Dobracki (Gutthäter) Maciej († 1681), pisarz śląsko-polski i gramatyk. Rodzina Gutthäterów, znana w w. XVI we Wrocławiu i Krakowie, po uszlachceniu spolszczyła nazwisko m. i. na Dobracki; w l. 1611–26 był pastorem w Biskupicach Adam D. z Byczyny. Nasz D. pochodził z Sandomierskiego i był gdzieś do r. 1659 rejentem w Ostrzeszowie i Wieluniu. Zrujnowany majątkowo przez wojnę szwedzką, przeniósł się do Wrocławia, gdzie uczył w szkole polskiej i trudnił się prywatnie praktyką adwokacką. Na polecenie rady miejskiej we Wrocławiu napisał po niemiecku gramatykę polską pt. Polnische Teutsch erklärte Sprachkunst, którą poprzedziło krótsze opracowanie pt. Vorbott der Polnischen Sprachkunst – Goniec gramatyki polskiej (Oleśnica 1668), dedykowany Jerzemu Wilhelmowi, ks. lignicko-brzeskiemu. Sama Polnische Sprachkunst, na swój czas dobry podręcznik, miała 2 wydania w Oleśnicy 1669, jedno razem z Gońcem, drugie bez Gońca, nakładem braci Ebertzów i im dedykowane. Prócz tego wydał D. po polsku i niemiecku specjalne poradniki językowe: Kancelaria polityczna (Gdańsk 1665), Wydworny polityk (Oleśnica 1664), które miały po kilka wydań, pod wspólnym zaś tytułem Polityka polska w konwersacjej i korrespondencjej wyszły w Gdańsku r. 1690. Nadto zaznaczył się D. jako pisarz religijny luterański Spiżarnią duszną (Oleśnica 1679 i Brzeg 1680), w której umieścił swój przekład 2 pieśni. Książki te wyrobiły mu imię w Prusiech Królewskich, przeniósł się więc w r. 1670 do Torunia, a stamtąd na posadę pisarza miejskiego do Brodnicy, w której umarł 20 VI 1681 i został pogrzebany. Król Michał Wiśniowiecki nadał mu 21 III 1673 tytuł sekretarza królewskiego.

Oloff E., Polnische Liedergeschichte, Gdańsk 1744, 54–8; Bandtkie J. S., Historia drukarń w Król. Polskim, Kr. 1826, III 148–51; Sembrzycki J. K., Krótki przegląd literatury ewangelicko-polskiej, Cieszyn 1888, 26–7; Enc. Org.; W. Enc. Il.; Ogrodziński W., Zarys dziejów piśmiennictwa polsko-śląskiego, Katowice 1939, 74–5.

Wincenty Ogrodziński