Kniaziołucki Seweryn (1853–1913), szef sekcji i kierownik austriackiego Min. Skarbu. Ur. 24 III 1853 r. w Strzałkowcach w pow. borszczowskim, syn Wincentego, prawnika i notariusza, oraz Hortensji Żukowskiej, brat Zbigniewa, historyka i archiwisty. Po studiach prawniczych na Uniw. Lwow. i uzyskaniu tamże stopnia doktora praw, ukończył następnie Akademię Handlową w Wiedniu, gdzie wstąpił do służby w administracji kolejowej w Biurze Kolei Arcyksięcia Albrechta. Od r. 1879 był zatrudniony w charakterze urzędnika w banku Österr. Bodenkreditanstalt, jako referent pożyczek hipotecznych dla Galicji. W kwietniu 1892 r. został powołany przez Leona Bilińskiego do Austriackiego Zarządu Kolei Państwowych na szefa biura prezydialnego. Gdy Biliński objął funkcje ministra skarbu (1895) z jego inicjatywy i w ślad za nim przeszedł K. do tego resortu w stopniu radcy ministerialnego, również jako kierownik biura prezydialnego. Odtąd piął się dalej po szczeblach kariery urzędniczej austriackiego Min. Skarbu. W r. 1898 został mianowany kierownikiem sekcji prezydialnej, a w rok później stałym szefem sekcji, szybko zdobywając sobie opinię zdolnego i pilnego urzędnika, o dużym talencie organizacyjnym, a przy tym rzetelnego i lojalnego, zarówno w stosunku do swych przełożonych, jak podwładnych. Był w l. 1895–8 prawą ręką Bilińskiego i wywierał poważny wpływ na decyzje swego ministra.
Od 2 X do 21 XII 1899 r. pełnił w gabinecie hr. Manfreda Clary’ego funkcję kierownika Min. Skarbu, przyczyniając się do wydania ustawy o zniesieniu stempla dziennikarskiego, która ułatwiała rozwój prasy o tendencjach społecznie radykalnych (Tow. Dziennikarzy Polskich mianowało go wówczas członkiem honorowym). Wpłynął również na proklamowanie przez premiera deklaracji wyrzekającej się pozaparlamentarnego dekretowania nowego ustawodawstwa podatkowego w oparciu o § 14 ustawy konstytucyjnej, co jednakże w efekcie poważnie wpłynęło na upadek rządu. Zgodnie z duchem wspomnianej deklaracji odmówił K. propozycji wejścia do następnego gabinetu Witteka w charakterze rzeczywistego ministra skarbu, gdy się okazało, że w programie nowego rządu leżało przeprowadzenie ugody z Węgrami przy zastosowaniu § 14. W rezultacie powrócił na poprzednio zajmowane stanowisko szefa sekcji. Działając w tym charakterze, miał wybitny udział w opracowaniu prawodawstwa emerytalnego z r. 1898 i 1906 dla urzędników państwowych, a następnie był głównym inspiratorem i realizatorem ustawy z r. 1907 o wynagrodzeniach urzędniczych i związanych z tym zarządzeń sanujących finanse państwowe. W r. 1897 K. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Leopolda, a w 1910 Orderem Żelaznej Korony II kl., w r. 1907 uzyskał godność tajnego radcy. Dn. 11 II 1910 r. przeszedł w stan spoczynku wskutek choroby serca, udekorowany Wielką Wstęgą Orderu Franciszka Józefa. K. posiadał również wiele odznaczeń zagranicznych. Zmarł w Wiedniu 24 II 1913 r.
W. Enc. Ilustr.; Oesterr. Biogr. Lexikon; Boniecki; – Biliński L., Wspomnienia, W. 1924 I 65, 66, 77, 79, 82, 122, 130–2, 135, 138, 169, 170, 177; Chłędowski K., Pamiętniki, Wr. 1951, II, 11, 100, 141, 153, 177–80, 185, 211, 220, 223, 257–60, 263, 268–9, 272, 280–1, 287–8; – „Czas” 1913 nr 95; „Naprzód” 1913 nr 47; „Neue Freie Presse” 1913 nr z 25 II; „Nowa Ref.” 1913 nr 94; „Tyg. Ilustr.” 1913 t. 1 s. 192 (fot.); – Finanzarchiv w Wiedniu: S. 851/Regist. Präs. (papiery urzędowe i osobiste S. K-ego).
Józef Buszko