Tarski (do r. 1947 Rosenberg) Ignacy (1905–1988), prawnik, ekonomista, profesor Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie.
Ur. 19 I we Lwowie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, był synem Wilhelma Rosenberga, adwokata, i Miny z domu Boral.
W r. 1923 zdał maturę w II Gimnazjum im. Karola Szajnochy we Lwowie i podjął studia na Wydz. Prawa UJK. Równocześnie w l. 1923–4 studiował w lwowskiej Wyższej Szkole Handlu Zagranicznego. Dn. 6 VII 1927 otrzymał na Wydz. Prawa UJK stopień magistra, a 9 V r.n. na Wydz. Prawa UJ stopień doktora. Odbywał następnie aplikację przy Sądzie Okręgowym w Lublinie, a od r. 1930 w Warszawie, w kancelarii adwokackiej Maksymiliana Schönbacha. W r. 1933 rozpoczął w stolicy samodzielną praktykę adwokacką.
Wybuch drugiej wojny światowej zastał go we Lwowie i po zajęciu 22 IX 1939 miasta przez Armię Czerwoną pracował jako księgowy w lwowskim Obwodowym Zarządzie Kin. Gdy rozpoczęła się 22 VI 1941 wojna niemiecko-sowiecka, ewakuował się do Kijowa, a następnie w głąb ZSRR; w Omsku pracował na stanowisku księgowego w dyrekcji portu rzecznego. Po zakończeniu w r. 1945 wojny pozostał w Omsku; w lutym r.n. wstąpił do Związku Patriotów Polskich i w jego omskim zarządzie obwodowym pełnił funkcję sekretarza.
W sierpniu 1946 wrócił do Polski i w Warszawie został zatrudniony w Min. Żeglugi. Wstąpił t.r. do PPR (od r. 1948 był członkiem PZPR). W listopadzie 1947 zmienił nazwisko na Tarski. W październiku 1949 przeniósł się do Gdyni, gdzie kierował Przedsiębiorstwem Maklerskim Baltica i równocześnie wykładał na stanowisku zastępcy profesora w Wyższej Szkole Handlu Morskiego w Sopocie. We wrześniu 1950 wrócił do Warszawy i w Min. Żeglugi pełnił funkcję wicedyrektora Dep. Planowania, łącząc ją ze stanowiskiem zastępcy profesora i wykładami z ekonomii w Szkole Głównej Służby Zagranicznej. Od r. 1951 kierował tam Katedrą Ekonomiki i Organizacji Transportu (od lipca 1954 jako docent). Opublikował książki: Transport wodny (W. 1951) i Podstawowe wskaźniki planu żeglugi morskiej (W. 1952). Współpracował z miesięcznikami, warszawskimi „Przegląd Komunikacyjny” i „Transport” oraz gdańskim „Technika i Gospodarka Morska”.
W marcu 1953 odszedł T. z Min. Żeglugi, a po likwidacji w październiku r.n. Szkoły Głównej Służby Zagranicznej przeszedł z całą Katedrą Ekonomiki i Organizacji Transportu do warszawskiej Szkoły Głównej Planowania i Statystyki (SGPiS), w której nadal kierował Katedrą na stanowisku docenta. Nawiązał współpracę z kolejnymi warszawskimi czasopismami, wydawanymi od r. 1956, miesięcznikami „Handel Zagraniczny” i „Sprawy Międzynarodowe”, półrocznikiem „Ruch Turystyczny” oraz rocznikiem „Problemy Kolejnictwa”; publikował w nich artykuły z zakresu ekonomiki transportu i transportu międzynarodowego. W l. 1958–62 był prodziekanem ds. studenckich Wydz. Handlu Zagranicznego SGPiS (ponownie w l. 1966–70), a w l. 1962–4 dodatkowo wykładał ekonomikę transportu w Akad. Sztabu Generalnego w Rembertowie. Należał do ZNP; w l. 1960–1 kierował jego organizacją zakładową w SGPiS, a w l. 1962–5 był członkiem zarządu warszawskiego Związku. W czerwcu 1964 otrzymał tytuł profesora nadzwycz. Wszedł do Rady Naukowej powołanego w r. 1965 Ośrodka Badawczego Ekonomiki Transportu i współpracował z wydawanym przez niego warszawskim kwartalnikiem „Problemy Ekonomiki Transportu”. Opublikował kolejne książki: Transport jako czynnik lokalizacji produkcji (W. 1963, wyd. 2, W. 1967) i Koordynacja transportu (W. 1968), a z Emilem Patrymem i Eufemią Teichmanową Transport i spedycja w handlu zagranicznym (W. 1967–8).
W r. 1969 doprowadził T. do przekształcenia kierowanej przez siebie Katedry Ekonomiki i Organizacji Transportu w Katedrę Ekonomiki Transportu Międzynarodowego. W październiku t.r. otrzymał nagrodę II st. Min. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. Dn. 14 IX 1972 został mianowany profesorem zwycz. Opublikował następne książki, z Teichmanową i Włodzimierzem Januszkiewiczem Międzynarodowe przewozy kontenerowe (W. 1972), a samodzielnie Ekonomika i organizacja transportu międzynarodowego (W. 1973). Należał do Polskiego Tow. Ekonomicznego; w jego warszawskim oddz. był wiceprzewodniczącym Komisji Transportu i członkiem Sekcji Transportu. Wchodził też w skład Komisji Transportu Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN oraz rad naukowych Inst. Morskiego w Gdańsku i Inst. Transportu Samochodowego w Warszawie. Dn. 1 X 1975 przeszedł na emeryturę, ale nadal był czynny naukowo; prowadził wykłady zlecone w Katedrze Turystyki SGPiS i ogłaszał kolejne książki: Czynnik czasu w procesie transportowym (W. 1976, przekł. rosyjski, Moskva 1979, przekł. angielski, Amsterdam–Oxford–New York–Tokio 1987) i System transportowy RWPG (W. 1981). T. był promotorem dwudziestu prac doktorskich i ponad dwustu prac magisterskich. Zmarł 25 IX 1988 w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Komunalnym Północnym (kw. W–VI–11 rząd. 1 grób 6). Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973) oraz Medalem 10-lecia Polski Ludowej.
W małżeństwie z Eugenią Perasz (1910–1998), redaktorką Polskiej Agencji Prasowej, miał T. córkę Zofię (ur. 1939), zamężną Kapiszke, pracownicę Politechn. Warsz.
Gawryszewski A., Przestrzenna ruchliwość ludności Polski. Bibliografia (lata 1896–1990), Wr. 1997; Katalog rozpraw doktorskich i habilitacyjnych za l. 1964, 1967–8, 1972–3, W.–P. 1965–76; – Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Karola Szajnochy we Lwowie, Lw. 1923 s. 13; – „Ekonomista” 1996 nr 1 s. 148; „Problemy Ekon. Transportu” 1989 z. 1 s. 94–5 (wspomnienie pośmiertne, fot.); „Przegl. Bibliogr. Piśmiennictwa Ekon.” R. 8–21: 1954–67, R. 27–28: 1973–8, R. 32: 1978, R. 35–36: 1981–2, R. 41–42: 1987–8; „Przegl. Bibliogr. Wydawnictw Gosp.” R. 6–7: 1952–3; – Arch. Szkoły Gł. Handl. w W.: sygn. T. 28/k (akta osobowe); Arch. UJ: sygn. S II 523 (księga promocji doktorskich).
Tomasz Latos