Dawidowski Karol (1882–1928), pedagog, ur. w Tarnopolu 30 I. Po ukończeniu Gimnazjum św. Jacka w Krakowie w r. 1900 wstąpił na wydz. filozoficzny Uniw. Jagiell.; następnie przeszedł na Uniw. Wiedeński, który ukończył w r. 1904. Stopień doktora filozofii uzyskał na tym Uniwersytecie w r. 1907. W tymże roku złożył w Krakowie egzamin na nauczyciela szkół średnich. Pracę pedagogiczną rozpoczął w r. 1904 w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. Od 1 IX 1906 był zastępcą nauczyciela, nauczycielem oraz profesorem w Państwowym III Gimnazjum im. króla Jana Sobieskiego w Krakowie. Ogromnie popularny i lubiany w świecie towarzyskim, znany był jako wodzirej na balach krakowskich.

W r. 1919 objął obowiązki dyrektora biura Związku Polskich Tow. Nauczycieli w Krakowie, następnie w Warszawie, skąd 16 XI 1921 powołany został na stanowisko sekretarza generalnego Ministerstwa W. R. i O. P. Dn. 15 X 1924 został mianowany dyrektorem departamentu w tymże Ministerstwie. Z dn. 30 IV 1927 przeniesiony w stan spoczynku, zmarł 28 X 1928.

Za zasługi na polu wojskowej organizacji młodzieży oraz przy tworzeniu polskiego szkolnictwa został odznaczony krzyżem komandorskim odrodzenia Polski, w r. 1925. W tym samym roku za prace przy zawarciu konkordatu ze Stolicą Apostolską otrzymał krzyż komandorski z gwiazdą papieskiego orderu św. Sylwestra. W r. 1927 otrzymał rumuński medal I klasy »Nagrodę za prace nad oświatą«.

Akta personalne Ministerstwa W. R. i O. P.

Albin Jakiel