Tarnowski Jan Gratus h. Leliwa (ok. 1560–1626), rotmistrz, kasztelan żarnowski, starosta nowokorczyński.
Był synem Jana Amora (zm. 1572), kalwinisty, występującego również pod nazwiskiem Rzemieński, i Elżbiety ze Zborowskich (zm. 1601), córki Marcina, kaszt. krakowskiego. Miał starszego brata Marcina (1559 – po 9 V 1595), żonatego z Barbarą z Szalowskich, i siostrę Katarzynę, zmarłą zapewne młodo w stanie panieńskim, a także rodzeństwo przyrodnie z drugiego małżeństwa matki z Andrzejem Dudyczem (zob. Dudith Andrzej), braci Maksymiliana, Aleksandra, Daniela i Hieronima Dudyczów oraz dwie siostry, m.in. Reginę, wydaną za Hieronima Moskorzowskiego (ok. 1560–1625, zob.). Co najmniej od r. 1596 pisał się «hrabią z Tarnowa».
Po śmierci ojca T. był wychowywany przez matkę i ojczyma, gorliwych kalwinistów. Najpóźniej wiosną 1578 przybył z bratem ciotecznym Andrzejem Ossolińskim do Genewy i w czerwcu t.r. wpisał się do sztambucha J. Choueta. Początkowo kuzyni uczyli się prywatnie, a 25 V 1579 immatrykulowali się na akad. w Genewie; pozostawali pod opieką humanisty Teodora Bezy, który w korespondencji z Dudyczem uznał T-ego za młodzieńca «niepospolitych zdolności i przedniego charakteru». Późną wiosną 1580 opuścił T. Genewę i udał się do Strasburga. Po powrocie do kraju podjął służbę wojskową; na początku września t.r. walczył w rocie ochotniczej swego wuja, marszałka nadw. kor. Andrzeja Zborowskiego, w końcowej fazie oblężenia Wielkich Łuków, a następnie wziął udział w kampanii pskowskiej (wrzesień 1581 – luty 1582) jako towarzysz w chorągwi brata stryjeczno-stryjecznego, Stanisława Tarnowskiego (przed 1541–1618, zob.). W trakcie szturmu Pskowa był trzykrotnie postrzelony.
Początkowo T. związał się ze stronnictwem antykrólewskim, kierowanym przez wujów Zborowskich. stał przy nich podczas sejmiku proszowickiego w listopadzie 1584, na którym zaprezentowali oni zwłoki ściętego Samuela i wezwali szlachtę do rozprawy z kanclerzem kor. Janem Zamoyskim. W l.n., być może w związku z konwersją na katolicyzm, zbliżył się jednak do Zamoyskiego. Walczył pod komendą rotmistrzów Joachima Ocieskiego i Andrzeja Bełżeckiego z Tatarami, którzy wtargnęli w 2. poł. r. 1589 na ziemie ruskie; zapewne poniósł wówczas jakieś straty, skoro hetman polny kor. Stanisław Żółkiewski w liście z 6 II 1590 zwrócił się do Zamoyskiego o obmyślenie «ratunku» dla T-ego i dwóch innych żołnierzy. Uczestniczył wiosną 1594 u boku arcyksięcia Maksymiliana Habsburga w walkach z Turkami o twierdzę Eger (Erlau) na Węgrzech, a latem i jesienią r.n. na czele stukonnej chorągwi wziął udział w wyprawie Zamoyskiego do Mołdawii; walczył z Tatarami pod Cecorą i z Mołdawianami pod Suczawą. W kraju został w tym czasie oskarżony o zabicie starościca kruszwickiego Marcina Oporowskiego. Służył wojskowo na Kijowszczyźnie wiosną 1596 (być może wziął wtedy udział w walkach z powstańcami Semena Nalewajki); w wysłanym 7 IV t.r. z Białej Cerkwi liście do Zamoyskiego skarżył się na trudną sytuację materialną i prosił o wsparcie. Jako rotmistrz stukonnej chorągwi od maja przez kolejne cztery kwartały służył na Podolu. W lutym 1597 pisał z Podleszan do Zamoyskiego, uskarżając się na brak nagrody za osiemnastoletnią służbę wojskową. Dopiero w czerwcu 1599 otrzymał za zasługi od króla Zygmunta III w dożywocie połowę m. Bóbrka z wsiami w ziemi lwowskiej. Nadanie zawdzięczał również zbliżeniu do dworu królewskiego; w r. 1600 został dworzaninem i z tytułem tym występował do r. 1619, choć w otoczeniu monarchy bywał rzadko.
