INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Bolesław Szarecki     

Bolesław Szarecki  

 
 
Biogram został opublikowany w latach 2010-2011 w XLVII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Szarecki Bolesław (1874–1960), lekarz, profesor chirurgii Uniwersytetu Taurydzkiego w Symferopolu, generał dywizji Wojska Polskiego.

Ur. 17 IX w Mińsku Lit. w wielodzietnej rodzinie, był synem Jerzego (1846–1914), kolejarza Kolei Libawo-Romieńskiej, i Karoliny z Podzielskich.

Od r. 1886 uczęszczał S. do Gimnazjum Klasycznego w Mińsku Lit., z którego pod koniec drugiej klasy został usunięty za konflikt z nauczycielem historii. W r. 1888 wstąpił do Wojskowej Szkoły Felczerskiej w Kijowie; ukończywszy ją z wynikiem celującym w r. 1892, został odkomenderowany do Wojskowego Szpitala Klinicznego w Charkowie. Po zdaniu eksternistycznie matury w r. 1896 w I Męskim Gimnazjum Klasycznym w Charkowie otrzymał t.r. czasowe zwolnienie z wojska i podjął studia na Wydz. Lekarskim tamtejszego Uniwersytetu. Za wystąpienia na wiecach studenckich był trzykrotnie (lub dwukrotnie) relegowany z uczelni i zatrzymywany jako «przestępca polityczny». W r. 1898 sprowadził do Kijowa rodzinę, którą w następnych latach utrzymywał. Latem 1904 uzyskał absolutorium, jednak w grudniu t.r. został zmobilizowany i skierowany do Mandżurii, gdzie początkowo był młodszym lekarzem 103. Pierwozawodzkiego Pułku Liniowego, a po kilku miesiącach chirurgiem w czołówkach chirurgicznych i pociągu sanitarnym Rosyjskiego Czerwonego Krzyża. Wprowadził wówczas nowatorską w Rosji metodę operowania rannych w punktach opatrunkowych tuż za linią frontu; został za to odznaczony Krzyżem św. Jerzego. W trakcie służby złożył egzaminy i uzyskał dyplom lekarski cum eximia laude. Zdemobilizowany w sierpniu 1906 wrócił do Charkowa; został zatrudniony w uniwersyteckiej klinice chirurgicznej, początkowo jako asystent, a następnie adiunkt. Wiosną 1912 obronił rozprawę doktorską Regio subumbilicalis szkic topograficzno-anatomiczny, a w r. 1913 habilitował się, prawdopodobnie na podstawie pracy Zur Frage über die Entstehung der traumatischen Hernien („Zentralbl. für Chirurgie” 1913 nr 50). Po wybuchu pierwszej wojny światowej, awansowany 1 VIII 1914 do stopnia kapitana, został chirurgiem-konsultantem Czerwonego Krzyża przy wojskach Gwardii Rosyjskiej. W r. 1916 obrano go profesorem kliniki chirurgicznej przy tworzonym uniw. na Krymie (w związku ze służbą wojskową nie objął tego stanowiska). Pod koniec t.r. uczestniczył w XIV Zjeździe Chirurgów Rosyjskich w Moskwie, gdzie przyjęto jego propozycję operowania postrzałowych ran brzucha już na linii frontu zamiast odsyłania rannych do odległych szpitali. Zdemobilizowany w grudniu 1917, wrócił do pracy w klinice chirurgicznej uniw. w Charkowie. Jednocześnie został głównym chirurgiem-konsultantem Armii Ochotniczej gen. Ł. Korniłowa i gen. A. Denikina. Jesienią 1919 prawdopodobnie objął na krótko stanowisko profesora chirurgii klinicznej Uniw. Taurydzkiego w Symferopolu.

