Biskupiego, a także konserwacji romańskiego kościoła św. Jakuba w Sandomierzu. Opublikował trzy artykuły dotyczące zabytków Sandomierza: Ratusz Sandomierski („Architekt” 1906 nr 8), Zamek sandomierski (tamże 1909 nr 7) i Kollegium Jezuickie w Sandomierzu (tamże 1911 nr 2; dwa ostatnie ilustr. własnymi zdjęciami i rysunkami). Ok. r. 1910 S. został przeniesiony do Radomia, gdzie jako zastępca inżyniera gub. radomskiej zaprojektował gmach Banku Państwa (potem Narodowy Bank Polski) oraz w l. 1913–14 rozbudowę barokowego kościoła w Błogich Szlacheckich (pow. opoczyński). Opublikował pracę o drogach gub. radomskiej: Istorija – razvitie i sostojanie gubernskich 1-razrjadnych šossejnych traktov v predelach Radomskoj gubernii (Radom 1911). W Sandomierskiem i Radomskiem prowadził działalność oświatowo-społeczną, m. in. zakładał biblioteki, spółdzielnie, organizował odczyty uświadamiające narodowo oraz był prezesem Ochotniczych Straży Pożarnych w Sandomierzu (1905–7, potem członkiem honorowym) i w Radomiu (1913–14).

Po wybuchu wojny 1914 r. S. został powołany do wojska rosyjskiego. Był m. in. zastępcą naczelnika robót drogowych przy Sztabie II Armii z siedzibą w Słucku. W lecie 1917 organizował Oddziały Drogowe złożone z Polaków i Związek Wojskowych Polaków «Drogowców» II Armii, którego był prezesem. T.r. został członkiem Wydz. Mobilizacyjnego Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego i zajmował się ściąganiem Polaków z armii rosyjskiej oraz tworzeniem oddziałów inżynieryjnych. Przewodniczył II Wszechrosyjskiemu Zjazdowi Wojskowych Polaków w Smoleńsku (listopad 1917). Aresztowany przez władze sowieckie, zdołał uciec i przedostał się do Bobrujska, gdzie uczestniczył w tajnych naradach nad sposobem opanowania twierdzy bobrujskiej i w końcu stycznia 1918 wziął udział w akcji jej zdobycia. Na przełomie l. 1917 i 1918 organizował łączność pomiędzy dowództwem I Korpusu Polskiego w Bobrujsku, a placówkami polskimi w Mińsku. W marcu 1918 został mianowany przez gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego zastępcą naczelnika Zarządu do Spraw Cywilnych, a w kwietniu t.r. zastępcą naczelnika administracyjnego w Bobrujsku i równocześnie szefem Wydz. Administracyjnego; należała też do niego inspekcja oświatowa. Zajmował się tworzeniem władz gminnych i powiatowych na zajętych przez I Korpus Polski terenach, opracowywaniem instrukcji i odezw, a przede wszystkim werbowaniem do Korpusu Polaków z armii rosyjskiej. Po rozbrojeniu Korpusu wrócił w końcu maja 1918 wraz z rodziną do kraju.

