Sobieszczański Józef Stanisław (1874–1918), dziennikarz, kolekcjoner. Ur. 30 I w Żarkach koło Częstochowy, był najstarszym synem Józefa (zm. 1897), prawnika, sędziego w Żarkach i Chęcinach, a następnie adwokata przysięgłego Sądu Okręgowego w Warszawie, i Anny z Jastrzębskich.
S. ukończył III rządowe gimnazjum w Warszawie, po czym podróżował po Niemczech, Francji i Włoszech. Był też w Egipcie. Od r. 1897 pracował w „Kurierze Niedzielnym” i w warszawskiej redakcji wydawanego w Petersburgu „Kraju”. W końcu r. 1898 przeniósł się do „Kuriera Porannego”, a od ok. r. 1904 do „Gazety Polskiej”, w której był najpierw pomocnikiem, później kierownikiem działu miejskiego oraz redaktorem wydania porannego. Równocześnie prowadził dział sportowy w tygodniku „Świat”. Po r. 1906 był stałym współpracownikiem „Nowej Gazety”. Wysyłał też korespondencje i własne zdjęcia fotograficzne do krakowskich „Nowości Ilustrowanych”, a także do prasy francuskiej i angielskiej. Opracował Przewodnik po Warszawie z częścią historyczną autorstwa Wiktora Gomulickiego (Lw. [1908], Wyd. 2, Lw. 1911). W l. 1913–15 był członkiem Tow. Literatów i Dziennikarzy w Warszawie, w r. 1916 członkiem Komisji Prasowej Wydziału I Spraw Ogólnych Komitetu Obywatelskiego m. st. Warszawy.
S. był bardzo popularny w Warszawie, zwłaszcza w kręgach sportowych. Latał balonem i samolotem, brał udział jako zawodnik i jako sędzia w wyścigach konnych, samochodowych i motocyklowych. Był działaczem Warszawskiego Koła Sportowego. Pisał artykuły na temat sportu, m.in. o działalności tego Koła: Na złej drodze. Kilka uwag pod adresem sekcji konnej jazdy Koła Sportowego Warszawskiego („Nowa Gaz.” 1908 nr 304). Był też wytrawnym taternikiem (wzmianka o tym w „Nowej Gaz.” 1918 nr 197 s. 2). Należał do znanych warszawskich kolekcjonerów. Trzon jego kolekcji stanowiły polskie militaria XVII–XIX w.: ok. 50 sztuk broni białej i tyleż sztuk broni palnej, a ponadto ogromna liczba fragmentów rynsztunku wojska polskiego. Zbierał także sztychy polskie XVII–XVIII w., stare meble i przedmioty z dziedziny zdobnictwa. Cenny był również jego zbiór dokumentów, ulotek i fotografii. Militaria przekazał Muz. Narodowemu w Warszawie, zbiory sportowe Warszawskiemu Kołu Sportowemu, księgozbiór, fotografie i dokumenty Związkowi Zawodowemu Dziennikarzy Polskich w Warszawie. Zmarł 22 IV 1918 w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kw. 12–VI–3).
Na krótko przed śmiercią S. ożenił się z Zofią z Tittenbrunów, 1. v. Tuszyńską, która po jego śmierci wyszła za mąż za Leopolda Walickiego. S. dzieci nie miał.
Roczn. Nauk.-Liter.-Artyst. (Okręta) na r. 1905 s. 227; Słownik pseudonimów pisarzy polskich XV w. – 1970 r., Wr. 1995 II; Chwalewik, Zbiory pol.; Lista członków Tow. Literatów i Dziennikarzy Polskich, W. 1913; toż za l. 1914–15; – [Czekalski E.] K.L.S., Nasi kolekcjonerzy, „Świat” 1916 nr 1 s. 6 (fot.); Giełżyński W., Prasa warszawska 1661–1914, W. 1962; Księga jubileuszowa „Kuriera Porannego” 1877–1902, W. 1903 s. 21; – Kalendarzyk polityczno-historyczny na r. 1916 (W.); – „Gaz. Poranna” 1918 nr 109 s. 3; „Kur. Warsz.” 1918 nr 111 wyd. wieczorne s. 4, nr 113 wyd. wieczorne s. 3; „Nowa Gaz.” 1918 nr 197 s. 2; „Świat” 1918 nr 18 s. 7 (fot.); „Tyg. Ilustr.” 1918 nr 18 s. 213 (fot); – Informacje i dokumenty (m.in. metryka ur. i zgonu S-ego) w posiadaniu Stanisława Sobieszczańskiego z Głogowa.
Stanisław Konarski