Dobrogost z Dzwonowa w l. 1308–18 wojewoda poznański, głowa potężnego w Wielkopolsce rodu Nałęczów na przełomie rządów głogowskich w Wielkopolsce i później po ich upadku za Łokietka. Z tym właśnie przewrotem politycznym wiąże się rola wojewody D-a. Uprzedzając bowiem wystąpienie Łokietka, choć niewątpliwie za jego wiedzą i w jego interesie, podjął D. na czele rycerstwa wielkopolskiego co najpóźniej w r. 1313/14 zbrojną walkę z Głogowczykami na odcinku Wielkopolski, dopomagając tym samym Łokietkowi do późniejszego w r. 1314 zajęcia tej dzielnicy, do której w tym czasie od koronacji Przemysła II Pogrobowca była przywiązana nazwa »Królestwa Polskiego« (»Regnum Poloniae«). Głównym epizodem tej walki stało się zwycięstwo D-a pod Kłeckiem nad Januszem z Bibersteinu, wodzem wojsk głogowskich. Więcej niż prawdopodobny był także jego udział w poskromieniu poznańskiego buntu wójta Przemka, podniesionego w interesie Głogowczyków. D. zmarł przed 16 IV 1321 w okolicznościach dosyć niezwykłych, bodaj nawet, czy śmiercią naturalną. Za szkody bowiem i gwałty, wyrządzone kościołowi poznańskiemu razem z synem, nieznanym z imienia, ściągnął na głowę swoją i syna klątwę; z tego powodu obydwaj pochowani zostali w ziemi nie poświęconej. Do obowiązku wynagrodzenia tych szkód, a tym samym pojednania pamięci męża i syna z Kościołem, poczuwała się już po śmierci D-a pozostała po nim wdowa i zaspokoiła z udziałem drugiego żyjącego syna, Dzierżykraja, pretensje kościoła poznańskiego nadaniem wsi Górki.
Kod. Wpol. II; Potkański K., Walka o Poznań; tenże, Zdrada Wincentego z Szamotuł; tenże, Zajęcie Wielkopolski »Rozpr. A. U. hist.-fil.« XXXVIII i XLVII; Piekosiński Fr., Poczet rodów szlacheckich polskich, »Rocznik Tow. Heraldycznego«, II; Kłodziński A., Warunki odzyskania Wielkopolski, »Spraw. PAU« 1919.
Adam Kłodziński