Dunin ze Skrzynna Mikołaj h. Łabędź (1603–1661), opat oberski, wizytator cystersów polskich. Ur. się w wojew. poznańskim z Krzysztofa i Urszuli Rawiełówny. Po odbytych naukach otrzymał D. kanonikaty w katedrach kamienieckiej i poznańskiej (1631) oraz archidiakonat pszczewski. Dwa lata później, wskutek prezenty Władysława IV, wybrany został na opata przez cystersów z Obry. Zrzekł się tedy świeckich beneficjów kościelnych i wstąpił do nowicjatu, po czym objął rządy nad opactwem. Za czasów jego pomnożyło się zgromadzenie oberskie do 12 chórowych mnichów; opat nabył plac w Poznaniu, zwany »Nowe ogrody« i wystawił tamże dom dla ubogich studentów; w Obrze wzniósł szkołę, w której zakonnicy uczyli dzieci wiejskie; sprawił sporo cennych szat i przedmiotów liturgicznych dla zakrystii; w kościele wystawił nową ambonę, którą malowidłami ozdobił zakonnik oberski Grzegorz Gołębiowski. Za czasów D-a sporządzono kopiariusz najważniejszych dokumentów klasztoru. Jego pole działalności rozszerzone zostało na całą Polskę z chwilą jego wyboru na komisarza generalnego i wizytatora klasztorów polskiej prowincji cysterskiej. Dochowały się ślady pieczy jego nad klasztorami w Pelplinie, Mogile i Szczyrzycu. W walce zakonów z władzą królewską, która starała się je pozbawić odwiecznego prawa wyboru opatów, wziął D. czynny udział i uzyskał od papieża Aleksandra VII w r. 1655 zatwierdzenie breve Innocentego X, normującego prawa świeckich, tzw. komendataryjnych opatów, ustalając ściśle stosunek ich do zgromadzeń zakonnych. D. wziął udział w synodzie prowincjonalnym warszawskim w r. 1643. Zmarł 4 czy 7 I 1661. Anonimowy kronikarz oberski przekazał nam tekst jego epitafium; samo epitafium, jak i grób, z czasem znikły.
Prawie równocześnie z opatem oberskim żyło dwóch imienników jego: Mik. Dunin ze Skrzynna, syn innego Krzysztofa, który został kanonikiem poznańskim wkrótce po śmierci naszego opata, oraz Mik. Dunin, Suligostowskim też zwany, kanonik gnieźnieński, a w latach 1642–5 czy 1646 opat cystersów w Przemęcie.
Okolski, Orbis Polonus, II, Cracoviae 1641, s. 10; Niesiecki, Herbarz polski, III, Lipsk 1841, s. 440; Roczniki Tow. Przyj. Nauk., P. 1905, XXXV, s. 93, 94, 109; Chlebowski, Słownik geogr. W. 1886, IV 345; Kujot, Opactwo pelplińskie, Pelplin 1875, s. 169; Frydrychowicz, Geschichte der Cistercienserabtei Pelplin, Düsseldorf 1905; Janota, Zbiór dyplomów mogilskich, Kr. 1867, s. 171; Szczygielski, Liber Penthicus, Cracoviae 1681, s. 120–25 oraz tegoż: Casus propositus cum sua resolutione, B-2 do B-4; Ehrenberg, Urkunden u. Aktenstücke, Leipzig 1892, s. 25; Ostrowski, La commende des abbayes en Pologne, Varsovie 1933, passim; Monumenta Poloniae Hist. V, Cracoviae 1888, s. 172; Ostrowski J., Mik. Dunin opat oberski »Przegl. Wielkopolski« I. 1939: Korytkowski, Prałaci i kanonicy kat. gnieźnieńskiej, I, Gniezno 1882, s. 297; Arch Konsyst. w Kr.; Acta officialia cracoviensia CXXVI, s. 675–8; Arch. Państw., rkp. Obra B-3, s. 71; Bibl. Ordyn. Krasińskich w W-wie. rkp. 5345 (Teki Pawińskiego).
Józafat Ostrowski O. S. B.