We wrześniu 1918 S. został skierowany przez Min. Spraw Wewnętrznych na praktykę administracyjną w Radomiu, gdzie 2 XI t.r. objął stanowisko komisarza Rządu Polskiego na pow. radomski. Tego samego dnia przejął władzę od austriackiego komendanta powiatowego gen. Kwiatkowskiego i kierował wraz z komendantem radomskiej Polskiej Organizacji Wojskowej ppor. Józefem Marjańskim akcją rozbrajania wojska austriackiego. W następnych dniach zorganizował Straż Obywatelską w mieście dla zabezpieczenia magazynów i budynków publicznych przed grabieżą oraz Straż Bezpieczeństwa Publicznego w powiecie dla ochrony lasów państwowych przed nielegalnym wyrębem. Zadbał o zaopatrzenie miasta w żywność i opał, a także zorganizował roboty publiczne (m. in. warsztaty szewskie na 500 pracowników), troszczył się o powstawanie warsztatów rzemieślniczych. Po powstaniu Tymczasowego Rządu Republiki Polskiej w Lublinie został 9 XI t.r. zastępcą komisarza ludowego (odpowiednik starosty); funkcję tę pełnił do 12 XII t.r., a następnie był do końca lutego 1919 komisarzem ludowym. Przewodniczył też powiatowemu Sejmikowi radomskiemu. W listopadzie 1918 był współinicjatorem założenia Stow. Inżynierów i Techników Ziemi Radomskiej. Spowodował wydawanie od 1 I 1919 dwutygodniowego „Dziennika Rozporządzeń Komisariatu RP w Radomiu”. S. sympatyzował z endecją (choć członkiem Związku Ludowo-Narodowego nie był). Stąd przez cały okres pracy w Komisariacie spotykał się z niechęcią niepodległościowych działaczy socjalistycznych, dość wpływowych na terenie Radomia. Działalność swą jak i trudności z nią związane opisał w Zapiskach i wspomnieniach z czasów Pierwszego Komisariatu Rządu Polskiego w Radomiu od dn. 2 XI 1918 do dn. 1 III 1919 (L. 1922), uzupełnionych przedrukiem ponad stu dokumentów i wycinków prasowych z tego okresu. Od 4 III do 31 X 1919 był S. z ramienia Min. Robót Publicznych inspektorem drogowym Okręgu Radomskiego. W czasie wojny polsko-sowieckiej został w lipcu 1920 kierownikiem inżynieryjnych robót wojskowych. Od listopada 1919 do czerwca 1924 był dyrektorem Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych w Lublinie. Kierował również w l. 1920–2 komisją techniczną Komitetu Budowy Gmachów KUL. Zaadaptował dla potrzeb tego uniwersytetu budynek dawnej stajni przy ul. Warszawskiej. Zbudował także kolonię urzędniczą w Lublinie. W l. 1922–4 był prezesem Stow. Techników Województwa Lubelskiego. Od 1 VII 1924 do lipca 1927 był naczelnikiem Wydz. Technicznego Magistratu m. st. Warszawy. Popularność zdobył w r. 1926 wykonaniem trudnej technicznie rozbiórki Soboru na pl. Saskim i uporządkowaniem tego placu. W tym okresie opublikował: „Zbiór przepisów budowlanych, obowiązujących na terenie miasta stołecznego Warszawy przy sporządzaniu planów budowlanych, kanalizacyjnych, wodociągowych i przemysłowych” (W. 1924) oraz broszurę Organizacja administracji technicznej w Polsce (W. 1926).

W wyborach na stanowisko prezydenta m. st. Warszawy w lipcu 1927 S. kandydował z Narodowego Koła Gospodarczego (określano go jako «bezpartyjnego fachowca»). Dn. 4 VII t.r., po 9 turach głosowań Rady Miejskiej, został wybrany na prezydenta. Po wyborze podpisał deklarację członkowską Obozu Wielkiej Polski (OWP) i na tajnej konferencji zobowiązał się popierać interesy endecji reprezentowanej w Radzie Miejskiej przez Komitet Obrony Polskości Stolicy (wg M. M. Drozdowskiego; wg córki S-ego, Heleny, S. nigdy nie należał do OWP, natomiast członkiem Obozu był jego syn). Na okres prezydentury S-ego przypadł światowy kryzys gospodarczy, który dotknął również bardzo silnie gospodarkę warszawską. Rok budżetowy 1928/9 był ostatnim rokiem niezakłóconego rozwoju miasta i ostatnim, w którym budżet miejski był zrównoważony. Do r. 1929 polityka gospodarczo-społeczna S-ego była popierana przez związki pracowników miejskich. Później zaczęły się protesty i strajki w związku z redukcjami i zaleganiem z płacami. Przez cały czas swego urzędowania S. atakowany był przez prasę socjalistyczną, a zwłaszcza przez „Robotnika”. Mimo tych trudności okres prezydentury S-ego był dla Warszawy pomyślny. Aby zapobiec spekulacjom gruntami, miasto w l. 1927–33 wykupiło oraz przejęło od państwa łącznie 250 ha gruntów, przeznaczonych pod budowę, bądź pod tereny zielone; powierzchnia tych ostatnich wzrosła o 1/3 (m. in. powstał w r. 1929 koło Cytadeli park R. Traugutta, a w r. 1932 na Żoliborzu park im. S. Żeromskiego). W maju 1928 S. powołał pracownię Planu Ogólnego Miasta Warszawy, kierowaną przez Stanisława Różańskiego; opracowany przez nią, pod nadzorem S-ego, plan rozwoju Warszawy, zatwierdzony przez Magistrat w grudniu 1930, a przez ministra robót publicznych w sierpniu 1931, został w niewielkim tylko stopniu wykonany za prezydentury S-ego wskutek kryzysu gospodarczego; był natomiast realizowany później przez prezydenta Stefana Starzyńskiego. S. był członkiem, a od wyboru na prezydenta – przewodniczącym, Komitetu Odbudowy Mostu Poniatowskiego. Zajął się szczególnie poprawą stanu przedmieść Warszawy; wytyczono tam wiele ulic, kładziono chodniki i jezdnie, zakładano oświetlenie oraz doprowadzano wodę i kanalizację. W zakresie budownictwa mieszkaniowego z inicjatywy S-ego powstało w l. 1927–8 na Żoliborzu osiedle, tzw. Kolonia Kościuszkowska dla pracowników samorządowych; wybudowano też liczne domki kolonii Staszica przy ul. Filtrowej i Sędziowskiej, kolonii Lubeckiego przy ul. Dantyszka i Rapackiego oraz kolonii profesorskiej przy ul. Wrońskiego. Powstało kilka gmachów szkół powszechnych, krytykowanych jednak za zbyt bogaty wystrój i nazywanych «szkołami-pałacami». Staraniem S-ego został wybudowany przy ul. Rozbrat gmach średniej Miejskiej Szkoły Żeńskiej im. J. Kochanowskiego. W r. 1931 wybudowano duże schronisko dla bezdomnych. W l. 1927–31 wzrosła o 17% liczba łóżek szpitalnych. S. przyczynił się znacznie do budowy nowoczesnej Gazowni Miejskiej na Woli i częściowej likwidacji starej przy ul. Ludnej, a długość sieci gazowej zwiększyła się w czasie jego urzędowania prawie dwukrotnie. Był inicjatorem chlorowania wody w filtrach warszawskich. Założył zakład oczyszczania miasta i zapoczątkował akcję «Warszawa czysta». W zakresie komunikacji miejskiej wznowił w r. 1928, po trzyletniej przerwie, kursowanie autobusów, a także rozbudował linie tramwajowe. W pierwszych latach prezydentury S-ego powstał projekt budowy 6 linii metra (S. był przewodniczącym komitetu budowy), nie zrealizowany z powodu kryzysu gospodarczego. W r. 1928 był inicjatorem odnowienia polichromii na Rynku Starego Miasta i odrestaurowania kamienicy Baryczków. Był też pomysłodawcą utworzenia ogrodu zoologicznego na Pradze. Jak napisał jeden z pracowników Magistratu Eugeniusz Gruszczyński, S. podejmował szybkie i na ogół trafne decyzje. Uważany był za dobrego organizatora i człowieka wybitnie energicznego.

