Seidler (Sejdler, Seydler) Józef (1801–1862), fortepianmistrz. Ur. 29 III na Śląsku, być może był synem instrumentarza Jana Seydlera, notowanego w l. 1826–8 w Warszawie.
Do kwietnia 1830 był S. czeladnikiem warszawskiej wytwórni fortepianów Antoniego Leszczyńskiego. Na licytacji zakupił część narzędzi, materiałów i nie dokończonych fortepianów po zmarłym pryncypale i wraz z Antonim Krallem założył w r. 1830 wytwórnię fortepianów pod firmą «Krall i Seidler» w Warszawie (w domu pp. wizytek, ul. Krakowskie Przedmieście, posesja nr 391). W r. 1838 otrzymali oni srebrny medal 1 kl. na wystawie przemysłowej w Warszawie. W dwa lata później instrumenty tej wytwórni, na podobnej wystawie, zostały nagrodzone listem pochwalnym. Fortepiany Kralla i S-a docenił również F. Liszt, który w r. 1843 w czasie wszystkich swoich warszawskich koncertów grał tylko na fortepianach tej firmy, a wyjeżdżając z Warszawy napisał 15 IV list, wyrażając w nim swe zadowolenie z «wybornych instrumentów». Na wystawie warszawskiej w r. 1845 eksponowali fortepian 7-oktawowy z mechaniką systemu S. Erarda, fornirowany palisandrem i zdobiony płaskorzeźbami; nagrodzony pierwszym listem pochwalnym, został zakupiony przez namiestnika Król. Pol. feldmarszałka I.F. Paskiewicza.
Powyższe sukcesy i zwiększony popyt przyczyniły się do rozwoju wytwórni, która niebawem stała się jedną z największych i najbardziej znanych w Król. Pol. W r. 1848 wspólnicy zakupili duży plac wraz z domem przy ul. Marszałkowskiej posesja 1352 (nr 67, 141), gdzie wybudowali w r. 1851 trzypiętrowy budynek, przeznaczając go wyłącznie na fabrykę fortepianów – najnowocześniejszą wówczas w Kongresówce. Wyposażona m.in. w oświetlenie gazowe i windy towarowe, produkowała instrumenty systemem fabrycznym; starano się przy tym, by na miejscu wytwarzać części potrzebne do ich budowy. Były tam m.in. warsztaty: ślusarski, tokarski, lakierniczy, a ponadto suszarnia i sala koncertowa. Na Wystawie płodów przemysłu krajowego w Warszawie w r. 1857 pokazany został fortepian z mechaniką angielską, metalową strojnicą krytą fornirem i listwą naciskową, za który Krall i S. otrzymali wielki srebrny medal 1 kl. W r. 1860 wspólnicy posiadali czworobok składający się z dwóch domów frontowych (od ul. Marszałkowskiej i Zielnej) i oficyn, pośrodku którego stała fabryka fortepianów. W t.r., po wystąpieniu ze spółki A. Kralla, który nie zajmował się fabryką praktycznie już od kilku lat, S. przejął część majątku (dom frontowy wraz z oficynami, ul. Marszałkowska 1372, gdzie od ok. r. 1850 mieszkał) i prawa wyłącznej własności wytwórni, która działała nadal pod dawną nazwą. S. zmarł 29 VIII 1862 podczas pobytu na wystawie światowej w Londynie; pochowany został na cmentarzu na Powązkach w Warszawie.
Z małżeństwa (przed r. 1840) z Zofią z Chrzanowskich (1808–1886) miał S. córkę Eleonorę Józefę Kwiecińską (ur. 1840) i syna Teofila Józefa.
Teofil Józef (1844–1925), fortepianmistrz, majster cechu, ożenił się ze swą siostrzenicą Zofią z Kwiecińskich (zob.). Po śmierci ojca przejął wytwórnię fortepianów. Był członkiem założycielem Warszawskiego Tow. Muzycznego, a w l. 1875–7 członkiem jego komitetu.
Firma «Krall i Seidler» wyprodukowała do r. 1865 – 3 217, a łącznie ok. 6 tys. instrumentów (w tym ok. 30% na eksport, głównie do Rosji). Jej fortepiany były wielokrotnie nagradzane na wystawach przemysłowych: w Moskwie (1865, 1872, 1882), Petersburgu (1870), w Warszawie (1886/87) i na wystawach światowych: w Paryżu (1872, 1878 – wielki srebrny medal za fortepian seryjny, czarny, zdobiony złoconymi brązami, wykonanymi przez J. Łopieńskiego, po tej wystawie „The London and Provincial Trades Review” nazwał wytwórnię «Krall i Seidler» «polskim Pleyelem», 1889), w Wiedniu (1873), Filadelfii (1875, 1876). Firma «Krall i Seidler» ok. r. 1896 podupadła i zbankrutowała, nie mogąc sprostać konkurencji. Szwajcarski instrumentolog J. Hirt zaliczył ją do jednej z ważniejszych wytwórni fortepianów przed r. 1880.
Wiele fortepianów wytwórni S-a zachowało się w kolekcjach prywatnych i zbiorach muzealnych, m.in. w Muz. Instrumentów w Poznaniu.
[Le Brun T.] T. L., Fabryka fortepianów „Krall i Seidler” w Warszawie, „Gaz. Muzycz. i Teatr.” 1866 nr 21 s. 4; Vogel B., Fortepian polski. Budownictwo fortepianów na ziemiach polskich od poł. XVIII w. do II wojny światowej, W. 1995 s. 238–40, 261–2 (bibliogr.), fot. 45–6, 55–6; tenże, Instrumenty muzyczne w kulturze Królestwa Polskiego, Kr. 1980 s. 181, 205–6 (bibliogr.), fot. nr 10, 14 (portret Teofila), 30, 44; tenże, Kolekcja zabytkowych fortepianów Filharmonii Pomorskiej, Wyd. 2., Bydgoszcz 1987 s. 46–51 (fot); tenże, Polskie fortepiany XIX–XX w. Kolekcja Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku, Opatówek 1994 s. 26–7, 29 (bibliogr.).
Beniamin Vogel