Po gimnazjum we Lwowie wstąpił do szkoły wojskowej na Morawach i  na Wojskową Akademię Techniczną w Wiedniu, którą ukończył jako prymus. Służył w jednostkach artylerii w Krakowie i Jarosławiu,  a po  Szkole Sztabu Generalnego w Wiedniu, w Marburgu i Budapeszcie. Przez 11 lat był attaché wojskowym przy ważnym dla Austrii poselstwie w Bukareszcie, a potem objął dowództwo garnizonu w Stanisławowie i brygady artylerii w Krakowie, gdzie awansował na generała-majora.  Na początku I Wojny Światowej na froncie rosyjskim  dowodził dywizjami i grupami operacyjnymi. Uważano go za bardzo zdolnego artylerzystę, ale z powodu kontaktów z polskimi organizacjami niepodległościowymu, traktowano go w  austriackim sztabie  jako niepewnego politycznie. W sierpniu 1915 roku przedłożył  cesarzowi Franciszkowi Józefowi memoriał, w którym zarzucał władzom wojskowym w Galicji nadużycia i okrucieństwa wobec ludności. Po  konflikcie z Naczelnym Dowództwem odsunął się od służby. Cesarz proponował mu wysokie stanowiska, m. in.: namiestnika Galicji, czy dowódcy Legionów Polskich, lecz on nie przyjął żadnej z tych funkcji. Po aresztowaniu przez Niemców Józefa Piłsudskiego upatrywano w nim dowódcę armii polskiej u boku państw centralnych. Wiązał się wtedy coraz mocniej z ruchem niepodległościowym; odwiedzał internowanych legionistów, organizował ich obronę, interweniował  w sprawie warunków ich przetrzymywania  nawet u samego cesarza Karola; ratował najbardziej zagrożonych oficerów i przyczynił się do umorzenia procesu legionistów oskarżonych o zdradę stanu. Ten dobry austriacki generał okazał się jeszcze lepszym polskim patriotą. Więcej informacji, ciekawostek i materiałów dotyczących Tadeusza Rozwadowskiego znajdziesz w jego biogramie i na dalszych stronach naszego serwisu.