Białkowski Leopold (ur. 1804), powstaniec i emigrant. Ur. się w Poznaniu, a kształcił (1816–1821) w szkole kadetów w Kaliszu. Podczas powstania listopadowego służył w 3. pułku piechoty linjowej i dosłużył się rangi porucznika. Następnie udał się na emigrację do Francji. Wkrótce wszakże przyłączył się do akcji Zaliwskiego i wrócił do Galicji, by wziąć udział w partyzantce. Objąwszy dowództwo nad kilkunastu partyzantami, 2 IV 1833 przeszedł granicę Kongresówki i wkroczył do województwa lubelskiego. 22 IV stoczył potyczkę z atakującymi go kozakami pod Grabówką w pow. janowskim, a 29 IV, połączywszy się z oddziałkiem Łubieńskiego, zaatakował kozaków w Józefowie nad Wisłą. Atak się nie udał. Po kilku jeszcze dniach pobytu w Kongresówce B., ścigany ze wszystkich stron przez Rosjan, rozpuścił oddziałek i przekradł się pośród posterunków i czat rosyjskich spowrotem do Galicji, gdzie znalazł przytułek w Turbji. Kiedy przygotowywano nową wyprawę do Kongresówki i B. w tym celu przybył do Dynarki, władze austrjackie aresztowały go i osadziły wwiezieniu lwowskiem. Po trzechletniem śledztwie sąd kryminalny we Lwowie skazał B-go na szubienicę. Cesarz karę śmierci zamienił na 15 lat więzienia. B., wywieziony razem z Zaliwskim do Kufsteinu, przesiedział tam do roku 1848; wiosna ludów przywróciła mu wolność. Resztę życia spędził na emigracji.

Borkowski K., Pamiętnik historyczny o wyprawie partyzanckiej do Polski w r. 1833, Lipsk 1863, 231–234; Zalewski L., ks., Z dziejów partyzantki r. 1833 w województwie lubelskiem, Lublin 1934 (tu literatura i źródła archiwalne); Białkowski L., Kolej mego nieszczęścia czyli 10 lat więzienia austrjackiego od r. 1833–1848 (rkp. s. 420, 22 nl. folio).

Ludwik Zalewski