Rostkowski Teodor (1804–1840), lekarz, powstaniec z 1830/31 r., emigrant we Francji. Ur. 4 XII we wsi Chełchy-Cibory (pow. pułtuski).
R. ukończył szkołę ks. pijarów w Warszawie. Dn. 12 X 1822 rozpoczął studia medyczne na Uniw. Warsz. W czasie studiów nie przykładał się zbytnio do nauki. Zostawszy guwernerem Adolfa Rolińskiego syna dziekana Wydz. Lekarskiego prof. Marcina Rolińskiego, miast wychowywać i uczyć, zabawiał się wraz z wychowankiem w lokalach warszawskich. Oddalony ze służby, oskarżony został później przez Rolińskiego, w czasie końcowego egzaminu, o dopuszczenie możliwości uśmiercania nieuleczalnie chorych. R. wytoczył za to oświadczenie Rolińskiemu proces kryminalny o zniesławienie. Wybuch powstania przerwał trwający spór. W grudniu 1830 został wysłany do Wiednia jako kurier do Konstantego Czartoryskiego. W początkach 1831 r. praktykował jako lekarz cywilny. Dn. 7 VI 1831 wstąpił do wojska i został mianowany lekarzem sztabowym w 12 p. p. liniowej, później awansował na lekarza dywizyjnego w Sztabie Głównym. Dn. 14 IX t. r. otrzymał Złoty Krzyż Virtuti Militari.
Poprzez Prusy R. przybył 30 IV 1832 do Francji i zamieszkał w Paryżu. Początkowo utrzymywał koleżeńskie kontakty z emigrantami polskimi, m. in. z Bogdanem Jańskim, Józefem Alfonsem Potrykowskim, bliskie stosunki łączyły R-ego z Maurycym Mochnackim. R. był jego lekarzem, obecnym przy śmierci Mochnackiego i otrzymał część należących do niego przedmiotów.
W kraju reskryptem Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych, Duchownych i Oświecenia Publicznego z 5 IX 1832 zarządzono wszczęcie postępowania przygotowawczego do dokonania konfiskaty majątku R-ego. Postanowieniem Rady Administracyjnej Król. Pol. z 10 VII 1835 R. został uznany za nie podlegającego amnestii i ukarany konfiskatą majątku. W r. 1835 zapisał się na wydział medyczny uniwersytetu w Montpellier, a w r. n. otrzymał pozwolenie studiowania medycyny w Paryżu. Popadł jednak równocześnie w pijaństwo. Został agentem policji francuskiej, powiernikiem prefekta policji Gisqueta. Bojkotowany przez Polaków, pogrążał się coraz bardziej w nałogu. Pobierał żołd oficerski i 150 fr. miesięcznie za świadczone usługi. W r. 1839 został wydalony z policji za nadużywanie alkoholu. Zmarł 2 IV 1840 w szpitalu La Charité w Paryżu «przez nikogo nie opłakiwany». Jak napisał J. A. Potrykowski «człowiek był nie-głupi, ale cóż po rozumie bez duszy i patriotyzmu».
Rodziny R. nie założył.
Gerber, Studenci Uniw. Warsz.; Bartkowski J., Spis Polaków zmarłych w Emigracji od roku 1831, w: Mater. do biogr., geneal. i herald. pol., VII/VIII; Księga pamiątkowa w 50-letnią rocznicę powstania roku 1830 zawierająca spis imienny… oficerów, podoficerów… Krzyżem Wojskowym Virtuti Militari ozdobionych, Lw. 1881; – Bielecki R., Zarys rozproszenia Wielkiej Emigracji we Francji 1831–1837, W.-Ł. 1986; Giedroyć F., Służba zdrowia w dawnym Wojsku Polskim, W. 1927 s. 498; Konarska B., Polskie drogi emigracyjne, W. 1986 (informacje dotyczące studiów medycznych we Francji błędnie w biogramie Józefy Rostkowskiej); Micewski B., Bogdan Jański – założyciel zmartwychwstańców 1807–1840, W. 1983; – Dziennik Urzędowy Woj. Płockiego 1832 nr 39; Janowski J. N., Notatki autobiograficzne, Wr. 1950; Korespondencja Fryderyka Chopina, W. 1955 I 162, 168, 510; Krosnowski, Almanach hist.; Lista Imienna Osób mających udział w Rewolucyi, niekorzystających z udzielonej Amnestyi, i wyszłych za granicę, W. 1835; Szokalski W., Wspomnienia z przeszłości, Wil. 1921 I 195–6; – Arch. de France w Paryżu: AJ 16 906, F 17 4513; B. Czart.: 5351 I, 6918; – Kartoteka oficerów WP 1815–1831 Zbigniewa Zacharewicza z Kr.; – Informacje Henri Musielaka z Aniche (Francja).
Janusz Pezda