Szczepański Mieczysław Władysław Zenon, pseud. M. Dołęga (1837–1904), poseł na Sejm Krajowy i do Rady Państwa.
Ur. we Lwowie, był synem Tadeusza (1790–1873), właściciela Czajkowic (pow. rudecki), i Marianny Józefy Tekli z Netrebskich, córki Pawła Ignacego Netrebskiego i Julianny Bąkowskiej. Miał S. siostrę Wandę, niezamężną, i braci: Kornela (zob.) oraz Aleksandra (1834–1918), podkomorzego, porucznika huzarów armii austriackiej.
Po zdaniu matury we Lwowie studiował S. prawo na uniw. w Wiedniu. W l. 1862–6 pracował jako koncypient w kancelarii Wydz. Krajowego, a następnie w l. 1867–71 był jednym z sekretarzy w lwowskim Namiestnictwie. Zaprzyjaźnił się wówczas z Kazimierzem Chłędowskim. W l. 1863–82 należał do Galicyjskiego Tow. Gospodarskiego we Lwowie. Był orędownikiem austrofilskiego lojalizmu o obliczu antyrosyjskim; pod pseud. M. Dołęga opublikował broszurę Polacy wobec Austrii i Dynastii (Lw. 1868), z której dochód przeznaczył na budowę pomnika Jana III Sobieskiego w Żółkwi. Miał tytuł radcy Namiestnictwa, a 7 VII 1870 został szambelanem (podkomorzym). W r. 1871 pełnił funkcję zastępcy starosty w Bóbrce, a w l. 1872–6 był starostą w Skałacie. W obu miejscowościach był przewodniczącym powiatowych komisji szacunkowych.
W l. 1870–6 był S. posłem do Sejmu Krajowego z okręgu gmin wiejskich Bóbrka–Chodorów. Równocześnie w l. 1870–3 był wybierany do Rady Państwa z okręgów: Bóbrka, Brzeżany, Rohatyn i Podhajce. W Sejmie wchodził od r. 1870 w skład komisji petycyjnej (w r. 1871 był jej sekretarzem); w r. 1873 został członkiem komisji administracyjnej. W l. 1871–3 był kilkakrotnie wybierany na rewidenta. Przedstawił w Sejmie wniosek o rewizję ustawy drogowej i utworzenie sejmowej komisji drogowej (26 VIII 1870); uczestniczył też w debacie o drogach galicyjskich (30 XI 1872). Złożył wnioski o wprowadzenie w Galicji «przymusu asekuracyjnego» (9 XII 1872) oraz o przymusowe ubezpieczanie budynków plebańskich i kościelnych (2 I 1873). Jako sprawozdawca komisji petycyjnej referował w r. 1873 wnioski o obniżenie opłat spadkowych, zaostrzenie sankcji za samookaleczenie się poborowych (na wniosek kolbuszowskiej Rady Powiatowej), ściślejszy nadzór nad odpowiedzialnymi za prowadzenie ksiąg metrykalnych ludności żydowskiej w celu zapobieganiu uchylania się od służby wojskowej żydowskich poborowych (22 XII t.r.) oraz ukrócenie spekulacji przez handlarzy żydowskich cenami soli. Dn. 10 I 1874 referował wniosek o porozumienie między m. Lwowem a Wydz. Krajowym w sprawie szpitala powszechnego. W debacie 12 I 1874 nad wnioskiem konserwatora Mieczysława Potockiego opowiedział się wraz z Józefem Szujskim za objęciem państwową opieką archiwów we Lwowie i Krakowie oraz zwiększeniem rządowych funduszy na ich utrzymanie. Przyczynił się w ten sposób do uchwalenia 21 VIII 1877 ustawy, na mocy której Wydz. Krajowy przejął pełną opiekę nad obu archiwami.
W l. 1877–82 był S. posłem do Sejmu Krajowego z okręgu m. Tarnowa. Równocześnie był w l. 1877–9 starostą w Tarnowie oraz przewodniczył tamtejszym: pow. komisji szacunkowej oraz Radzie Szkolnej Okręgowej. Po r. 1884 publikował artykuły w lwowskim „Przeglądzie Politycznym, Społecznym i Literackim”, organie wschodniogalicyjskich konserwatystów, tzw. podolaków. Ogłosił broszurę Kilka uwag nad położeniem kraju (Kr. 1898). Był właścicielem wsi Machowa (982 morgi, w tym 475 morgi lasu) w pow. pilzneńskim. Zmarł 21 I 1904 w Tarnowie.
Żoną S-ego była Stefania z Leśniewskich 1.v. Morska, córka Stefana Leśniewskiego (zm. 1859), rtm. ułanów w Pułku Schwarzenberga, i Berty z Klebelsbergów (Klebesbergów), damy Orderu Krzyża Gwiaździstego (1878), właścicielki Ryglic (pow. tarnowski) z gorzelnią, młynem i tartakiem. Brak informacji o potomstwie S-ego. Bratanicą S-ego była Felicja Maria (zob. Skarbkowa Felicja), zamężna z Andrzejem Maksymilianem Marią Fredrą (zob.) i powtórnie z Aleksandrem Wincentym Skarbkiem (zob.).
Boniecki, XIV; Estreicher w. XIX, IV; Słown. Geogr. (Machowa); Słown. pseudonimów, I; Żychliński, XV, XXIV, XXV, XXVII; – Buszko J., Polacy w parlamencie wiedeńskim 1848–1918, W. 1996; Ciara S., Archiwa a uniwersytety w Krakowie i Lwowie w latach 1877/78–1918, W. 2002; Grodziski, Sejm Krajowy, II; Sochaniewicz S., Archiwa krajowe aktów grodzkich i ziemskich we Lwowie, Lw. 1912 s. 35–7; Zdrada J., Ziemia tarnowska w okresie autonomii galicyjskiej 1849–1918, w: Tarnów. Dzieje miasta i regionu, Tarnów 1983 II; – Chłędowski K., Pamiętniki, Kr. 1957; Dunin-Borkowski J. S., Panie polskie przy dworze rakuskim, Lw. 1891 s. 209–10; Spraw. stenogr. Sejmu Krajowego za r. 1870, s. 36, 69, 81–2, 224; toż za r. 1871, s. 33; toż za r. 1872, s. 65, 391, 563; toż za l. 1873–4, s. 5, 15, 32, 67, 118, 145–7, 178–9, 183, 280, 371–2, 415–20; toż za r. 1874, s. 4, 25, 30; Szematyzmy Król. Galicji za l. 1863–79; – Nekrologi z r. 1904: „Pogoń” nr 4, „Przegl. Polit., Społ. i Liter.” R. 40 nr 20, „Tyg. Ilustr.” nr 7 s. 139; – B. Narod: rkp. 8431 t. 3 k. 55–6; B. Nauk. PAU i PAN w Kr.: rkp. 2159 t. 18 k. 258; B. Ossol.: rkp. 5917 II.
Jerzy Zdrada