INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Aleksander Kazimierz Bereśniewicz     
Biogram został opublikowany w 1935 r. w I tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Bereśniewicz Aleksander Kazimierz (1823–1902), biskup kujawsko-kaliski. Urodzony 16 VI w Szwelniach na Żmudzi z ojca Kazimierza Józefa i Juljanny z Krzyżanowskich. Pierwsze nauki pobierał w Datnowie u oo. bernardynów i w Kiejdanach. W r. 1839 wstąpił do seminarjum duchownego żmudzkiego w Worniach, skąd już po dwóch latach jako zdolny alumn wysłany został do Akademji Duch. w Wilnie, przeniesionej niebawem do Petersburga (w r. 1842). Po ukończeniu Akademji Duch. ze stopniem magistra św. teologji, nie mając jeszcze święceń kapłańskich spowodu braku wymaganych lat wieku, a będąc tylko diakonem, objął od 16 IX 1845 stanowisko profesora teologji dogmatycznej i języka łacińskiego w seminarjum duchownem żmudzkiem w Worniach, gdzie też po dwóch latach otrzymał święcenia kapłańskie 10 IX 1847; po pięciu latach profesury w r. 1850 zostaje regensem seminarjum duchownego żmudzkiego, ale już w r. 1853 przenosi się na polecenie rządu ros. na przymusowy pobyt do Wilna. W Wilnie miejscowy biskup Wacław Żyliński zatrzymuje go w swojej diecezji, mianując go w r. 1854 prefektem w szkołach wileńskich a niebawem asesorem konsystorza. Wkrótce (w r. 1858) biskup Żyliński, późniejszy metropolita, przedstawił go jako kandydata na biskupa sufragana żmudzkiej diecezji władzom rządowym, które podały go do zatwierdzenia Stolicy Ap., a ta prekonizowała go zaraz na bpa tytul. maxianopolitańskiego; konsekrację biskupią otrzymał w Petersburgu 27 II 1859 z rąk nowego metropolity arcybiskupa Żylińskiego. W latach 1860–64 przebywał w Petersburgu na stanowisku rektora Akademji Duch., podnosząc ją pod względem naukowym przez zapełnienie katedr zdolnymi profesorami; sam nadto wykładał teologję pasterską. Po czterech latach pracy usunięty został z tego stanowiska przez rząd rosyjski i przeniesiony do Kowna, dokąd została także przeniesiona z Worń katedra biskupstwa żmudzkiego. W Kownie przy biskupie Wołonczewskim jako biskup sufragan pełnił jednocześnie obowiązki oficjała od 22 VII 1865. Ponieważ na tem stanowisku opierał się niejednokrotnie różnym niezgodnym z prawem kościelnem wymaganiom rządu rosyjskiego, więc po pięciu latach 20 XII 1870 został przez władze rosyjskie zesłany na wygnanie do Mitawy, gdzie jednak, korzystając z wolności, oddawał się pracom pasterskim, przemawiając do ludności katolickiej w języku polskim, litewskim i żmudzkim.

Powróciwszy z wygnania, po śmierci biskupa Wołonczewskiego pełnił z wyboru kapituły obowiązki administratora diecezji od 3 VI 1875 do 7 VI 1883, tj. do czasu objęcia rządów diecezji kujawsko-kaliskiej, do której prekonizowany został przez Stolicę Ap. już 15 III 1882. Jako biskup kujawsko-kaliski zasłużył się gruntownem odnowieniem katedry włocławskiej i rozbudowaniem seminarjum duchownego. Wydał wiele rozporządzeń, mających na celu podniesienie karności kościelnej wśród kleru oraz stanu religijnego w diecezji. W stosunku do władz ros. odznaczał się stanowczością i nieustępliwością, zwłaszcza wobec prób wprowadzenia języka rosyjskiego do nabożeństw katolickich. Jego przekonywująca argumentacja znajdowała najczęściej posłuch u rządu, który mimo wszystko odnosił się do biskupa z poważaniem i szacunkiem. Stanowczość jego wobec nieuzasadnionych uroszczeń władz rosyjskich nie była bez wpływu na postawę innych biskupów Król. Pol. Zapoczątkował on bowiem w postępowaniu wobec rządu rosyjskiego zasadę porozumiewania się z innymi biskupami polskimi, posyłając im odpisy długich nieraz swoich pism, wysyłanych do władz rządowych w obronie zasad Kościoła katolickiego. Szczegółowo też informował nietylko o stanie swej diecezji, ale i diecezyj całego Królestwa Stolicę Apostolską, za co też otrzymał podziękowanie i pochwałę od sekretarza stanu kard. Rampolli 13 II 1894; papież zaś Leon XIII wkrótce po przyjęciu go na swej audjencji mianował go 8 III 1897 swoim prałatem domowym i asystentem tronu papieskiego. Pod koniec życia spowodu nieuleczalnej choroby sercowej na życzenie rządu rosyjskiego i za zgodą kapituły kat. włocł. oraz Stolicy Ap. zrzekł się zarządu diecezją 15 III 1902, oddając go w ręce wybranego przez kapitułę tymczasowego administratora, biskupa sufr. H. Kossowskiego, który sprawował te obowiązki aż do czasu objęcia ich przez nowego biskupa St. Zdzitowieckiego w następnym roku. W trzy miesiące po swej abdykacji B. zakończył życie we Włocławku 4 VI 1902 i pochowany został w podziemiach katedry włocławskiej.

 

Szczegóły te oparte są na pracy ks. St. Chodyńskiego, pt. Biskupi kujawsko-kaliscy, która w rękopisie znajduje się w Arch. Kapituły Włocł.

Ks. Michał Morawski

 
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.