Późną jesienią 1919 przybył S. do Polski i wstąpił do WP w stopniu majora; w lutym 1920 został starszym ordynatorem oddziału chirurgicznego 1. Okręgowego Szpitala Wojskowego (dawny Szpital Mokotowski) w Warszawie, a w maju t.r. członkiem Wojskowej Rady Sanitarnej. Od czerwca do września brał udział w wojnie polsko-sowieckiej; był szefem 1. grupy chirurgicznej przy szpitalach polowych: nr 900 w składzie II Armii i nr 905 w składzie III Armii. W „Lekarzu Wojskowym” (1920 nr 21) ogłosił artykuł Kilka uwag praktycznych dla młodych kolegów chirurgów pracujących na froncie. Od maja 1921 wchodził w skład kolegium redakcyjnego tego pisma (do r. 1933). Po powrocie z frontu pełnił obowiązki kierownika klinicznego oddziału chirurgicznego Wojskowej Rady Sanitarnej oraz inspektora w Komisji Inwalidzkiej. Wiosną 1921 wykładał na trzymiesięcznym kursie przy dowództwie Kursu Wyszkolenia dla Lekarzy Wojskowych. T.r. został starszym ordynatorem i kierownikiem naukowym oddziału chirurgicznego, później także oddziału ginekologicznego Głównego Szpitala Wojskowego (Szpital Ujazdowski, od sierpnia 1921 Szpital Okręgowy Nr 1). Dn. 3 VI 1922 mianowano go podpułkownikiem (ze starszeństwem z 1 VI 1919). W r. 1922 odmówił przyjęcia profesury chirurgii klinicznej na USB. W listopadzie t.r. wszedł w skład Sekcji Sanitarnej Warszawskiego Koła Okręgowego przy Zarządzie Głównym Tow. Wiedzy Wojskowej. W r. 1923 otrzymał tytuł profesora nadzwycz. Od r. 1925 był starszym ordynatorem w Oficerskiej Szkole Sanitarnej w Warszawie. Dn. 1 I 1928 awansował do stopnia pułkownika.

S. był członkiem oddziału warszawskiego Tow. Chirurgów Polskich (w l. 1925–6 wchodził w skład jego Zarządu). Uczestniczył w Zjazdach Chirurgów Polskich: XVIII w Warszawie (1921), XX w Poznaniu (1923) i XXI we Lwowie (1924), a także w XII Zjeździe Lekarzy i Przyrodników Polskich w Warszawie (1925). Jako przedstawiciel polskiej wojskowej służby zdrowia występował w l. trzydziestych na kongresach lekarskich w Niemczech, Austrii i Francji. Opublikował artykuły, m.in. Powikłania grożące rannemu na polu walk (krwotok) („Lekarz Wojsk.” 1925 nr 8) i O przetaczaniu krwi konserwowanej i transportowanej w warunkach wojny (tamże 1933 nr 6), oraz wspólnie z W. Kozłowskim rozdział Chirurgia w „Podręczniku diagnostyki i terapii” (W. 1931). Dn. 31 XII 1933 został przeniesiony w stan spoczynku i odszedł ze Szpitala Ujazdowskiego; t.r. zaprzestał też pracy w kolegium redakcyjnym „Lekarza Wojskowego”. W r. 1934 objął stanowisko dyrektora Szpitala Ubezpieczalni Społecznej w Warszawie. Działał w PCK jako członek zarządu (od r. 1936) i szef sanitarny oraz członek rady pedagogicznej Szkoły Pielęgniarskiej PCK przy ul. Smolnej. Jesienią 1937 odszedł ze Szpitala Ubezpieczalni Społecznej i został dyrektorem Głównego Szpitala PCK w Warszawie przy ul. Smolnej; zainicjował wówczas powstanie pierwszego w Polsce Inst. Przetaczania i Konserwacji Krwi. Był zapalonym myśliwym; od r. 1926 należał do Polskiego Tow. Łowieckiego i do warszawskiego koła Wojskowego Tow. Łowieckiego, a po powstaniu Polskiego Związku Łowieckiego wszedł w r. 1936 do jego władz naczelnych jako członek sądu łowieckiego. W sierpniu 1939 dokonał nieudanej operacji zwolnionego z więzienia Wojciecha Korfantego. T.r. przekazał znaczną część rodzinnych oszczędności na Fundusz Obrony Narodowej.

Dn. 25 VIII 1939 zgłosił się S. do szefa Sztabu Głównego WP, gen. Wacława Stachiewicza, z prośbą o wcielenie do czynnej służby; otrzymał przydział do mobilizowanego 104. Szpitala Polowego (organizowanego w Szpitalu Ujazdowskim) jako naczelny lekarz (kierownik naukowy) dwunastu oddziałów chirurgicznych. Jednocześnie od 28 VIII t.r. prowadził kurs sanitarny w ramach Korpusu Sanitarnego Związku Polskich Kawalerów Maltańskich. W kampanii wrześniowej ewakuował się 7 IX, wraz ze szpitalem, przez Siedlce i Brześć do Trembowli; został w tym czasie dwukrotnie ranny. Dostał się do niewoli sowieckiej i był przetrzymywany w obozach jenieckich: Putiwskij Łagier (19 IX – 25 XI 1939), Kozielsk (30 XI 1939 – 3 V 1940, gdzie wg Józefa Czapskiego wykonywał operacje bez leków i właściwych narzędzi), Pawliszczew-Bor (5 V – 20 VI 1940) i Griazowiec (25 VI 1940 – 30 VII 1941).