Wiosną 1600, w związku z inkorporacją do Rzpltej Estonii i spodziewaną wojną ze Szwecją, kanclerz lit. Lew Sapieha, zapewne na prośbę hetmana w. lit. Krzysztofa Radziwiłła zwanego Piorunem, zaproponował Zygmuntowi III kandydaturę T-ego na rotmistrza w kampanii inflanckiej; monarcha początkowo odniósł się do tej propozycji niechętnie, wątpiąc, by T. «przyjąwszy pieniądze miał rotę wywieść, bo barzo snać dłużny i zawiedziony», ostatecznie jednak wydał 20 IV t.r. jeden z listów przypowiednich na jego nazwisko. Nie wiadomo, czy T. zdążył wystawić chorągiew przeciw Szwedom. Król, przygotowując interwencję w Mołdawii, nakazał 27 V Radziwiłłowi wyruszyć z zebranym wojskiem pod Lublin, lecz na wieść o ofensywie szwedzkiej w Inflantach, rozkaz ten odwołał. Mimo to T. uczestniczył jako rotmistrz stukonnej chorągwi husarskiej w pułku kaszt. lubelskiego Piotra Myszkowskiego w wyprawie Zamoyskiego do Mołdawii, podjętej w celu przywrócenia tam panowania propolskiego hospodara Jeremiasza Mohiły, którego usunął hospodar wołoski Michał Waleczny. Michał wycofał się z Mołdawii, a polskie oddziały ruszyły za nim na Wołoszczyznę; T. wziął udział 20 X w zwycięskiej bitwie pod wsią Bukowo nad Telezyną. Gdy Zamoyski wrócił z głównymi siłami do Rzpltej, T. pozostał z pułkiem star. kamienieckiego Jana Potockiego na Wołoszczyźnie i 1 XI uczestniczył w Bukareszcie we wprowadzeniu brata Jeremiasza, Szymona Mohiły, na Hospodarstwo Wołoskie. Mianowany «starszym multańskiego wojska», wziął udział z Michałem w kolejnej zwycięskiej bitwie 25 XI pod Curtea nad rzeką Arges, a następnie na czele Mołdawian ścigał pokonanego przeciwnika. Po wyjeździe J. Potockiego do kraju w styczniu 1601 został z grupą polskich żołnierzy przy boku S. Mohiły. Późną wiosną t.r. wyruszył z kilkusetosobowym oddziałem na pomoc księciu siedmiogrodzkiemu Zygmuntowi Batoremu, walczącemu z siłami cesarskimi w Siedmiogrodzie; tam zastał go 10 VI wybuch antymohilańskiego powstania bojarów wołoskich pod przywództwem braci Buzescu: Radu, Predy i Stroe. Opuścił wówczas Batorego i spotkał się w mołdawskim Barlad z uciekającym z kraju S. Mohiłą; wbrew jego woli, wyjechał do obozu zbuntowanych bojarów w celu mediacji, ale ok. początku lipca «pod pozorem układów dał się wciągnąć w granice tureckie» (Heidenstein) i został z wojskim chełmskim Jakubem Snopkowskim uwięziony. Wolność odzyskał dzięki rozbiciu powstańców przez wspomagających S. Mohiłę Tatarów (być może w trakcie bitwy pod Rîmnicu Vîlcea 24 VII), kiedy w zamieszaniu «jakiś sabat, dawniej u Jeremiego w służbie będący, wpadł w kilka koni do klasztoru», uwolnił trzymanych tam więźniów i odesłał ich do J. Potockiego. T. wkrótce wrócił do obozu hospodara, odmówił jednak podporządkowania się jego rozkazom. Ku oburzeniu S. Mohiły «z rotą swą nigdzie się ruszyć nie chciał», a jedynie na polecenie J. Potockiego skłonił niepłatnych żołnierzy polskich do pozostania na służbie hospodara i porzucenia zamiaru zawiązania konfederacji; w swych doniesieniach zapewniał senatorów Rzpltej, «że żadnego w Multaniech niebezpieczeństwa nie