Czarnowski Ignacy (1841–1910), inżynier-mechanik, powstaniec i sybirak. Ur. w Chruścielach, wsi pow. radzymińskiego, jako syn Juliana i Aleksandry z Kuszlów. Wykształcenie średnie odebrał w b. gimnazjum realnym w Warszawie. Korzystając z przywileju gimnazjalnego, po ukończeniu siedmiu klas przeszedł w r. 1859 do warsz. Szkoły Sztuk Pięknych. Następnie wyjechał do Liège, gdzie zapisał się na wydział mechaniczny politechniki. Obok Loewensteina i Domańskiego należał do głównych przywódców polskiego stowarzyszenia akademickiego, pulsującego podówczas pełnym życiem oświatowo-kulturalnym. W przededniu wybuchu powstania polska młodzież w Liège ćwiczyła się w musztrze i robieniu bronią, przy czym b. major artylerii z r. 1831 Zboiński udzielał młodym pierwszych zasad fortyfikacji polowej, taktyki i strategii. Tak przygotowany, znalazł się Cz. w r. 1863 w szeregach powstańczych. O bliższych szczegółach udziału Cz-go w walkach nic nie wiadomo. Wzięty do niewoli, został skazany do rot aresztanckich a następnie wysłany do Krasnojarska na osiedlenie, gdzie zajmował się udzielaniem lekcji. W r. 1873 został z wygnania zwolniony, wyjechał do Zurychu i po kilku latach ukończył studia techniczne z dyplomem inżyniera-mechanika. Po powrocie do kraju był założycielem fabryki mechanicznej w Broku pod Warszawą a następnie fabryki maszyn i narzędzi rolniczych w Kutnie. Losy jednak nie sprzyjały zamierzeniom Cz-go. Po wyczerpaniu środków materialnych zmuszony zwinąć fabrykę, przyjął posadę w zakładach metalurgicznych w Elizawetgrodzie a w końcu w warsztatach okrętowych w Nikołajewie. Zastał tam niepomyślne warunki pracy, a wskutek gorącego klimatu podupadł na zdrowiu. Około roku 1880 powrócił do Warszawy, nie przestając marzyć o dalszej działalności fabrycznej, ale brakło mu już sił do takiego zajęcia. Należał do najbardziej cenionych współpracowników »Przeglądu Technicznego«, w którym zamieszczał cenne artykuły fachowe. Zmarł w Warszawie 24 IX 1910.

»Kurier Warsz.« nr 266 z 26 IX 1910; »Czas« nr 441 z 28 IX 1910; Grzegorzewski St., Wspomnienia osobiste, 8–12.

Justyn Sokulski