Po podpisaniu 30 VII 1941 układu Sikorski– Majski został S. zwolniony z obozu i powołany 25 VIII t.r. na stanowisko naczelnego chirurga Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Od września organizował w Buzułuku służbę zdrowia powstającej armii. Dn. 16 X został szefem Służby Sanitarnej Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, a 11 XII Naczelny Wódz gen. Władysław Sikorski mianował go generałem brygady. W r. 1942 dowodził S. wraz z Leopoldem Okulickim polskim sztabem ewakuacyjnym i wyjechał z ZSRR w ramach pierwszej, wiosennej, ewakuacji. W marcu t.r. przybył do Pahlewi w Iranie, gdzie w trudnych warunkach klimatycznych ponownie organizował służbę zdrowia. Po utworzeniu 12 IX t.r. Armii Polskiej na Wschodzie został tego dnia powołany na szefa jej Służby Zdrowia. Przyczynił się do wydawania w Tel Awiwie „Czasopisma Lekarskiego – Organu Lekarzy Polskich na Wschodzie” i 10 XII wszedł w skład jego Komitetu Redakcyjnego. Opublikował pracę Leczenie ran bakteriofagiem („Lekarz Wojsk. Journal of the Polish Army Medical Corps” 1942 nr 5). W maju 1943 został przeniesiony na stanowisko szefa Sanitarnego Bazy i Dowództwa Etapów Armii Polskiej na Wschodzie. Po utworzeniu w poł. t.r. II Korpusu Polskiego objął 12 IX stanowisko naczelnego chirurga oraz inspektora szpitalnictwa (szpitali polowych). W trakcie bitwy o Monte Cassino dokonywał 11–13 V 1944 licznych operacji w Głównym Punkcie Opatrunkowym 6. komp. sanitarnej 5. Kresowej DP. Następnie brał udział w walkach pod Ankoną i Bolonią; pracował kolejno w szpitalu wojennym nr 2 w Compobasso, szpitalu wojennym nr 1 w Casamassima i 3. Sanitarnym Ośrodku Ewakuacyjnym. W grudniu t.r. w Londynie złożył sprawozdanie ze swych prac prezydentowi RP Władysławowi Raczkiewiczowi.

Wkrótce po zakończeniu drugiej wojny światowej wystąpił S. do władz wojskowych o zezwolenie na powrót do Polski; nie uzyskawszy go, przybył do Londynu, gdzie ponownie zadeklarował chęć wyjazdu do kraju. Spotkawszy się z odmową, podjął głodówkę protestacyjną. Dn. 3 XI 1945 wrócił do Polski. Podjął służbę w WP i 15 XI t.r. został zastępcą gen. Michała Mohuczego, szefa Dep. Służby Zdrowia MON. Od 16 II 1946 był p.o. szefem, a od 24 VI t.r. szefem tego Departamentu. W listopadzie objął stanowisko Naczelnego Chirurga WP. T.r. został redaktorem naczelnym „Lekarza Wojskowego”; na łamach tego pisma publikował artykuły, m.in. Leczenie ran postrzałowych ze szczególnym uwzględnieniem ran postrzałowych kości i stawów (1948 nr 2). Z inicjatywy S-ego powołano w Łodzi 15 I 1947 Centrum Szkolenia Sanitarnego. T.r. został przewodniczącym, powstałej na jego wniosek, Lekarskiej Rady Naukowej przy Dep. Służby Zdrowia MON. Dn. 22 VII awansował do stopnia generała dywizji. W r. 1949 stanął na czele Komitetu Budowy Centralnego Szpitala MON. Dn. 16 XII t.r. ustąpił ze stanowiska szefa Departamentu, a w r. 1950 z funkcji redaktora naczelnego „Lekarza Wojskowego”.