było», podważając wiarygodność ostrzeżeń Mohiłów; unikał też walki z popieranym przez braci Buzescu pretendentem do tronu wołoskiego Radu Șerbanem (Radułem). W marcu 1602 nie zdążył (wg S. Mohiły celowo) przybyć z obozu w Târgovişte pod Krajową, gdzie S. Mohiła, wspomagany przez posiłki hospodara Jeremiasza oraz Jana i Andrzeja Potockich, stoczył zwycięską potyczkę z Radu Mihneą, kolejnym kandydatem do tronu wysuniętym przez sułtana. Częste w tym czasie wyjazdy T-ego na Węgry i do Siedmiogrodu również wywoływały podejrzenia o zdradę. Po ostatecznej klęsce S. Mohiły i jego ucieczce do Polski w lipcu t.r. T. pozostał prawdopodobnie kilka tygodni w Hospodarstwie Wołoskim; jeszcze pod koniec września otrzymał w obozie nad Prutem «napomnienie» od woj. lubelskiego Marka Sobieskiego, aby nie przyłączał się do wspomagających hospodara wojsk tatarskich. S. Mohiła za pośrednictwem wysłanych na początku października posłów skarżył się Zygmuntowi III na samowolę T-ego i jego żołnierzy, którzy «przez wszystek ten czas jako w Multaniech byli, nic nie czynili jeno darli, łupili, nigdzie się wyciągnąć nie dali»; urzędnicy hospodara wprost wskazali na T-ego jako sprawcę klęski.
T. cieszył się początkowo popularnością wśród szlachty. W l. 1602–4 sejmiki sandomierski i lubelski prosiły o wynagrodzenie jego zasług. Od listopada 1605 do lutego 1607 pełnił funkcję rotmistrza stukonnego oddziału, zaciągniętego do obrony Podola (w praktyce przez większość tego czasu przebywał w Małopolsce). Podczas przygotowań do sejmu 1605 r. zarzucano mu, że na polecenie marszałka w. kor. Zygmunta Myszkowskiego potajemnie zbierał zbrojne oddziały, mające wesprzeć króla przeciw opozycji. Podczas rokoszu sandomierskiego T. opowiedział się po stronie Zygmunta III; 31 VII 1606 brał udział w prokrólewskim zjeździe szlachty ruskiej pod sądową Wisznią, w sierpniu t.r. jako rotmistrz stukonnej chorągwi husarskiej wojska kwarcianego towarzyszył królowi na zjeździe w Wiślicy, a następnie uczestniczył w potyczkach z rokoszanami, zakończonych na początku października ugodą w Janowcu. W październiku pojedynkował się w Krakowie z rokoszaninem, star. dolińskim Jerzym Krasickim (pretekstem do pojedynku było pobicie Krasickiego przez powracających spod Janowca ludzi T-ego) i zapewne przy tej okazji «szwank przez gębę gwoli rokoszowi poniósł». Po wznowieniu rokoszu wiosną 1607 wszedł jako rotmistrz w skład sześcioosobowego poselstwa wojska kwarcianego, wysłanego 29 VI t.r. do obozu rokoszan pod Jeziorną z upomnieniem, «aby króla za pana przyznali»; mimo funkcji poselskiej omal nie został wówczas pobity. Na czele chorągwi husarskiej uczestniczył na lewym skrzydle wojsk królewskich pod komendą Żółkiewskiego 5 VII t.r. w bitwie pod Guzowem; zapewne jego chorągiew nie wzięła jednak udziału w walce, gdyż zaatakowany przez Żółkiewskiego Jan Szczęsny Herburt rzucił się do ucieczki już po wyjściu w pole pierwszych chorągwi regalistów. Za postawę podczas rokoszu otrzymał T. dwie dożywotnie pensje (łącznie 3 tys. złp.), zabezpieczone na dochodach starostw bełskiego i opoczyńskiego.