S. był (od r. 1926) członkiem zarządu Stow. Członków Polskich Kongresów Drogowych, członkiem zarządu Związku Oficerów Rezerwy (sam miał stopień płka rezerwy), w l. 1927–34 prezesem Tow. Opieki nad Zabytkami Przeszłości (po r. 1934 członkiem zarządu), od r. 1928 przewodniczącym Komitetu Zarządzającego Biblioteką Publiczną; w l. 1929–31 był prezesem Polskiego Tow. Krajoznawczego, a od r. 1932 prezesem, powstałego z jego inicjatywy, Związku Miast Polskich, przekształconego następnie w Związek Miast Słowiańskich. O sprawach stolicy pisał m. in. w pracach: Potrzeby Warszawy (W. 1929), Nowoczesne gospodarstwo stolicy (w: „Polska twórcza” W. 1932), Gospodarka Warszawy w dobie kryzysu 1930–1934 (W. 1935). Wystąpienia S-ego w Radzie Miejskiej, a także bardzo liczne wywiady i artykuły publikowane były w czasopismach: „Architektura i Budownictwo”, „Dziennik Zarządu m. st. Warszawy”, „Epoka”, „Gazeta Polska”, „Gazeta Warszawska”, „Gazeta Warszawska Poranna”, „Głos Pracy”, „Kronika Warszawy”, „Kurier Warszawski”, „Polska Zbrojna”, „Pracownik Polski”, „Robotnik”, „Rzeczpospolita”, „Samorząd Miejski”, „Stadion”, „Świat”, „Świat i Radio”, „Tygodnik Ilustrowany” i „Zdrowie”. Zarówno w okresie prezydentury, jak i później wygłaszał S. liczne odczyty, głównie na tematy związane z Warszawą i jej samorządem.

Dn. 15 II 1934 pod naciskiem rządu S. ustąpił ze stanowiska prezydenta (na miesiąc przed rozwiązaniem władz miejskich na podstawie oskarżeń rządowych o nieudolność) i objął dyrekcję Tramwajów Miejskich. We wrześniu 1935 został z tej funkcji zwolniony przez komisarycznego prezydenta Warszawy S. Starzyńskiego i przeszedł na emeryturę. W l. 1935–9 pracował w budownictwie jako doradca i rzeczoznawca. Był kolekcjonerem antyków, grał na pianoli.