S. działał też w cywilnej służbie zdrowia, m.in. w lutym 1951 został członkiem Rad Naukowych przy Min. Zdrowia oraz powstałego w listopadzie 1951 Inst. Hematologii w Warszawie. Przez pewien czas był przewodniczącym Komisji Traumatologicznej przy Min. Zdrowia. Uczestniczył w wielu zjazdach i kongresach, m.in. XI Międzynarodowym Kongresie Medycyny i Farmacji Wojskowej w Bazylei (1947), Zjazdach Chirurgów Polskich: XXXI w Gdańsku (1946), XXXV w Lublinie (1951) i XXXVII w Łodzi (1954), a także I Zjeździe Lekarzy WP w Warszawie (1951). W dn. 28–29 V 1950 wziął udział w I Ogólnopolskim Zjeździe Hematologów w Krakowie i został wybrany na prezesa Tow. Hematologicznego. W dalszym ciągu ukazywały się jego artykuły w „Lekarzu Wojskowym”, m.in. Rany postrzałowe klatki piersiowej (1951 nr 1) i Rany torako-abdominalne (skojarzone rany wojenne klatki piersiowej i jamy brzusznej) (1951 nr 10). Wspólnie z Jerzym Babeckim i Mieczysławem Fejginem wydał opracowanie Vademecum lekarza praktyka (W. 1953), a samodzielnie monografię Przepukliny pachwinowe. Zarys anatomiczny i leczenie chirurgiczne (W. 1954). Publikował także w „Bellonie” i „Polsce Zbrojnej”. Prace naukowe ogłaszał również w językach rosyjskim i niemieckim; trudno ustalić ich liczbę (udokumentowanych jest 36), gdyż część z okresu rosyjskiego zaginęła; można przyjąć, że było to ok. 60 publikacji.

W l. 1952–7 był S. członkiem Komitetu Redakcyjnego czasopisma fachowego „Chirurgia Narządów Ruchu i Ortopedia Polska”. W r. 1957 zrezygnował z obowiązków Naczelnego Chirurga WP. Po złożeniu 5 VII t.r. rezygnacji z funkcji przewodniczącego Rady Naukowej Dep. Służby Zdrowia MON został 6 VII doradcą Szefa tego Departamentu. Kontynuował równocześnie działalność stowarzyszeniową, m.in. był wiceprezesem PCK (od r. 1951), a także prezesem Polskiego Związku Łowieckiego (1946–53). Posiadał członkostwo honorowe Tow. Chirurgów Polskich, Polskiego Tow. Ortopedycznego i Traumatologicznego, Tow. Lekarskiego Warszawskiego, Tow. Chirurgicznego Warszawskiego, Polskiego Tow. Urologicznego, Polskiego Związku Łowieckiego i PCK. W czerwcu 1956 ofiarował zbiór złotych monet, przywiezionych z Wielkiej Brytanii, na rzecz skarbu państwa. Z okazji 85-lecia jego urodzin i 55-lecia pracy zawodowej ukazał się w r. 1959 jego Zbiór prac z dziedziny chirurgii wojennej (W.). Zmarł 23 II 1960 w Warszawie, został pochowany 26 II na cmentarzu Powązkowskim w grobie rodzinnym (kw. 196 rząd 5 grób 22). Był odznaczony m.in. Krzyżem Virtuti Militari V kl., Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Złotym Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Krzyżem Grunwaldu III kl., Medalem za Wojnę 1918–1921, Orderem Odrodzenia Polski II, III i IV kl., Orderem Sztandaru Pracy I kl. oraz francuską Legią Honorową IV kl. i angielskim Distinguished Service Order, a także dwukrotnie Odznaką Honorową PCK I st. (1949, 1959) i odznaczeniem łowieckim «Złom».

W małżeństwie z Marią z domu Zarubin (1874–1965), 1.v. Mewius, miał S. syna Jerzego (zob.).

Imię S-ego nadano Wojskowej Akad. Med. (obecnie Uniw. Med.) w Łodzi (1975), a także ulicy w Warszawie oraz warszawskiemu Szpitalowi Klinicznemu Wojskowej Akad. Med. W Muz. Uniw. Med. w Łodzi urządzono ekspozycję poświęconą S-emu.

