Gałuszka Bogumił (1846–1923), wojskowy. Ur. się 14 IV w Andrychowie; jako uczeń 8. kl. Gimn. im. św. Anny zaciągnął się z wiosną 1863 r. w szeregi powstańcze. Walczył w żuawach pod Rochebrunem, Wysockim, Komorowskim i Miniewskim. W styczniu 1864 służył w oddz. Krysińskiego na Podlasiu i w bitwie pod Nową Wsią 16 I ciężko ranny znaleziony między poległymi, został wzięty do niewoli. Dalsze etapy jego życia to Cytadela i siedm ciężkich lat wygnania na Sybirze. Korzystając z amnestii w r. 1870, wrócił do kraju i na granicy przejęty przez władze austriackie, został wcielony do wojska jako prosty żołnierz. Żelazną energią i pracą w niesłychanie trudnych warunkach, zawsze jako politycznie podejrzany, ukończywszy szkołę kadecką, a następnie kursy dla oficerów sztabowych, dosłużył się stopnia pułkownika piechoty. Służył w 56. pp. w Wadowicach i Krakowie, następnie w 11. pp. a w końcu w 6. pp. w Budapeszcie. Głośną była w swoim czasie jego odpowiedź dana cesarzowi austr., gdy ten podczas galowego obiadu spytał go naiwnie: »Co pan robiłeś w powstaniu w r. 1863?« »Walczyłem za swoją ojczyznę« – odpowiedział mu krótko. W r. 1906 przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Krakowie, opiekując się gorliwie »Przytuliskiem« weteranów z r. 1863, którego był przez kilka lat skarbnikiem, a w końcu komendantem. Umarł 5 XII 1923 r. Żonaty z Kalikstą z Florkiewiczów, pozostawił syna Ludomira. Był stryjem poety Józefa Al. Gałuszki.

Nekrolog w »Czasie«, nr 43 z 24 II 1923; Samborski H. (Ostoja), Wspomnienia z powst. 1863/4, W. 1917; Sprawozdania roczne »Przytuliska«. Informacje od wnuka Bohdana G-i.

Justyn Sokulski