Dybowska Anna (1848–1927), nauczycielka-patriotka. Córka Józefa, oficera jazdy powstańczej 1831 i 1848 r., który osiedlił się we Francji, siostra słynnego badacza kolonii afrykańskich, wychowana w tradycjach Wielkiej Emigracji, pozostała im wierną przez całe życie, pracując w polskich stowarzyszeniach w Paryżu i ucząc w szkole batignolskiej. Skromne jej mieszkanie w dzielnicy Passy (rue de la Pompe 8) gromadziło rodaków, zwłaszcza przebywających na studiach, i nawet Francuzów przyjaciół Polski. Charakter prawy, męski, żołnierski, pełen godności i dumy narodowej »panny Anny« przy współczującej dobroci przejawiał się w niestrudzonej uczynności. Polskę odwiedziła raz jeden, przez trzy miesiące na kilka lat przed wojną światową. Gdy szkoła batignolska przestała istnieć, D. została oddalona przez rząd polski z nauczycielskiej placówki – bez zaopatrzenia na starość. Mimo ciężkich warunków nie przyjęła innej nagrody jak honorową (Polonia restituta) i pracowała na życie do końca w archiwach paryskich z ramienia misji kanadyjskiej, dla której kolacjonowała odpisy archiwalne do dziejów Kanady. Zmarła 13 stycznia 1927 i spoczywa na cmentarzu Pere Lachaise.

Portret pędzla Marii Koźniewskiej ofiarowany Muzeum Narodowemu w Krakowie.

Nekrolog w »La Pologne» z r. 1927; »La Vie« Revue bi-mensuelle, Paris 15 XII 1924, nr 24, s. 386.

Adam Skałkowski