Dąbrowski Witosław (1863–1930), lekarz. Urodzony 4 II, po ukończeniu 2. gimnazjum w Warszawie studia lekarskie odbywał w Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał w r. 1888 dyplom doktora medycyny. Podczas studiów wstąpił do Związku Młodzieży Polskiej, organizacji założonej przez T. T. Jeża i Zygmunta Balickiego, a skupiającej najbardziej patriotyczne i aktywne jednostki spośród młodzieży akademickiej. D. należał w Związku do najwyższego szczebla hierarchicznego, to jest do »braci«.

Pracę lekarską rozpoczął w szpitalu Dz. Jezus na oddziale dra Teodora Dunina, znakomitego uczonego i pedagoga, którego oddział uważany był przez młodych lekarzy za polską klinikę, zastępującą uniwersytecką za najgorszych czasów jarzma rosyjskiego. Wyszedłszy po dziewięciu latach z takiej szkoły, D. objął w r. 1897 stanowisko ordynatora w szpitalu św. Stanisława, a w r. 1920 został lekarzem naczelnym tego szpitala i na tym stanowisku pozostał do końca życia, tj. do 5 III 1930. Jako administrator wykazał wielkie zdolności, pozostawiając szpital rozbudowany i znakomicie urządzony. Doskonały znawca spraw szpitalnych, brał czynny udział w zjazdach i zebraniach poświęconych szpitalnictwu. Z chwilą powstania Stowarzyszenia Lekarzy Polskich w r. 1906 wstąpił w szeregi tej zawodowo-społecznej organizacji.

W dorobku naukowym pozostawił po sobie D. wiele prac, z których wyróżnia się praca pt. Drobne ustroje zimnicy, W. 1896. Należał do składu redakcji »Gazety Lekarskiej«, »Przeglądu Lekarskiego« i »Tygodnika Lekarskiego«. Główne jednak swe umiłowania społeczne ześrodkował w Towarzystwie Higienicznym, w którym przez 30 lat był członkiem Rady, a w tym z górą lat 20 sekretarzem, wreszcie po śmierci dra Józefa Polaka (1928) prezesem.

Bronisław Koskowski