Centt Wawrzyniec (1823–1905), ksiądz, powstaniec, kanonik podlaski, rektor domu ks. emerytów w Krakowie. Ur. 5 VIII w mieście Koźminku w woj. kaliskim. Ukończył szkoły w Kaliszu, następnie seminarium duchowne we Włocławku, po czym był wikariuszem w Widawie, następnie proboszczem w Sulejowie, wreszcie został zamianowany kanonikiem podlaskiej kapituły. W czasie powstania styczniowego sprawował obowiązki cywilnego komisarza województwa kaliskiego, organizując oddziały powstańcze, przy czym nie szczędził i własnego grosza. W nocy z dnia 30 na 31 I 1863 C. na czele zorganizowanego przez siebie oddziałku, złożonego z 300 ochotników, wpadł do Zduńskiej Woli, zabrał z magazynów rządowych 50 sztuk broni, stąd pobiegł do Łodzi, gdzie zabrał 72 strzelb i 18.000 rubli; posuwając się szybko dalej, tej samej nocy powiększył swój zapas o 31 sztuk broni w Aleksandrowie i o 32 sztuk w Zgierzu, korzystając z nieobecności w tych miastach załóg wojskowych. Schwytany przez władze rosyjskie, zdołał uciec i przez Monachium udał się do Paryża.
Na emigracji uczestniczył w pracach Zjednoczenia i stał się czynnym członkiem Stowarzyszenia Kapłanów Polskich, którego organem było czasopismo »Wiara«. Po wojnie francusko-pruskiej, stęskniony za krajem, przybył do Krakowa i dzięki poparciu władz duchownych pełnił przez 5 lat obowiązki kapelana w średniej szkole rolniczej w Czernichowie. Był następnie penitencjariuszem przy kościele N. P. Marii w Krakowie, nauczycielem śpiewu gregoriańskiego w krak. seminarium duchownym, dyrektorem i katechetą szkoły pp. klarysek przez lat 10, wreszcie, uproszony przez pijara, ks. A. Słotwińskiego, sprawował przez krótki czas obowiązki magistra w tamt. nowicjacie. Od 1 IV 1891 był rektorem domu ks. emerytów, zajął się gorliwie odnowieniem kościoła św. Marka i na tym posterunku dnia 9 VIII 1905 życie zakończył.
Archiwum oo. pijarów; Słotwiński A. ks., Wspomnienia, 147, 169; »Niepodległość« 1869, nr 125, 126; Kalendarz Czecha na r. 1906; »Czas« 1905, nr 183; Zieliński, Bitwy i potyczki, 22, 190; Janowski J. K., Pamiętniki, I 9, 181, 320, 461.
Justyn Sokulski