W l.n. przebywał T. głównie na ziemiach ruskich, poświęcając czas rodzinie i sprawom majątkowym. Podczas sejmiku w sądowej Wiszni 15 XI 1613 wyznaczony został na jednego z posłów do skonfederowanego wojska. Został obrany przez sejmik zatorsko-oświęcimski deputatem na Tryb. Kor. na kadencję w okresie 27 IV 1614 – 24 VIII 1615. Pod koniec r. 1614 bawił u ciotecznego brata, hetmana w. lit. Jana Karola Chodkiewicza (zob.) w Szkłowie; w jego orszaku ukrył się star. knyszyński Tomasz Zamoyski, pragnący poznać incognito swataną mu córkę Chodkiewicza, Annę, został jednak rozpoznany. Z powodu ciężkiej choroby T. nie pojechał na sejm warszawski 1616 r., ale już latem t.r. udał się do Lublina. Na sejmiku w Sądowej Wiszni w styczniu 1618 szlachta ruska poleciła swym posłom starać się o nagrodę dla T-ego jako «człowieka rycerskiego i dobrze królowi i Rzeczypospolitej zasłużonego». Latem i jesienią t.r. uczestniczył T. na czele oddziałów kaszt. krakowskiego Janusza Ostrogskiego w wyprawie Żółkiewskiego przeciw Tatarom; w czasie nieudanego starcia pod Oryninem 28 IX stał z pozostałymi zaciągami prywatnymi (m.in. T. Zamoyskiego i S. Tarnowskiego), niechcącymi podporządkować się rozkazom hetmana, poza głównym obozem. Za udział w kampanii otrzymał 7 II 1619 kaszt. żarnowską, a 9 III 1620 – star. nowokorczyńskie; jego wprowadzenie na urząd starosty uczcił mieszczanin nowokorczyński, Jan Tokarzowic, panegirykiem „Illustri […] Joanni Grato Comiti a Tarnow […] in primum capitaneatus ingressum […] carmen salutatorium” (1620). Na sejm warszawski 1620 r. przybył T. po wotach; w trakcie obrad posłowie wypomnieli mu (jako sprzeczne z prawem o incompatibiliach) jednoczesne trzymanie kaszt. żarnowskiej i star. nowokorczyńskiego. Uczestniczył w r. 1622 w działaniach przeciw synom Stanisława Stadnickiego zwanego Diabłem, swym ciotecznym bratankom, którzy zaatakowali dobra jego powinowatych Korniaktów na Rusi (także te trzymane przez T-ego); walki zakończyły się klęską Stadnickich. W przygotowanym na sejmik opatowski 1624 r. projekcie «obrony domowej» woj. sandomierskiego koniuszy kor. Krzysztof Zbaraski zaproponował T-ego na jej dowódcę, ale szlachta powierzyła tę funkcję kaszt. sandomierskiemu Mikołajowi Spytkowi Ligęzie.