W początkach okupacji niemieckiej S. został na krótko aresztowany. Zwolniony, pracował w Tow. Robót Inżynieryjnych w Warszawie. Aresztowany ponownie w nocy z 10/11 XI 1942 (R. Domańska podaje mylną datę 7/8 I 1943) był więziony na Pawiaku oraz w siedzibie Gestapo na Szucha. Został rozstrzelany 12 II 1943 wraz z grupą ok. 70 osób za budynkiem stacji kolei wąskotorowej (dziś nie istniejącej) w Stefanowie koło Piaseczna. Szczątki ekshumowano na początku lata 1945 i pochowano na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 201–II–1/2). S. odznaczony był Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta, dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości, Medalem «Polska swemu Obrońcy» oraz orderami zagranicznymi: Krzyżem Komandorskim francuskiej Legii Honorowej, belgijskim Orderem Leopolda 3 kl. oraz afgańskimi orderami Star 1 kl. i Wielką Gwiazdą Serdar Ali.

S. był dwukrotnie żonaty: z Teresą z Paszkiewiczów, a po jej śmierci w r. 1926, ożenił się z Aleksandrą ze Strenkowskich, 1.v. Piotrkowską, która w czasie powstania 1944 r. została zamordowana na Ochocie przez własowców. Z pierwszą żoną miał S. dwoje dzieci: Michała (1907–1947), inżyniera budownictwa wodnego, żonatego z pasierbicą S-ego Wandą Piotrkowską, który po drugiej wojnie światowej wyjechał do Anglii i tam zmarł, Helenę (ur. 1914), inżyniera architekta w Szczecinie, zamężną (ślub 20 I 1934), a następnie rozwiedzioną z Jerzym Kurcyuszem, prawnikiem, bratem Tadeusza (zob.). Drugie małżeństwo S-ego było bezdzietne.

W r. 1991 jedną z ważnych arterii komunikacyjnych Śródmieścia Warszawy (dawna al. M. Buczka) na wniosek Tow. Urbanistów Polskich nazwano imieniem S-ego.

 

