Feigel Longin (1845–1893), lekarz, prof. med. sąd. na Wydz. Prawniczym U. Lw. Ur. w Błudnikach w pow. stanisławowskim, do szkół średnich uczęszczał w Czerniowcach i we Lwowie. Mając lat 17 przekroczył granicę zaborów i w Królestwie zaciągnął się do organizacji powstańczej, ale wkrótce aresztowany, spędził rok w więzieniu. Egzamin dojrzałości złożył w Czerniowcach w r. 1866, po czym wstąpił na Wydział Lekarski w Krakowie, gdzie w r. 1872 otrzymał dyplom dra med. i magistra położnictwa. Już jako słuchacz IV r. pracował w charakterze asystenta przy katedrze anatomii patologicznej u Alfreda Biesiadeckiego i pozostawał na tym stanowisku do r. 1873, w którym Wydział Krajowy zamianował go prosektorem i chemikiem patologicznym przy Szpitalu Powszechnym we Lwowie. W roku następnym (1874) został nadto lekarzem sądowym na okręg Lwowskiego Sądu Krajowego. W r. akad. 1878/9 (1 II) Wydział Prawniczy U. Lw. przyznał mu veniam legendi z medycyny sądowej, a w r. 1883/4 (19 III) mianowano go profesorem nadzwyczajnym tego przedmiotu, tworząc zarazem po raz pierwszy na Wydz. Prawn. U. Lw. tego rodzaju katedrę.
Niezależnie od pracy zawodowej rozwijał F. działalność obywatelską i społeczną. W r. 1881 obrano go radnym m. Lwowa; w r. 1892 prezesował Lwowskiemu Tow. Lekarskiemu; był sekretarzem generalnym II Zjazdu Lekarzy i Przyrodników Polskich we Lwowie (1875); na Wystawie Lekarskiej w czasie VI Zjazdu Lekarzy i Przyr. Pols. w Krakowie (1891) umieścił serię własnych preparatów z zakresu anat. pat. i med. sąd. W r. 1883 pojawiły się u F-la objawy przewlekłego cierpienia, któremu uległ 24 XI 1893.
Jako pedagog pozostawił F. po sobie pamięć świetnego wykładowcy. W nauce zajął miejsce poważne. Obok licznych prac, ogłaszanych w czasopismach fachowych (głównie w »Przegl. Lek.«) lub samoistnie, na szczególną uwagę zasługuje Podręcznik medycyny sądowej (napisany na podstawie dzieł E. Hofmanna, J. Maschki i własnego doświadczenia), Lwów 1883. W piśmiennictwie naszym owego okresu była to pozycja niepospolita.
Kośmiński (tamże spis prac); Szematyzm Galic. 1872, 354; 1874; 1878, 55, 339; 1881, 278; 1886–94; Finkel-Starzyński, Hist. Uniw. Lw., II, 103, 105, 119, 122–4; Estr., (1881–1900); Wykaz drów med. prakt. we Lw., Lw. 1886; »Przegl. Lek.«, 1873, 71; Obtułowicz F., »Przegl. Lek.«, 1893, 612 (nekrol.); »Czas« 1893, 273; »Kurier Warsz.« 1893, 330; Arch. Państw., Lw. Apel. fasc. 196, poz. 153, C, Tarnopol 24; Kriegsger. C, Stanisławów 172; dtto Tarnopol 136; Apel. fasc. 199 (o udział w ruchu powstańczym); tamże 4/g – 53461 i 62597 r. 1873 (pod. o mianow. lek. sąd.); 4/J 30839 r. 1874 (rzeczoznawstwo); Arch. Uniw. Lw., różne akta pers. (Curric. vitae z 15 X 1878; opinia prof. Blumenstoka z 3 XII 1878; złożenie Podręcznika w Wydz. Prawn. U. Lw.; świadectwa lekarskie; Protok. Wydz. Pr. z 31 III 1884 (dekret prof.); Namiestn. L. 17311 z 7 III 94 (dekret pensyjny dla wdowy); własne zapiski autora artykułu.
Witołd Ziembicki