Czeczott (raczej Danilewicz-Czeczott) Witold Tadeusz (1846–1929), ksiądz, ur. 20 XII w Boracinie, niedaleko Nowogródka, z Konstantego i Antoniny z Windorffów. Po odbyciu nauk średnich w domu w r. 1865 otrzymał świadectwo dojrzałości w Petersburgu. W r. 1869 ukończył wydział prawny Uniwersytetu Petersburskiego ze stopniem kandydata. Wyjechał za granicę na dalsze studia do Berlina i Heidelberga, gdzie w r. 1871 otrzymał stopień doktora filozofii i magistra nauk wyzwolonych. W r. 1873 zdał egzamin w Uniwersytecie Petersburskim w zakresie prawa międzynarodowego. Po rocznej praktyce sądowniczej w senacie petersburskim udał się do Wiednia, gdzie uczył się gry fortepianowej u Liszta, skąd wkrótce przerzucił się do konserwatorium muzycznego w Brukseli i tam uzyskał dyplom z ukończenia szkoły. W r. 1878 wstąpił do seminarium duchownego w Warszawie i po trzechletnich studiach teologicznych został kapłanem. Pracował na wikariacie w Radzyminie, a następnie przy kościele katedralnym św. Jana w Warszawie. Tu pozyskał opinię najlepszego kaznodziei w stolicy. W r. 1883 został ojcem duchownym i profesorem w seminarium duchownym w Petersburgu. W r. 1897 otrzymał stanowisko proboszcza parafii św. Stanisława i dziekana petersburskiego. W r. 1906 Ojciec św. mianował go swoim prałatem. W r. 1910 był proboszczem w Mińsku Lit., gdzie się bardzo naraził rządowi rosyjskiemu. Pozbawiony prawa zajmowania jakichkolwiek stanowisk na Litwie i Białorusi a odznaczony kanonią honorową mohylewską przez arcybiskupa, pod koniec r. 1910 wrócił do Warszawy, gdzie pracował w charakterze kapelana przy kościele pp. wizytek i katechety w szkołach. W r. 1918 przybył do Mińska Lit., gdzie został kanonikiem wznowionej kapituły katedralnej. W r. 1920 wrócił do Warszawy. Tu poddał się operacji katarakty, która nie uratowała mu wzroku. Kalectwo swe znosił z nadzwyczajną pogodą ducha i nie ustawał w swych pracach literackich. Osiadł przy kościele oo. kapucynów. W r. 1922 zamieszkał w Nowogródku, skąd w r. 1925 przeniósł się do Pińska. W r. 1927 został prałatem penitencjariuszem kapituły katedralnej pińskiej. 24 I 1929 życie zakończył w Pińsku.

Od początku swojej pracy kapłańskiej aż do śmierci pisywał do wszystkich ważniejszych pism katolickich. Ogłosił drukiem osobno prace: Wiara (Pet. 1907); Gramatyka praktyczna języka polskiego (Pet.); Odpowiedź na broszurę Jeża: O obronie czynnej, Nasi księża, Mowy pogrzebowe: po Ujejskim, Deotymie, Orzeszkowej i na 50. rocznicę zgonu A. Mickiewicza; Diecezja Mińska i jej pasterz Z. Łoziński (Wil. 1925). Przełożył »Wielki katechizm« Gaume’a (Pet. 8 t.), B. Lasserrie’a »Matka Boska z Lourdes« (2 t.) i napisał sporo broszur, jak: Cuda przed trybunałem nauki (W. 1925) itp. Był to człowiek o wybitnych zdolnościach umysłowych i muzycznych. Posiadał wielką, po prostu encyklopedyczną wiedzę, umysł bystry i głęboki, energię niespożytą i czynną miłość Kościoła i Ojczyzny.

Podr. Enc. Kośc. Supplement I s. XXXI; »Piński Przegląd Diecezjalny« z r. 1929, nr 1.

Ks. Jan Wasilewski