Piekarski Hieronim h. Topór (zm. po 1585), antytrynitarz. Pod koniec lat czterdziestych był wikarym w Radymnie w diecezji przemyskiej i musiał się już tam oczyszczać przed oficjałem z oskarżeń o herezję. Dn. 31 I 1550, zostając proboszczem w Chyrowie, ponownie odprzysiągł się «nowinek», a z pocz. 1554 r. wyjechał na Podlasie, ożenił się i przyłączył do protestantów, którzy oscylowali między luteranizmem a kalwinizmem i pozostawali pod opieką wojewody wileńskiego Mikołaja Radziwiłła «Czarnego». Pozwany przez bpa łuckiego Waleriana Protasewicza, stawił się P. 22 IV 1554, wraz z pocztem zbrojnej szlachty, na sądzie synodalnym w Janowie. Mimo interwencji Radziwiłła został uznany za heretyka, ekskomunikowany 1 VII 1555 i pozbawiony beneficjów w diecezji przemyskiej. Osiadł wówczas w należącej do Radziwiłła Białej Podlaskiej, gdzie był w l. 1556–65 ministrem zboru kalwińskiego, a potem ariańskiego. Już w r. 1556 Piotr z Goniądza pozyskał sobie P-ego i jego diakona Jana Falconiusa. Na synodzie wodzisławskim we wrześniu 1558 dwaj ostatni zostali – wraz z Walentym Brzozowskim – oskarżeni o arianizm i, aby odeprzeć to oskarżenie, podpisali odpowiednie wyznanie wiary. W r. 1560 brał P. udział w kalwińskich synodach małopolskich, jednakże wg S. Lubienieckiego już na synodzie w Brześciu Litewskim 15 XII 1558 wystąpił z obszernym przemówieniem w obronie Piotra z Goniądza i anabaptyzmu, a przeciw dogmatowi Trójcy. Przemówienie to wydaje się nieautentyczne.
W r. 1563 P. znalazł się już na trwałe wśród antytrynitarzy. Korespondował z Janem Mączyńskim, w czerwcu w radziwiłłowskich Mordach na Podlasiu podpisał świadectwo prawowierności Franciszkowi Lismaninowi, 7 X t.r. przewodził obok Grzegorza Pawła z Brzezin antytrynitarzom w dyspucie z kalwinami w Krakowie. Na synodzie węgrowskim w grudniu 1565 występował jako zdecydowany przeciwnik chrztu dzieci. W latach siedemdziesiątych był P. jednym z przywódców spirytualistycznej a zarazem judaizanckiej frakcji w ruchu ariańskim, zwalczanej energicznie zwłaszcza przez zbór lubelski. W r. 1583 senior tego zboru Jan Niemojewski pisał: «Śleszyńskiego, Piekarskiego i innych bluźnierstwa też odrzucamy…». W r. 1585, w okresie ostrej rozprawy zboru ariańskiego z judaizantyzmem, P. został ekskomunikowany przez synod lubelski. Dalszych jego losów nie znamy. P. miał być zamożnym szlachcicem («multorumque praediorum haeres»).
Synem P-ego był zapewne Hieronim, studiujący w r. 1570 w Lipsku i będący w r. 1591 deputatem z województwa brzeskiego do Trybunału Litewskiego.
Pawłowski F., Praemislia sacra sive series et gesta episcoporum, Kr. 1869; Niesiecki; Uruski; – Brückner A., Różnowiercy polscy, W. 1962; Budka W., Szymon Zacius pierwszy superintendent zborów litewskich, „Reform. w Pol.” T. 2: 1922; Górski K., Grzegorz Paweł z Brzezin, Kr. 1929; tenże, Studia nad dziejami polskiej literatury antytrynitarskiej XVI w., Kr. 1949; Jasnowski J., Mikołaj Czarny Radziwiłł, W. 1939; tenże, Piotr z Goniądza, „Przegl. Hist.” R. 33: 1936, s. 17, 22; Sawicki J., Synody diecezji łuckiej i ich statuty, W. 1949 s. 7; – Akta synodów różnowierczych w Pol., I (fot. 7), II; Bock, Historia antitrinitariorum, I cz. 2; Der Briefwechsel d. Schweitzer; Hosii epistolae, II cz. 1; Humanizm i reformacja w Polsce, Wyd. I. Chrzanowski i S. Kot, Lw.–W.–Kr. 1927 s. 422; Lubieniecki S., Historia reformationis Polonicae, W. 1971; Metrica nec non liber nationis Polonicae Universitatis Lipsiensis, Ed. S. Tomkowicz, Kr. 1881 s. 26; Miscellanea Arianica, Oprac. L. Szczucki i J. Domański, Arch. Hist. Filozof, i Myśli Społ., W. 1960 VI 237; Sandius Ch., Bibliotheca antitrinitariorum, W. 1967; Węgierski A., Libri quattuor Slavoniae reformatae, W. 1973.
Wacław Urban