Dąmbski Jan Ignacy z Lubrańca, h. Godziemba (1740–1826), konfederat barski, był synem Adama, a wnukiem Zygmunta, wojewody brzesko-kujawskiego, i Justyny z Janickich. Spędziwszy dzieciństwo w Lubrańcu, kształcił się następnie w Poznaniu w szkole jezuickiej fundacji bpa Stanisława D-go. W 18. roku życia wstąpił jako towarzysz do chorągwi husarskiej i należał do niej przeszło 30 lat. Równocześnie zapisał się do regimentu konnego Joachima Potockiego, podczaszego lit., i tu z kapitana został już w r. 1763 podpułkownikiem. Razem z większością Dąmbskich ugiął się wobec zwycięstwa Familii Czartoryskich w r. 1764 i podpisał elekcję Poniatowskiego. Nie wiadomo, kiedy przystąpił do konfederacji barskiej; z faktu, że był rotmistrzem a potem pułkownikiem gostyńskim, należy wnosić, że uczynił to w styczniu 1769 r., kiedy się organizowała konfederacja tej ziemi pod Franciszkiem Mikorskim, a nie wcześniej, w lipcu 1768, kiedy tylko garstkę miejscowej szlachty pociągnął za sobą narzucający się Michał Dzierżanowski. Rzeczywiście później wojował pod dowództwem Mikorskiego: przypuszczalnie bronił z nim Łowicza w kwietniu 1769, kusił się z nim o Toruń w lipcu 1796 r., na pewno w lutym 1770 z Bogusławia pod Kowalem ruszył na złączenie z Malczewskim, idącym na Warszawę – i podzielił jego klęskę pod Błoniem (12 II 1770). Później trzymał się grupy »pięciu marszałków«, więc musiał być w bitwie pod Kutnem 30 X 1770; według piśmiennej tradycji rodzinnej w jakiejś walce pod Lubieniem (koło Gostynina) część kawalerii nieprzyjacielskiej pobił na głowę, resztę wpędził w jezioro. Z rosyjskich raportów wynika, że D. uczestniczył w ostatniej walce Ant. Morawskiego koło Radziejowa w czerwcu 1771 r., a miał tam konfederatów gostyńskich stu, których część wyekwipował własnym kosztem. W styczniu 1772 r., gdy ciężko ranny w twarz i w dłoń odwiedził z garstką wiernych swe rodzinne Ruszkowo, zaskoczyli go dońcy i wzięli do niewoli. Za wstawiennictwem możnych krewnych odzyskał wolność, ale musiał podpisać reces od konfederacji. Z czasem wrócił do dobrobytu, miał kilkanaście folwarków, ale funkcyj prawie żadnych nie pełnił, tylko w r. 1787 powołano go do jakiejś lustracji na Kujawach, później był pułkownikiem kawalerii narodowej, a 18 XII 1790 król mianował go szambelanem. Umarł w Leśniewicach, spadłszy z konia 23 IX 1826 w 87 roku życia. Żona Katarzyna z Przysieckich dała mu 5 synów: Kajetana, Józefa, Nikodema, Wincentego i Jana, którzy wszyscy służyli w wojsku polskim; z nich Kajetan, towarzysz Madalińskiego, odbył całą kampanię kościuszkowską, a Nikodem poległ w walce z Prusakami pod Łowiczem w r. 1806.
Portrety J. D. i jego żony w galerii leśniewickiej hr. Dąmbskich.
Boniecki; Pawiński, Dzieje ziemi kujawskiej V 248; Vol. Leg VII; Konopczyński, Konf. barska, W. 1936–8; tenże, Materiały do dziejów wojny konfederackiej, Kr. 1931 (Arch. Kom. Hist. Wojsk. I) 145. Raport Łopuchina 15 VI 1771 w Arch. Sztab, w Moskwie. Materiały dotarczone przez rodzinę ze zbiorów leśniewickich oraz z Arch. Głównego Warsz.
Władysław Konopczyński