W przeprowadzonym z bratem w r. 1581 podziale majątkowym T. otrzymał kilkuwioskowy klucz wadowicki oraz wsie Górki i Surowa w pow. pilzneńskim woj. sandomierskiego. W Wadowicach odnowił i uposażył 26 VII 1585 opustoszały w okresie reformacji kościół i szkołę parafialną. Większość odziedziczonych dóbr zastawił, a następnie sprzedał w l. dziewięćdziesiątych XVI w. Tarłom, pozyskał natomiast zadłużone dobra brata i jego spadkobierców: Podleszany, Rydzów, Wolę Rydzowską, Książnice, Goleszów, Wolę Goleszowską i folwark Żarnowiec w pow. pilzneńskim. Od Szymona Grodowskiego nabył w r. 1584 dwór z ogrodem na obrzeżach Krakowa («na wale») za 3500 złp. Przez kilka lat procesował się ze star. sandomierskim Hieronimem Mieleckim i jego córką, Zofią Ocieską o majątek po zmarłym bezpotomnie stryjecznym bracie Stanisławie Tarnowskim, dziedzicu Rzemienia, który w zamian za zapisy pieniężne darował im wszystkie swe dobra; po uzyskaniu zapisanych sum T. zaaprobował w r. 1601 donację na rzecz Mieleckich. Zapewne pod koniec XVI w. pozyskał w m. Busku w pow. wiślickim folwark, który sprzedał za 500 złp. Joachimowi Mnichowskiemu. W l.n. dzierżawił majątki w woj. ruskim, m.in. należący do teścia, nobilitowanego greckiego kupca Konstantego Korniakta (zob.) Głuchów i inne dobra w okolicy Łańcuta. Z dóbr królewskich posiadał połowę m. Bóbrka (drugą połowę trzymał Krasicki) z wsiami Łany, Łąki i Pietniczany oraz uzyskaną w r. 1624 tenutę tryliską na Kijowszczyźnie; trzymane od r. 1620 star. nowokorczyńskie ustąpił w listopadzie 1624 za zgodą króla woj. sieradzkiemu Janowi Baranowskiemu w zamian za wsie: Kluczewsko, Pilczyca, Brzeście i Koprusza w pow. chęcińskim. Z mieszczanami z Bóbrki procesował się o 6 łanów ziemi, zagarniętych z pól miejskich i przyłączonych do folwarku; mimo korzystnego dla miasta wyroku komisji królewskiej z r. 1615 nie zwrócił (co najmniej do r. 1618) zawłaszczonych gruntów. Należał do Rzpltej Babińskiej, w której otrzymał 5 VII 1618 tytuł łowczego «z rękawiczką, w której ułowiona została przepiórka». Zmarł krótko przed 27 IV 1626. Jego zgon uczcił nauczyciel jego synów, Jan Cynerski Rachtamowicz, utworem „Lachrymae aeternae memoriae piisque manibus Jo. Gratus com. a Tarnow fusae” (Cracoviae 1626).
Przed 11 I 1600 ożenił się T. z Anną (zm. po 21 XI 1653), córką Korniakta i Anny z Dzieduszyckich, za którą otrzymał 35 tys. złp. posagu. Pozostawił synów Aleksandra Gratusa (zob.) i Jana Rafała (zm. przed 20 VI 1656) oraz córki: Elżbietę, wydaną za kasztelanica lubelskiego Pawła Sienieńskiego, i Eufrozynę Eulalię, żonę star. kamioneckiego Jerzego Wiśniowieckiego, a następnie Hieronima Radziejowskiego (zob.). Wnukami T-ego byli: Michał (zob.) i Stanisław (1643–1670, zob.) Radziejowscy, a wnuczką Anna Radziejowska, żona Wojciecha Prażmowskiego (zob.).