Rzeźba głowy S-ego w białym marmurze, dłuta Apolinarego Głowińskiego (na ekspozycji stałej) w Muz. Hist. m. st. Warszawy; Fot. w: „Kur. Warsz.” 1927 nr 187 Niedz. Dod. Ilustr. s. 2, „Świat” 1927 nr 24 s. 10, nr 28 s. 14, nr 29 s. 7 (fot. zbiorowa), „Tyg. Ilustr.” 1929 nr 9 s. 175; – Encyklopedia Warszawy, W. 1994; Łoza, Czy wiesz, kto to jest? (fot.); Peretiatkowicz, Współcz. Enc. Życia Polit., (fot.); Słownik polskich towarzystw naukowych, W. 1990–4 II cz. 1–2; Who’s Who in Central and East-Europe 1933/34, Zurich 1935; toż 1935/36, Zurich 1937; Znani i nieznani Ziemi Radomskiej, Radom 1990 III (fot.); Cmentarz Powązkowski w Warszawie, W. 1984; Olszewicz, Lista strat kultury pol.; Uniwersytet Lubelski. Spis wykładów i wykaz instytucji uniwersyteckich, 1920/1, L. 1921 s. 37; toż za r. 1921/2, L. 1922 s. 39; Varšavskij politechničeskij institut Imperatora Mikołaja II. Spisok studentov 1899/1900 s. 56–7, 1900/1 s. 78–9, 1901/2 s. 100–1; – Bartoszewski W., 1859 dni Warszawy, W. 1974; Domańska R., Pawiak. Więzienie Gestapo, Kronika 1939–1944, W. 1978; Drozdowski M. M., Warszawa w latach 1914–1939, W. 1990; Działalność Magistratu w oświetleniu prezydenta Słomińskiego, „Gaz. Pol.” 1934 nr 44 s. 12; Dzieje Sandomierza 1795–1918, W. 1993 III 131–2; F.G., Inżynier Słomiński prezydentem miasta, „Gaz. Warsz. Poranna” 1927 nr 183; Gajewski M., Urządzenia komunalne Warszawy, W. 1979; [Koskowski B.] B.K., Wobec wyboru inż. Słomińskiego, „Kur. Warsz.” 1927 nr 183, wyd. wieczorne; Miłobędzki A., Zamek sandomierski, w: Studia sandomierskie, Sandomierz 1967 s. 282; Ocalić przeszłość dla przyszłości. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Przeszłości 1906–1944, W. 1985 s. 87, 89; Pamiętnik jubileuszowy w 50 rocznicę założenia Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, W. 1958 s. 25; Pamjatnaja knižka Radomskoj gubernii, Radom 1903 s. 49; taż za l. 1904–14; 50 lat Ochotniczej Straży Pożarnej w Sandomierzu 1881–1931, Sandomierz 1931 s. 19–20; Prezydent Słomiński zwiedza przedmieścia, „Gaz. Warsz.” 1928 nr 229; Radom. Dzieje miasta w XIX i XX w., W. 1985; Szczypiorski A., Od Piotra Drzewieckiego do Stefana Starzyńskiego. Gospodarka komunalna m. st. Warszawy w l. 1915–1939, Wr. 1968 s. 22–6, 53–4, 59, 70, 89, 200, 255; W 20-lecie pracy 1919–1939, W. [1939] s. 167–9, 171–2; Walka o dobra kultury. Warszawa 1939–1945, W. 1970 II; Wanat L., Za murami Pawiaka, W. 1985 s. 468; Wybory prezydenta miasta, „Gaz. Warsz. Poranna” 1927 nr 182 s. 1–2; Wybór prezydenta miasta, „Gaz. Pol.” 1927 nr 182, wyd. wieczorne s. 10; Wybór prezydenta miasta, „Kur. Warsz.” 1927 nr 182, wyd. wieczorne s. 10; Z dziejów książki i bibliotek w Warszawie, W. 1961; Złote gody strażactwa radomskiego. Radom 1927 s. 9; – „Dzien. Zarządu m. st. Warszawy” 1927 nr 77/8, 1934 nr 28; „Dzień Warszawy” 1943 nr 501; „Gaz. Pol.” 1930 nr 99, 227, 1931 nr 254, 1932 nr 17, 19, 1933 nr 1 (fot.), 192, 193, 1934 nr 45, 47, wyd. poranne; „Gaz. Warsz.” 1928 nr 289, 1929 nr 16B, 1930 nr 25A, 1931 nr 25B, 1932 nr 18A, 1934 nr 265B, 1935 nr 22B, 266A; „Gaz. Warsz. Poranna” 1927 nr 349, 350, 352, 353; „Głos Prawdy” 1927 nr 186, 189; „Komunikat SARP” 1979 nr 8/9 s. 42; „Kur. Pol.” 1927 nr 183, 349, 1928 nr 172 s. 4; „Polska Zbrojna” 1927 nr 182; „Przegl. Techn.” 1926 nr 49 s. 672; „Robotnik” 1929 nr 193, 1930 nr 8, 1931 nr 155, 316, 328, 1934 nr 318; „Roboty Publ.” 1919 nr 7/9 s. 27; „Roczn. Oficerów Rezerwy RP” R. 3: 1929 s. 54, 123 (fot.); „Rzeczpospolita” 1928 nr 250, 1929 nr 186, 1930 nr 281, 1931 nr 268; „Samorząd Miejski” 1930 nr 19 s. 942–4, 1934 nr 5 s. 290; „Świat” 1927 nr 28 s. 25 (wspomnienie o Teresie Słomińskiej i jej fot.), 1930 nr 41 s. 5 (fot.), 1934 nr 4 s. 9; – AP m. st. w W.: rkp. 95 (E. Gruszczyński) s. 34, 41, rkp. 102 s. 153, 195; B. Narod.: rkp. II 5323 t. 5 k. 12–14, IV 6394 k. 6; B. Ossol.: rkp. 7689/II; CAW: sygn. MN 16 III 1933; Muz. Niepodległości w W.: Kartoteka więźniów Pawiaka; – Informacje i materiały (m. in. mszp. życiorysu S-ego oprac. przez Stefana Oknińskiego) w posiadaniu córki, Heleny Kurcyuszowej ze Szczecina; Informacje pasoerbicy i synowej S-ego, Wandy Slominskiej-Aron z Rocky River (Ohio, USA).

Stanisław Konarski

 

 
 

Powiązane zdjęcia

   
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 
Partner ms-warszawa.png
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Józef Nowak

1925-04-08 - 1984-01-16
aktor filmowy
 

Zdzisław Lubomirski

1865-04-04 - 1943-07-31
prezydent Warszawy
 

Edmund Joachim Szalit

1884-02-15 - 1915-11-07
prawnik
 

Oswald Marian Balzer

1858-01-23 - 1933-01-11
historyk prawa
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Tadeusz Kuchar

1891-04-13 - 1966-04-05
inżynier mechanik
 

Michał Mosiołek

1867-08-16 - 1898-04-24
pisarz ludowy
 

Witold Prądzyński

1882-03-08 - 1952-08-05
prawnik
 

Ludwik Michał Panczakiewicz

1873-07-29 - 1935-07-04
architekt
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.