Delamars Adam (1664–1735), jezuita, profesor i działacz. Ur. 7 IX w Wilnie z ojca Francuza, ludwisarza Jana i matki Polki, do nowicjatu jezuickiego wstąpił w r. 1679, studia wyższe zakończył doktoratem teologii i kanonów; długie lata był nauczycielem w szkołach niższych, potem profesorem filozofii i teologii w Akademii Wileńskiej, był regensem papieskiego seminarium w Wilnie, rektorem w Krożach (1714–17), profesorem kanonów i prefektem szkół wyższych w Warszawie. Zasłynął jako znakomity wychowawca i nauczyciel. Miał swoją własną, bardzo przystępną metodę uczenia gramatyki; jego uwagi metodyczne do gramatyki Alwara dziesiątki lat krążyły po jezuickich kolegiach. Wydał również podręczną szkolną frazeologię: Phrases et cultiores loquendi modi (9 znanych wydań od r. 1723–51). Opiekował się bardzo młodzieżą, zwłaszcza ubogą, chętnie uczył ją katechizmu, nawet na stanowisku rektora. Posiadając zdolności artystyczne i praktyczne, przez całe życie w wolnych chwilach robił ozdobne obrazki jako nagrody dla uczniów czy dziatwy, malował dekoracje, komponował kostiumy dla przedstawień szkolnych i widowisk publicznych, urządzanych przez jezuitów z okazji świąt i uroczystości. Przez 7 lat był teologiem bpa żmudzkiego M. Zgierskiego i asesorem jego konsystorza, przez lat 6 w Warszawie pełnił funkcje egzaminatora diecezjalnego i cenzora książek; jako znawca prawa kościelnego i teologii był doradcą biskupów i innych dygnitarzy polskich. Umarł w Wilnie 22 IX 1735.
W tym czasie żyło jeszcze dwu jezuitów D-ów: Jan i Adam senior (1660–1729), obaj Małopolanie. Adam-senior był teologiem, kapelanem i spowiednikiem córki Jana III, żony księcia bawarskiego. Podobnie jak Adam-junior obdarzony zdolnościami artystycznymi, malował kościoły: jako rektor kolegium brzeskiego odnowił wedle swoich projektów kościół, rozbudował kolegium.
Arch. Tow. J.: Catalogi prov. Poloniae et Lituaniae z odpowiednich lat, Pol. 69, Necrologi Poloniae 1474; Arch. Prow. Małopol., rkp. 266; Poszakowski De viris illustribus prov. Lit. 168.
Stanisław Bednarski T. J.