Dulfus Henryk (1776–1817), podpułkownik. Ur. 25 II w Warszawie. Wszedł na służbę w r. 1789 jako towarzysz do kawalerii narodowej, w brygadzie Jana Potockiego, potem Szwejkowskiego. W r. 1791 postąpił w niej na namiestnika. Odbył kampanię r. 1792, a w czasie powstania r. 1794 mianowany adiutantem Rady Najwyższej Narodowej, był komendantem gwardii narodowej warszawskiej i znajdował się w bitwach oblężniczych Warszawy. W r. 1800 wstępuje jako podoficer do legii włosko-polskiej; w r. 1802 mianowany podporucznikiem, w r. 1803 przeniesiony do gwardii króla włoskiego, odbył kampanię r. 1805, walcząc pod Ulm, Donawörth i Austerlitz. W r. 1806 przeniesiony w randze porucznika do pułku dragonów francuskich, odbył kampanię r. 1806 w Neapolu. W r. 1807 walczył w Dalmacji. W r. 1808 wziąwszy dymisję wstąpił do wojska Księstwa Warszawskiego; przydzielony do sztabu głównego, awansował na majora. W kampanii r. 1809 walczył pod Raszynem. W r. 1811 postąpił na podpułkownika z przydziałem do pułku 13. piechoty. Odbył również kampanię r. 1812. W wojnie r. 1813 walczył pod Gobel i Lipskiem, gdzie został ranny ciężko w twarz, po wyleczeniu się w r. 1814 umieszczony na liście weteranów, za kampanię r. 1813 dostał krzyż kawalerski legii honorowej. Zmarł 13 XI r. 1817 w Warszawie.

Arch. Akt. Dawnych w W-wie, Stan służby Akta Komisji Rządowej Wojny 1792.

Stefan Pomarański