Deputaci trybunału Koronnego 1578–1794. Spis, cz. 1: 1578–1620, W. 2017; Dworzaczek; Estreicher; Niesiecki; Okolski, II 69–71; PSB (Cynerski Rachtamowicz Jan, Maskiewicz Samuel); Posłowie ziemscy koronni 1493–1600, W. 2013; Urzędnicy, IV/3; Żychliński, VI; – Barycz H., Z dziejów polskich wędrówek naukowych za granicę, Wr. 1969; Dorobisz J., Sejm nadzwyczajny z 1624 roku, Opole 1994; Dubas-Urwanowicz E., Mężowie stanu, awanturnicy czy zdrajcy. Dzieje rodu Zborowskich w XVI w., W. 2018; Dworzaczek W., Hetman Jan Tarnowski. Z dziejów możnowładztwa małopolskiego, W. 1985; tenże, Leliwici Tarnowscy od schyłku XVI wieku do czasów współczesnych, Tarnobrzeg 1996; Grabowski R. F., Guzów 5 VII 1607, Zabrze 2005 s. 40, 55, 76; Horn M., Walka klasowa i konflikty społeczne w miastach Rusi Czerwonej w latach 1600–1647 na tle stosunków gospodarczych, Wr. 1972 s. 118; Kazusek S., Kasztelanowie żarnowscy w XVII wieku. Analiza porównawcza kasztelanów żarnowskich na tle wybranych kasztelanii mniejszych, „Roczn. Świętokrzyski”, S. A, Nauki Human. t. 27: 2002 s. 8–9; Litwin H., Napływ szlachty polskiej na Ukrainę 1569–1648, W. 2000; Łoziński W., Prawem i lewem. Obyczaje na Czerwonej Rusi w pierwszej połowie XVII wieku, Kr. 1957 II; Mielec. Dzieje miasta i regionu, Red. F. Kiryk, Mielec 1984 I; Nowatkiewicz P., Orynin 28 IX 1618, Zabrze 2009 s. 40; Pietrzak J., Po Cecorze i podczas wojny chocimskiej. Sejmy z lat 1620 i 1621, Wr. 1983; Pietrzyk Z., W kręgu Strasburga. Z peregrynacji młodzieży z Rzeczypospolitej polsko-litewskiej w latach 1538–1621, Kr. 1997; Rzońca J., Sejmy z lat 1597 i 1598. Bezowocny sejm z 1597 roku, W. 1989 cz. 1 s. 116; Skorupa D., Bitwa pod Bukowem 20 października 1600 r., w: Staropolska sztuka wojenna XVI–XVII wieku. Prace ofiarowane Profesorowi Jaremie Maciszewskiemu, Red. M. Nagielski, W. 2002 s. 41; Strzelecki A., Sejm z r. 1605, Kr. 1921; Trawicka Z., Sejmik województwa sandomierskiego w latach 1572–1696, Kielce 1985; Tygielski W., Listy, ludzie, władza. Patronat Jana Zamoyskiego w świetle korespondencji, W. 2008; Wierzbicki L. A., Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej w XVII wieku, W. 2017; Wisner H., Rzeczpospolita Wazów, W. 2004 II; – Akta grodz. i ziem., XX; Akta Rzeczypospolitej Babińskiej, Wyd. S. Windakiewicz, Kr. 1894; Akta sejmikowe woj. krak., I; Akta sejmikowe województwa lubelskiego 1572–1632, Oprac. H. Gmiterek, L. 2016; Archiwum domu Sapiehów, Wyd. A. Prochaska, Lw. 1892 I; Documente polone privitoare la domnia lui simion Movilă în Ţara Românescă, Ed. I. Corfus, Cernăti 1939; Documente privitoare la istoria Ardealului, Moldovei şi Ţării-Româneşti, Ed. A. Veress, Bucureşti 1933 VI; Documente privitoare la istoria Românilor. Suplementul II, Ed. I. Bogdan, Bucuresci 1895 II 59, 100, 108, 127, 145, 189, 198–200, 206, 218, 224, 227–8, 237–9, 247, 250–1, 260–3, 274, 277–9, 308–9, 312–14; Heidenstein R., Dzieje Polski od śmierci Zygmunta Augusta do roku 1594. Ksiąg XII, Oprac. J. Byliński, W. Kaczorowski, Opole 2015; Jastrzębski A. C., Thille