 

Portret przez Zdzisława Głowackiego w Muz. Wojsk. Służby Zdrowia przy Akad. Med. w Ł.; Rzeźba głowy przez Jana Kucza w Muz. WP w W.; Fot. w: Archiwum Dokumentacji Mechanicznej. Przewodnik po zasobie fotografii 1840–2004, Oprac. J. Boniecki, W. 2005; – Album chirurgów polskich, Wr. 1990 s. 270–1 (fot.); Cmentarz Powązkowski w Warszawie, Oprac. J. Waldorff i in., W. 1984; Kosk H., Generalicja polska, Pruszków 2001 II; Kryska-Karski–Żurakowski, Generałowie; Lisowski W., Ludzie zasługi niepospolitej. Wybitni polscy lekarze XVIII–XX w., W. 1983 s. 409–17; Łoza, Czy wiesz, kto to jest?; Mierzwiński Z., Generałowie II Rzeczypospolitej, W. 1995 II 389–95; Patroni jednostek Wojska Polskiego, W. 1998 (fot.); Słown. biogr. nauk med., I z. 3 (bibliogr., fot.); Żaroń P., Wykazy cmentarzy i zmarłych żołnierzy, junaków Armii Polskiej w ZSRR i Iranie w latach 1941–1942, Tor. 2004; – Bargiełowski D., Po trzykroć pierwszy. Michał Tokarzewski-Karaszewicz, W. 2002 II; Bolesław Szarecki. Zasłużeni dla polskiego łowiectwa, W. 2003 s. 31–2; Brzeziński T., Służba Zdrowia Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie 1939–1946. Z Armią Andersa z ZSRR ku Polsce, Wr. 2008; Czapski J., Na nieludzkiej ziemi, Paryż 1984; 2 Korpus Polski w bitwie o Monte Cassino z perspektywy półwiecza, Red. T. Panecki, W. 1994; Dunin-Wilczyński Z., Wojsko Polskie w Iraku 1942–1943, W. 1993; Felchmer A., Służba zdrowia Wojska Polskiego (od jesieni 1918 r. do mobilizacji w 1939 r.), Ł. 1990 I, II 474; Garlicki M., Generał Bolesław Szarecki, nestor polskiej chirurgii wojennej, w: Zbiór prac z dziedziny chirurgii wojennej, W. 1959; Isfahan. Miasto polskich dzieci, Londyn 1988 (fot.); Jaczyński S., Zagłada oficerów Wojska Polskiego na Wschodzie. Wrzesień 1939 – maj 1940, W. 2000 s. 105, 152, 267, 270; Jeżurski Z., W setną rocznicę urodzin generała dywizji profesora doktora medycyny Bolesława Szareckiego, „Lekarz Wojsk.” 1974 nr 11 s. 823–5 (fot.); Kijas A., Polacy na Uniwersytecie Charkowskim 1805–1917, P. 2005; Kocoń T., Lekarze patronami ulic Warszawy. Bolesław Szarecki, „Życie Akad. Med. w W.” 2000 nr 8/9 s. 32–3; Kowalski L., Generałowie, W. 1992; Kowalski Z., Historia Polskiego Związku Łowieckiego, „Łowiec Pol.” 1948 nr 7–8; tenże, 75-lecie prezesa Polskiego Związku Łowieckiego generała dywizji profesora doktora Bolesława Szareckiego, tamże 1949 nr 5; tenże, Sprawozdanie przewodniczącego Komitetu Wykonawczego PZŁ, tamże 1947 nr 1; Łoziński M., Przechodniu, powiedz Polsce..., Kr. 1971; Majewski A., Wojna, ludzie i medycyna, L. 1969; Mrowiec A., Przez Monte Cassino do Polski 1944–1946, Kat. 1959; Obozy jenieckie NKWD IX 1939 – VIII 1941, Red. S. Jaczyński, W. 1991; 80 lat szkolnictwa medycznego w WP, Ł. 2002 s. 42, 44; Patelski M., Generał broni Tadeusz Jordan-Rozwadowski, żołnierz i dyplomata, W. 2002; Piotrowski F., Życiorys gen. dyw. prof. dr Bolesława Szareckiego (1874–1960), Ł. 1975; Poksiński J., TUN. Tatar–Utnik–Nowicki, W. 1992; Pomocnicza Wojskowa Służba Kobiet 2 Korpusu 1941–1945, Oprac. A. Bobińska, W. 1999; Radomski J. A., Demobilizacja Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w latach 1945–1951, Kr. 2009; Radwański T., Karpatczykami nas zwali, W. 1978; Siemaszko Z., Świadkowie przeżyć sowieckich 1939–1943, Londyn 1999; Skolimowski W., Generał dywizji prof. dr med. Bolesław Szarecki, W. 1977; Suchcitz A., Emigracyjne