Ryłło Jan (ok. 1760–1805), aktor. Ur. w Lubelskiem.
Wg nieudokumentowanej tradycji R. występował początkowo w teatrach amatorskich. W teatrze zawodowym nazwisko R-y spotykamy po raz pierwszy 17 I 1787 w Warszawie wśród wykonawców operetki A. Wejnerta „Donnerwetter, czyli kapral na werbunku”. W zespole tym znajdowała się grupa osób zaangażowanych przez dyrektora teatru Franciszka Ryxa w lutym 1786 głównie z ośrodków prowincjonalnych, można więc przypuszczać, że R. przybył do Warszawy również w r. 1786. W r. 1788 R. grał w Lublinie, skąd w sezonie 1789/90 przeniósł się do Krakowa. W trupie krakowskiej zaliczano go do najwybitniejszych aktorów jako uzdolnionego wykonawcę ról komicznych i charakterystycznych. Na wiosnę 1793 trzej najwybitniejsi aktorzy krakowskiej sceny przenieśli się do Warszawy, a w ślad za nimi i R. W teatrze warszawskim wystąpił po raz pierwszy 7 IX 1793 w roli Ferdynanda w dramie A. Kotzebuego „Pustelnik na wyspie Formentera” i spodobał się publiczności. Z chwilą wybuchu powstania kościuszkowskiego R. wstąpił do wojska i miał dosłużyć się rangi kapitana. Sam w liście do Dominika Radziwiłła z 27 I 1805 określał siebie jako «inwalidę» i «oficera, który stracił wszystko w obronie ojczyzny». W l. 1795–9 występował R. w teatrze Wojciecha Bogusławskiego we Lwowie, grywając: «szlachetnych» i «komicznych» ojców, «komicznych starych chłopów», służących, zastępczo występował nawet w operach. Bardzo udała się R-lle rola Służalskiego w wystawionej we Lwowie w r. 1797 komedii Bogusławskiego „Spazmy modne”. Bogusławski, wysoko oceniając grę aktorów w tej komedii, wymienił również R-ę jako «wybornego do ról komicznych ojców i służących». Dn. 15 III 1799 odbył się we Lwowie benefis R-y: wystawiono komedię F. Karpińskiego „Czynsz”.
W czasie pobytu we Lwowie R. zajmował się trzynastoletnim D. Radziwiłłem, zaniedbanym przez swoich opiekunów i zabierał go do teatru fundując bilety. W tym samym czasie R. był używany do różnych poruczeń przez matkę Dominika Zofię z książąt Thurn Taxis, która wysyłała go do Dubna, Ołyki, Łucka, Krzemieńca i do Białej.
W r. 1799 wraz z zespołem Bogusławskiego R. powrócił do teatru warszawskiego. Został teraz de facto pierwszym komikiem, gdyż sławny Karol Świerzawski z powodu wieku i choroby często nie mógł już występować. R. bawił publiczność w wielu rolach komediowych; szczególnie podobały się kreowane przez niego charaktery «burdów». Obsadzano nim również partie w operach komicznych: Bogusławskiego „Krakowiacy i Górale” (Miechodmuch), J. D. Hollanda „Agatka” (Walenty włodarz), J. Henneberga „Pustelnicy, czyli miłość na doświadczeniu”. Nie udawały się R-lle natomiast role tragiczne. R. poważnie traktował swój zawód i był zawsze przygotowany do występów. Po zakończeniu sezonu w r. 1801 wraz z zespołem Bogusławskiego wyjechał na gościnne występy do Kalisza i Poznania. W r. 1802 zaangażował się do prowadzonego przez Macieja Każyńskiego teatru w Mińsku, a następnie przeniósł się do Grodna, gdzie dyrektorką teatru była Salomea Deszner. Tu jednak znalazł się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, jak o tym świadczy list, który 27 I 1805 wystosował do D. Radziwiłła, błagając o wydobycie go «z okropnego stanu nędzy». Na krótko przed śmiercią, w r. 1805 wyjechał do Wilna, gdzie wg „Kroniki” L. A. Dmuszewskiego wystąpił po raz ostatni na scenie w tragedii P. Corneille’a „Horacjusze”. Dokładna data zgonu nie jest znana.
Rodziny R. prawdopodobnie nie założył.
Słown. Teatru Pol. (bibliogr.); – Jabłoński Z., Dzieje teatru w Krakowie w latach 1781–1830, Kr. 1980; Kruk S., Życie teatralne w Lublinie, L. 1982; Raszewski Z., Bogusławski, W. 1982; – AGAD: Arch. Radziwiłłów Dz. V, nr 13564.
Karyna Wierzbicka-Michalska