Fibich Antoni (1835–1907), powstaniec 1863 r., notariusz, działacz społeczny. Urodził się w Siennicy (pow. krasnostawski), majątku swych rodziców. Początkowe wykształcenie odebrał w domu, a po ukończeniu gimnazjum udał się na Uniwersytet Krakowski, gdzie ukończył studia filozoficzne i prawnicze, kolegując między innymi z Józefem Szujskim i Stanisławem Tarnowskim. Dalsze studia naukowe odbywał w Warszawie, mając zamiar habilitować się przy ówczesnej Szkole Głównej. Pierwszym szczeblem do osiągnięć naukowych była posada nauczyciela gimn. w Pińczowie. W organizacji przedpowstańczej należał do Dyrekcji Białych. Gdy jednak powstanie wybuchło, wstąpił w szeregi walczących. Pod Kobylanką ciężko ranny, dostał się do niewoli i osadzony został w więzieniu w Kielcach. Dzięki wydatnej pomocy pieniężnej ojca uzyskał wkrótce wolność i udał się do Galicji, gdzie wstąpił do notariatu. Jako notariusz w Mielcu pozyskał sobie bardzo dobrą opinię w społeczeństwie dla nieposzlakowanego charakteru i wydatnej pracy na polu społecznym. Był prezesem miejscowego Koła T. S. L., członkiem Rady Powiatowej i Miejskiej. Mimo zabiegów przyjaciół i ogółu obywatelskiego nie chciał się ubiegać o godność poselską. Był autorem szeregu rozpraw i broszur politycznych, z których zasługują na wzmiankę: Nasze zadania w kraju i monarchii oraz broszura pt. Głos trzeci. Umarł 18 I 1907 w Mielcu, powszechnie żałowany.

Chołodecki, Księga pamiątkowa w 40. rocznicę powst. 1863/4 r., Lw. 1904; »Czas« Nr 16 z 19 I 1907; »Przewodnik Oświatowy« t. VII (1907), s. 87.

Justyn Sokulski