Święcicki Konstanty (ur. ok. 1720), bernardyn, kanonista.
Ś. należał do prow. litewskiej bernardynów, był lektorem w studium zakonnym prawdopodobnie w Wilnie i definitorem prow. litewskiej. Przed r. 1760 wyjechał do Włoch. W Rzymie pełnił funkcję teologa G. F. Albaniego, kardynała protektora Polski. Wykładał filozofię na nieokreślonym bliżej studium zakonnym w prow. bolońskiej. Prawdopodobnie po powrocie do Polski otrzymał w r. 1760 tytuł nadw. teologa króla Augusta III. Związany z rodziną Potockich, może woj. kijowskiego Franciszka Salezego Potockiego, mieszkał podobno przez pewien czas na ich dworze. Ok. r. 1760 podjął pracę nad kompendium z dziedziny prawa natury i prawa narodów. Jesienią 1763 przebywał w Wiedniu, a następnie w Lukce i Rzymie.
W Lukce w r. 1763 wydał Ś. swoje dzieło De iure naturae et gentium in genere et de iure belli et pacis in specie. W pierwszej części, De iure naturae et gentium in genere, omówił pojęcie prawa natury, poczynając od filozofów greckich, następnie polemizował z filozofami protestanckimi S. Pufendorfem, Ch. Thomasiusem, T. Hobbesem, G. W. Leibnizem i Ch. Wolffem; zwalczał poglądy B. Spinozy, ambiwalentny stosunek wykazywał wobec H. Grotiusa. Pisał o właściwościach prawa natury i sposobach jego poznania, stosunku religii do prawa oraz mocy prawa ustanowionego przez ludzi. W drugiej części, De iure belli et pacis in specie, opowiadał się za słusznością wojny w obronie religii lub przeciw niewiernym, krytykował jednak przymusowe nawracanie Żydów, analizował istotę pokoju oraz jego konsekwencje. Wykazywał znajomość języków hebrajskiego i syryjskiego, podpierając polemikę oryginalnymi cytatami z Biblii, którą uważał za podstawę nauki o prawie naturalnym. Z pisarzy katolickich powoływał się często na F. Suareza i Ch. Besolda. Używał na ogół metody scholastycznej, przeciwstawiając się oświeceniowym poglądom filozoficznym. Dzieło Ś-ego, mimo swego charakteru raczej polemicznego niż konstruktywnego, było w ówczesnej nauce polskiej najpoważniejszą próbą ustosunkowania się do teorii prawa natury Grotiusa i jego uczniów. Liczne fragmenty książki Ś-ego, bez cytowania źródła, przepisał Antoni Święcicki w swojej pracy „Dissertatio ex iure gentium” (Kr. 1780). Drugie wydanie dzieła Ś-ego, w którym został on nazwany kanonikiem gnieźnieńskim, ukazało się w r. 1788 w Madrycie (unikalny egzemplarz w B. Pałacu Pokoju w Hadze). Tytuł kanonika skłonił Hieronima Eugeniusza Wyczawskiego do przypuszczenia, że Ś. pod koniec życia się sekularyzował. Jednak kanonik gnieźnieński o tym nazwisku nie jest znany, a madrycka edycja mogła powstać bez udziału Ś-ego.
Data i miejsce śmierci Ś-ego nie są znane.
Portret, miedzioryt z r. 1763, w pierwszym wyd. książki Ś-ego; — Bibliogr. filozofii pol., s. 151; Enc. katol.; Estreicher; Filoz. w Pol. Słown.; Hist. nauki pol., VI; Nowy Korbut, VI cz. l; Słown. pol. teologów katol.; Słownik polskich pisarzy franciszkańskich, W. 1981; — Barącz S., Pamiętnik Zakonu OO. Bernardynów w Polsce, Lw. 1874 s. 280; Bentkowski, Hist. liter., s. 34; Ehrlich L., Prawo narodów i zagadnienia międzynarodowe w piśmiennictwie polskim od XV do XVIII w., „Roczn. Prawa Międzynarodowego” 1949 s. 39—143; Golichowski N., Przed nową epoką. Materiały do historii OO. Bernardynów w Polsce, Kr. 1899 s. 218; tenże, Upominek dla czcigodnej zakonnej Braci OO. Bernardynów w Galicji i W. Ks. Krakowskim. Szereg lektorów zestawionych w chronologicznym i alfabetycznym porządku, Lw. 1895 cz. 2 s. 39; Hubert S., Poglądy na prawo narodów w Polsce za czasów Oświecenia, Wr. 1960; tenże, Stan i potrzeby badań polskiej nauki prawa międzynarodowego do końca XVIII w., „Spraw. Wrocł. Tow. Nauk.” 1948 dod. 4; Janasz T., K. Święcickiego „De iure naturae et gentium in genere et de iure belli et pacis in specie” z 1763 r., „Zesz. Nauk. Uniw. Wrocł.” T. 6: 1959, S. Prawo, nr 22; Kasparek F., Udział Polaków w uprawie prawa międzynarodowego, Lw. 1885 s. 10—14; Marchwiński A., Poglądy filozoficzno-prawne Hieronima Stroynowskiego, W. 1930 s. 7; Sitnik A. K., Księgozbiór konwentu we Lwowie odzwierciedleniem zainteresowań intelektualnych bernardynów lwowskich II poł. XV—XVIII wieku, „Archiwa, Biblioteki i Muzea Kośc.” T. 81: 2004 s. 241; Szymaniec P., Hieronim Stroynowski i Feliks Słotwiński — dwa sposoby postrzegania sprawiedliwości w prawie narodów na przełomie XVIII i XIX wieku, „Wrocł. Studia Erazmiańskie” 2012 z. 6 s. 41—66; Wyczawski H. E., Krótka historia Zakonu Braci Mniejszych (Dodatek), w: Klasztory bernardyńskie w Polsce w jej granicach historycznych, Red. tenże, Kalwaria Zebrzydowska 1985 s. 626; tenże, Święcicki Konstanty, w: Kantak K., Bernardyni polscy, 1573—1932, Lw. 1933 II 485—6; — „Kłosy” T. 29: 1879 nr 731 s. 14—15; — Arch. Prow. Bernardynów w Kr.: Akta Prow. Lit. św. Kazimierza Zakonu Braci Mniejszych bernardynów, 1754—1848, rkp. L—11 s. 275, 277—8, 281, 285—6, 417—18.
Aleksander Krzysztof Sitnik