losy polskiej generalicji po 1945 r., „Wojsk. Przegl. Hist.” 1993 nr 3 s. 105; Szenkowa I., Szarecki Bolesław na Monte Cassino, „Służba Zdrowia” 1964 nr 21; Tochman K. A., Z ziemi obcej do Polski. Losy żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych, którzy powrócili do kraju po II wojnie światowej, Zwierzyniec 2006 I; Ujazdów: 730-lecie Ujazdowa i 200-lecie najstarszego szpitala wojskowego Warszawy, W. 1992; Wańkowicz M., Bitwa o Monte Cassino, Rzym–Mediolan 1945 I 237–8; tenże, Monte Cassino, W. 1972; Wawer Z., Monte Cassino. Walki 2. Korpusu Polskiego, W. 2009; Wojskowa Akademia Medyczna imienia gen. dyw. Bolesława Szareckiego, Red. S. Cieśliński, Ł. 1978; Wróbel J., Uchodźcy polscy ze Związku Sowieckiego 1942–1950, Ł. 2003; Zychowicz G., Generał Bolesław Szarecki 1874–1960, W. 1988 (fot.); Żaroń P., Armia Andersa, Tor. 2000; tenże, Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie, W. 1981; tenże, Ostatnia wieczerza w Ostaszkowie, W. 1990 s. 19–21, 60; – Almanach lekarski, W. 1932; Anders W., Bez ostatniego rozdziału. Wspomnienia z lat 1939–1943, Londyn 1959; Bitwa Lwowska 25 VII – 18 X 1920. Dokumenty operacyjne. Cz. I (25 VII – 5 VIII), Oprac. M. Tarczyński, W. 2002; Dziennik czynności gen. Władysława Andersa 1941–1945, Koszalin 1998 s. 44, 155; Fusek W., Przez piaski pustyń. Z dziennika żołnierza Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, Wr. 1988 s. 377; Katyń. Dokumenty zbrodni. T. 3: Losy ocalałych, lipiec 1940 – marzec 1943, Red. W. Materski i in., W. 2001; Klimkowski J., Byłem adiutantem gen. Andersa, Londyn 1959; Klotz A., Zapiski konspiratora 1939–1945, Oprac. G. Mazur, Kr. 2001; „Komunikaty Informacyjne” Sztabu Naczelnego Wodza/ Sztabu Głównego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (1945–1947), Oprac. C. Brzoza, Kr. 2008; Kowalski M., 1918–1963. Moi dowódcy, Kr. 1991; Kuropieska J., Wspomnienia oficera sztabu 1934–1939, Kr. 1985 s. 343; Lachowicki-Czechowicz T., Dziennik egerski. Zapiski komendanta obozu oficerów polskich na Węgrzech 1939–1944, W. 2003; Peszkowski Z., Wspomnienia jeńca z Kozielska, W. 1989 s. 30, 76; Pióro T., Armia ze skazą. W wojsku polskim 1945–1968. Wspomnienia i refleksje, W. 1994; Podchorążowie z Ujazdowa. Wspomnienia ze Szkoły Podchorążych Sanitarnych 1922–1939. W 50 rocznicę założenia Szkoły, Oprac. B. Markowski, Londyn 1972 s. 95, 132, 331; Rocznik lekarski RP za l. 1933/4, 1936, 1938, 1948, W.; Rocznik oficerski za l. 1923, 1924, 1927, 1928, W.; Rożniatowski T., Mój żywot lekarza wojskowego 1934–1973, W. 1937; Rydułtowski K., Notatki z wygnania, W.–Wr. 1996 s. 134; Urzędowy spis lekarzy, W. 1924/5; Wojtkowiak S., Lancet i karabin. Dzieje szkolnictwa medycznego w Wojsku Polskim, W. 1973; Wróbel E. i J., Ze Związku Sowieckiego 1942–1950, Chicago 1992; Zając J., W Szkocji i na Środkowym Wschodzie, Londyn 1937; Życiorys gen. Bolesława Szareckiego (do roku 1919). Z Archiwum GBL, Oprac. W. Stembrowicz, „Biul. Gł. B. Lek.” R. 44: 1998 nr 357; – „Lekarz Wojsk.” 1949 nr 2 s. 141–4; „Łowiec Pol.” 1930 nr 5, 1947 nr 1, 6, 1949 nr 4, 1953 nr 12; „Polska Zbrojna” 1949 nr 75; – CAW: Akta personalne, nr 1171/66/2, 1822/742, sygn. TAP 744/61/1812; Gł. B. Lek.: Dział zbiorów specjalnych, sygn. 1–1257 (teczka osobowa S-ego); IPiM Sikorskiego: sygn. A XII 85/5/2 (wniosek o odznaczenie VM V kl.); – Informacje Andrzeja Suchcitza z Londynu.

