Eichwald Karol Edward (często tylko Edward) (1795–1876), lekarz, przyrodnik, podróżnik. Pochodził ze szlachty kurlandzkiej, ur. się 16 VII w Mitawie, tamże kończył szkoły, a nauki uniwersyteckie (medycynę i przyrodę) w Berlinie (1814–7). Po dalszych, dwuletnich studiach w Szwajcarii, Niemczech, Anglii, głównie zaś we Francji, gdzie miał możność pracować u Cuviera, udał się do Wilna i tu uzyskał (1819) dyplom doktora medycyny na podstawie dysertacji (przyrodniczej, ichtiologicznej): De Selachis Aristotelis. Jakiś czas zajmował się praktyką lekarską w Mitawie i w okolicy, gdy to jednak nie zaspokajało jego aspiracji naukowych, przeniósł się do Dorpatu, gdzie się habilitował (1821) z zoologii po napisaniu pracy De regni animalis limitibus atque evolutionis gradibus i wykładał zoologię, mineralogię, jako też paleontologię. Już w dwa lata później (1823) powołany do Kazania, objął tam katedrę anatomii porównawczej, wykładając zarazem położnictwo (sic.).
W ll. 1826–7 odbył swą słynną wyprawę na Kaukaz i nad Morze Kaspijskie, która przyniosła bogaty materiał naukowy i wyrobiła mu imię europejskie. Następnie powrócił do Wilna, aby (1827) objąć katedrę zoologii i anatomii porównawczej po Bojanusie, i stąd, w r. 1829 przedsięwziął szczególniej ważną dla nas podróż krajoznawczą na Litwę. W towarzystwie Jakowickiego, Andrzejewskiego i Małeckiego badając kraj pod względem przyrodniczym, zapuścił się aż do brzegów czarnomorskich. Owocem tej podróży było dzieło wydane w języku niemieckim Naturhistorische Skizze von Lithauen, Volhynien und Podolien, in geognostisch-mineralogicher, botanischer und zoologischer Hinsicht (Wil. J. Zawadzki 1830, s. 256 i nlb. 6).
Po zamknięciu Uniwersytetu Wileńskiego pozostał w Akademii Medyko-chirurgicznej, mianowany jej sekretarzem, i tam wykładał te same przedmioty z dodatkiem mineralogii. Gdy jednak i tej instytucji z powodów politycznych groziło zwinięcie, postarał się o przeniesienie do Petersburga, do czego mu pomogły stosunki z władzami, a przede wszystkim z wpływowym Pelikanem. W r. 1838 objął więc stanowisko w petersburskiej Akademii Medyko-chirurgicznej, nadto katedrę paleontologii w Instytucie Górniczym, wykładając zarazem na kursie oficerskim Głównej Szkoły Inżynierii. Z Petersburga wyjeżdżał na wycieczki naukowe do Estonii, Finlandii i krajów skandynawskich.
Po 30-letniej służbie przeszedł w stan spoczynku, nie ustając jednak w pracy naukowej. W r. 1869 obchodził 50-lecie doktoratu. Zmarł przekroczywszy 80 lat życia.
E. należał do najwybitniejszych profesorów Uniwersytetu Wileńskiego, a wykłady jego zaliczano do najświetniejszych (Bieliński). Pisanego dorobku lekarskiego nie zostawił wcale. Natomiast spuścizna w zakresie nauk przyrodniczych jest b. poważna. Do bibliografii polskiej prócz wymienionego dzieła o Litwie, Wołyniu i Podolu, zaliczają się prace następujące: Zoologia specialis, quam expositis animalibus tum vivis, tum fossilibus potissimum Rossiae in universum et Poloniae in specie… edidit… Vilnae, Zawadzki, 3 części (1829, 1830, 1831); Plantarum novarum vel minus cognitarum, quas…observavit…fasciculi… Vilnae et Lipsiae 1831; De pecorum at pachydermorum reliquis fossilibus, in Lithuania, Volhynia et Podolia repertis commentatio (Nova acta Acad. Caes. Leop. Carol. Vratisl. vol. XVII i odb.); Discours sur les richesses minérales de quelques provinces occidentales de la Russie… Vilna 1834; Darius Hystaspis zieht nach der Gegend von Pinsk (Dorpater Jhrb. f. Litteratur 1834 H. 1); Catalogus musaei zootomici imperat. acad. med. chir. vilnensis edidit… Vilnae 1835; Memoria clarissimi… professoris… Bojani… Vilnae 1835; Geognostische Bemerkungen während e. Reise durch Lithauen, Podolien u. Volhynien (Karsten, N. Archiv, 1830); Fossile Wirbeltiere in Russisch-Polen (Jhrb. f. Mineralogie… 1832); Russisch-polnische Wiederkäuer- u. Dickhäuter-Reste, ibid. 1838; Vorweltliche Wilbertiere d. polnisch-russischen Provinzen, ibid. 1836; Bestimmung d. Petrefakten aus d. südl. Russland, ibid. 1841.
Kośmiński; Gąsiorowski; Estr., w. XIX, I, 455; W. Enc. Il.; Biogr. Lexikon d. hervorrag. Aerzte… ed. 2, 1930, II, 391; Recke u. Napiersky, Lexikon, I, 483–4, II, 602–3, IV, 608, Nachträge I, 160–6; Paggendorff’s biogr. litterar. Handwörterbuch I, 650; Stricker W., »Zoolog. Garten« 1877, Jhrg. 18, s. 72 (nekrolog); Bieliński, Uniw. Wil., III, 162; Słownik bio-bibliograficzny Uniw. Wil., Wilno 1939, 109; Jakubski, Bibliografia fauny (poz. 512, 513, 519, 520, 521, 567, 587, 589, 604, 622, 656, 663, 768, 1211–5, 2610, 2011, 6995–9, 7345–89.
Witołd Ziembicki