Bratkowski Jerzy Onufry, h. Świnka (1722–1790), bazyljanin. Ur. 10 III w ziemi przemyskiej, syn Marji i Jana, miecznika pomorzańskiego i dziedzica żurawińskiego. Początkowe nauki pobierał u jezuitów przemyskich. Do bazyljanów wstąpił w Dobromilu 15 II 1742, tu 2 V 1743 złożył śluby i wyjechał do Hoszczy na naukę retoryki. W sierpniu 1745 wysłany został do Brunsbergi, gdzie 7 XI zapisał się na studja filozoficzne i teologiczne i pozostał tamże przeszło 5 lat. 29 VI 1750 bp L. Szeptycki wyświęcił go we Lwowie na kapłana. Od sierpnia 1750 uczył retoryki w Hoszczy, po roku głosił słowo Boże w cerkwi stauropigjalnej we Lwowie, następnie od sierpnia 1753 był wikarym w Krechowie, a od kwietnia 1754 na temże stanowisku w Uniowie. Od lipca 1757 przez 5 lat rektorował w Szarogrodzie, w listopadzie 1762 został ihumenem w Dobromilu, a w październiku 1763, wybrany na kapitule prow. w Białymstoku sekretarzem zakonu, przeniósł się do Poczajowa. Po śmierci protoarchim. H. Bilińskiego (1771) został protokonsultorem, wreszcie na kapitule w Brześciu (1772) prowincjałem prowincji ruskiej. Tegoż 1772 r. król Stanisław nadał mu archimandrję w Uniowie, na którą poświęcony został aż po wystawieniu dekretu instytucyjnego (6 III 1773). W tym charakterze rządził prowincją do r. 1776, kiedy na kapitule uniowskiej zrzekł się godności opackiej, zatrzymując tylko obowiązki ihumena w Uniowie, gdzie też umarł 26 II. Jak archimandryta miał prawo używania insygnjów i zasiadania w Stanach galicyjskich. B. był człowiekiem uczonym, doświadczonym i pracowitym (»vir sanctitate, eruditione et prudentia commendatissimus«). Pilnie dbał o dyscyplinę i życie zakonne po klasztorach. Przeprowadził uroczystości koronacyjne cudownego obrazu Matki Boskiej w Poczajowie 8 IX 1773, podczas których wygłosił mowę po łacinie. Za panowania Marji Teresy i Józefa II gorliwie starał się o dobro zakonu i bronił słusznych praw bazyljanów galicyjskich. Za jego staraniem powstał nowy klasztor bazyljański w Drohobyczu (1774–5). Pozostał po nim cały szereg listów cyrkularnych, drukowanych i w rękopisach, memorjałów, rozporządzeń, a nadewszystko ciekawe dzieje jego prowincjalstwa (1772–6): Acta Religiosissimi Patris Don O. B. (133 Fol. kk.).
Przesławna Góra Poczajowska, Poczajów 1778, 232, 183, 190, 213; Catalogi OSBM. Prov. Protect. BVM., Poczajów 1773–78; Kossak M., Szematyzm, Lw. 1867, 19, 257; Lühr G., Die Matrikel des päpstl. Seminars zu Braunsberg, Braunsberg 1925; Boniecki; Uruski; Chotkowski W., Hist. polit. Kościoła, Kr. 1909, II; tenże, Redukcje monasterów bazyl., Rozpr. AU hist.-fil., Kr. 1922, 6, 7, 9, 12–15, 17, 78; Pelesz J., Gesch. d. Union, Wiedeń 1880, II 627; Nesterski H., Corona laudis (rkp. B. U. J. 3466); Bratkowski O., Acta (rkp. B. bazyljanów we Lwowie, nr 137); Acta Capit. OSBM. ex a. 1763–1776 (rkp.); Cathalogus alphabeticus (rkp.); Barącz S., Katalog (rkp.).
Ks. Jozafat Skruteń ZSBW