Jerzy Adam Radomski i Piotr Stawecki

 
 

Chmura tagów

TAGI

Za pomocą tagów oznaczamy powiązania tematyczne postaci. Pozwalają one eksplorować serwis wg wybranych przez redakcję najważniejszych tematów dla danej postaci.

wojna z bolszewikami 1919-1920, kampania wrześniowa 1939, służba w wojsku rosyjskim, niewola sowiecka, publikacje naukowe, wydalenie z uczelni, tytuł profesora nadzwyczajnego, wydalenie z gimnazjum, pasja do polowań, publikacje medyczne, studia lekarskie, służba w LWP, Polski Czerwony Krzyż, chirurgia kliniczna, Wojskowa Rada Sanitarna, Towarzystwo Chirurgów Polskich, bitwa o Monte Cassino 1944, bitwa o Bolonię 1945, Order Św. Jerzego (rosyjski), obóz w Kozielsku, obóz jeniecki w Griazowcu (NKWD), Polski Związek Łowiecki, gimnazjum w Mińsku Litewskim, praca asystenta w klinice, Armia Polska na Wschodzie, chirurgia wojenna, bitwa o Ankonę 1944, Uniwersytet w Charkowie, Oficerska Szkoła Sanitarna w Warszawie, ewakuacja z ZSSR z Armią Andersa, rodzeństwo - liczne, praktyka lekarza wojskowego, wojna rosyjsko- japońska 1904, zwolnienie z łagru po układzie Sikorski-Majski, kampania włoska 1944, ojciec - kolejarz, służba w Wojsku Polskim II RP, służba w wojsku rosyjskim (Denikina), habilitacja z medycyny, służba zdrowia w czasie II wojny światowej, dyplom lekarski XX w., Zjazd Lekarzy i Przyrodników Polskich w Warszawie 1925, Zjazd Chirurgów Polskich 1924, Zjazd Chirurgów Polskich 1921, powrót do Polski po II Wojnie Światowej, rana w boju (kampania wrześniowa), czasopismo "Lekarz Wojskowy", dary na Fundusz Obrony Narodowej, przyjazd do odrodzonej Polski, Korpus Polski (2.) na Bliskim Wschodzie, kierowanie oddziałem chirurgicznym szpitala wojskowego, Polskie Towarzystwo Hematologiczne, honorowe członkostwo Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, praca w klinice chirurgicznej, nowe metody operacji chirurgicznych, Polskie Siły Zbrojne w Związku Sowieckim, kolekcja monet, Cmentarz Powązkowski w Warszawie - lata 1951-1975, Order Virtuti MIlitari (II RP, V kl.), Krzyż Walecznych, Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino, Krzyż Grunwaldu, Medal za Wojnę 1918-1921, Order Odrodzenia Polski, Order Sztandaru Pracy, Legia Honorowa (francuska), Order Wybitnej Służby (brytyjski), dzieci - 1 syn (XX w.), patroni szkół wyższych, patroni szpitali, patroni ulic w Warszawie, patroni ulic w Kielcach
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Chmura tagów

Postaci powiązane

 

Jerzy Szarecki

1910-12-09 - 1934-03-29 pisarz marynistyczny
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Gustaw Lutkiewicz

1924-06-29 - 2017-02-24
aktor filmowy
 

Jan Kobuszewski

1934-04-19 - 2019-09-28
aktor teatralny
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Hanna Natalia Rudzka-Cybisowa

1897-07-27 - 1988-02-03
malarka
 

Artur Walenty Hausner

1869-11-11 - 1941-09-16
polityk
 

Wojciech Sosiński

1872-04-03 - 1934-09-27
działacz związkowy
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.