A., Laurea sive arbor Tarnoviana […] anno 1644, Parisii 1872; Korzeniowski J., Zapiski z rękopisów Cesarskiej Biblioteki Publicznej w Petersburgu i innych bibliotek petersburskich, Kr. 1910; Kumor B., Archidiakonat sądecki. Opracowanie materiałów źródłowych do atlasu historycznego Kościoła w Polsce, „Archiwa, Biblioteki i Muzea Kośc.” t. 9: 1964 s. 162–3; Listy Stanisława Żółkiewskiego 1584–1620, Wyd. J. T. Lubomirski, Kr. 1868 s. 16, 125; Mater. do dziej. piśmiennictwa pol., I; Matricularum summ., VI; Mihai Viteazul şi Polonii, Ed. I. Corfus, Bucureşti 1937; Mozgawa P., Wybrane listy z korespondencji rezydenta warszawskiego Jerzego Frąckiewicza Radzimińskiego do hetmana polnego litewskiego Krzysztofa II Radziwiłła z lat 1618–1620, w: Studia nad staropolską sztuką wojenną, Oświęcim 2014 III 221–2; Ossoliński Z., Pamiętnik, Oprac. J. Długosz, W. 1983; Otfinowski J., Powodzenia niebezpiecznego ale szczęśliwego wojska J.K.M. […] opisanie, Kr. 1601; Pamiętniki Samuela i Bogusława Maskiewiczów, Oprac. A. Sajkowski, W. Czapliński, W. 1961; Pisma polityczne z czasów rokoszu Zebrzydowskiego 1606–1608, Wyd. J. Czubek, Kr. 1918 II; Rejestr poborowy powiatu pilzneńskiego z 1629 roku, Oprac. Z. Guldon i in., „Kieleckie Studia Hist.” 1977 s. 244; Źródła Dziej., XIV 254–5; Żurkowski S., Żywot Tomasza Zamojskiego kanclerza w. kor., Wyd. A. Batowski, Lw. 1860 s. 26–7, 37; – AGAD: Arch. Skarbu Kor., I, Rachunki Królewskie, nr 337 k. 213v, Rejestry podatkowe, nr 7 k. 847v–50, II, Rachunki sejmowe, nr 34 k. 81, 112v, nr 35 k. 208, nr 36 k. 220, nr 37 k. 207, nr 38 k. 120, Arch. Lubomirskich z Małej Wsi, sygn. 1691 s. 75, 114–15, 123–6, Arch. Zamoyskich, sygn. 253 s. 65–6, sygn. 299 s. 80–5, sygn. 387 k. 36–49, Metryka Kor., t. 111 k. 217v–18, t. 124 k. 175v–9v, 227v–8v, 246–8, 345v–6, 391–3, t. 143 k. 158v–61v, t. 150 k. 86–7, 116–17, t. 153 k. 24–4v, t. 163 k. 145v–6v, t. 166 k. 36v–8, t. 168 k. 69v–70v, t. 174 k. 50–1; AP w L.: Księgi grodzkie lub. Relacje (RMO), t. 31 k. 701–1v, Księgi grodzkie lub. Zapisy, t. 42 k. 356, t. 48 k. 425v–6, t. 77 k. 357–8, t. 79 k. 496v–7, t. 81 k. 377–9v; Arch. Narod. w Kr., Oddz. na Wawelu: Arch. Dzikowskie Tarnowskich, sygn. 124 s. 7–8, 87–92, Arch. Sanguszków, Rękopisy, sygn. 881 s. 85–93, Castr. Crac. Insc., t. 181 s. 34–6, t. 229 s. 220, Castr. Crac. Rel., t. 9 s. 1694–5, 1712–13, t. 10 s. 573–4, t. 47 s. 1913–14, t. 52, s. 2103–6, Rękopisy depozytowe, sygn. 317 s. 129–68, 209–27, 615–16, sygn. 318 s. 55–8, 295, Terr. Crac., t. 78 s. 435–8, t. 84 s. 110–12, Terr. Pilzn., t. 9 s. 375–6, 714, t. 12 s. 894, 987, t. 13 s. 565, 761, 906, t. 14 s. 911, t. 26 s. 537, t. 46 s. 104–5, 174–5, t. 54 s. 501–3, 664–5, t. 61 s. 483–6, t. 75 s. 306–9, 541–2, t. 76 s. 151, 241, t. 77 s. 150–6, 174–5, 443–5, 454–5, 926–8, t. 78 s. 73, 933–6, 1194, t. 79 s. 113, 201–2, 894, 952, t. 81 s. 804–5, 864–5, t. 82 s. 160–3, 400–4, 481–2; L’vivs’ka naukova biblioteka im. V. Stefanyka we Lw.: F. 4 op. 1 rkp. 1069 k. 105v, F. 5 sygn. 2013, op. 2 sygn. 48.
Mariusz Lubczyński